بی تفاوتی مسئولان از آلودگی هوا بدتر است

به گزارش بولتن نیوز، آلودگی کشنده هوا حداقل 15 سالی است که به معضل جدی در شهر تهران تبدیل شده است و گزارش‌های متفاوتی هم در سال‌های گذشته در باره مرگ و میر ناشی از آلودگی هوا منتشر شده است، موضوعی که همیشه مسئولان تکذیب کرده اند اما این تکذیب ها و تائید ها به هیچ وجه از ابعاد غیر انسانی و دهشتناک آن و ومسئولیت ما نمی کاهد.

رابطه بین آلودگی هوا و اثرات مخرب آن بر سلامتی انسان و مرگ شهروندان امری است که به سادگی با مقایسه آمار مرگ و میر در شهری چون تهران با شهرهای بزرگ دیگر دنیا، که مشکل آلودگی ندارند، قابل تبیین است به شر طی که اراده کافی برای حل موضوع وجود داشته باشد، اما واقعیت این است که مشکل خودرو سازان دغدغه بیشتری را در قلب و ذهن مسئولان ایجاد می کند تا حل مشکل آلودگی هوا. در هر صورت چنین چالش‌هایی را باید فعلا به کناری نهاد وتا ابعاد آلودگی هوا شهر های بیشتری را در بر نگرفته ، باید به فکر چاره جویی بود.

مساله آلودگی هوا امری نیست که اولین بار در کشور ما بروز کرده باشد و ما تنها کشوری نیستیم که در مسیر دست یابی به توسعه، به دلیل بی توجهی به مولفه های زیست محیطی، به این مشکل گرفتار شده باشیم، اما آنها به جای نادیده گرفتن مشکل و یا مسکوت گذاشتن آن با واقع بینی مشکل را بررسی و برای آن راه حل مناسب یافته اند. تجربیات این کشورها پیش روی ماست و باید از آن درس آموخت. شهرهایی چون شانگ‌های در گذشته نزدیک و شهری چون لندن در گذشته دورتر با مشکلات مشابهی دست و پنجه نرم کرده اند و برای آن را ه حل مناسب بافته اند و اکنون از بحران بیرون رفته اند چرا ما نتوانیم؟ البته قطعا آنها تنها به سراغ ساخت بزرگراه، پل‌های روگذر و زیر گذر نرفته اند و یا دست به طبقاتی کردن اتوبان‌ها نزده اند که چنین را حل هایی به تنهایی ره به ترکستان بردن است و فقط میدان بیشتری برای جولان خودروهای شخصی به عنوان منبع اول آلودگی هوا می دهد. در انگلیس سیاست ساخت بزرگراه مدت‌هاست به کناری گذاشته شده و در مقابل تلاش برای بهره گیری حداکثری از ظرفیت گذر گاه های موجود است. چون در مسابقه ساخت بزرگراه در هر حال خودروها برنده خواهند بود. در مقابل این کشور در بخش خودروهای شخصی به سمت اصلاح الگو های مصرف و تولید حرکت کرد یعنی با اتخاذ سیاست های تشویقی و تنبیهی مصرف خودروهای با حجم موتور زیر 1000سی سی را ترغیب نمود. اکنون خودروهای زیر 1000سی سی، مالیات و عوارض کمتری می دهند و در مقابل خودرو های بالاتر از این حجم تصاعدی مالیات می دهند. همچنین با فرهنگ سازی مناسب مردم در شهر ها خودروهای بالاتر از این حجم سوار نمی شوند و همین سیاست خودرو سازان را هم تشویق و ترغیب به تولید خودروهای کوچکتر کرده است. فرهنگ استفاده از خودروهای کوچک تر به قدری گسترش یافته که جنبش های مردمی حفظ محیط زیست در کشورهای پیشرفته گاهی با رانندگان خودرو های با حجم موتور بالا به عنوان متجاوزان به حقوق مردم برخوردهای افشاگرانه می کنند و به همین دلیل در این کشور ها کمتر کسی حاضر است در شهرهای و معابر پرتردد از این خودرو ها استفاده کند چون در معرض سرزنش عمومی قرار می گیرد. در کشور ماهم می توان با اتخاذ سیاست های تشویقی خودرو سازان را به سمت تولید خودروهای با حجم موتور زیر 1000 سی‌سی تشویق کرد. اما مشکل این جاست که هیچ سازمانی حاضر نیست آستین بالا بزند و محوریت برنامه های اصلاحی را در این زمینه به عهده بگیرد.

رسانه ها و آلودگی هوا
رسانه های اجتماعی در باره آلودگی هوا نقش مهمی ایفا می کنند. در کشورهایی که شرایط آلودگی هوا را با موفقیت پشت سر گذاشتند، رسانه ها در این زمینه نقش محوری ایفا کرده اند.در آلودگی سالهای 1955 تا 60 میلادی لندن مطبوعات با حساسیت ویژه روی موضوع انگشت گذاشتند و از مرگ و میر ناشی از آلودگی هوابه عنوان مرگ سیاه نام بردند. و با ایجاد حساسیت در افکار عمومی وزیرفشار گذاشتن احزاب و سیاستمداران ، دولت را به چاره جویی وادار کردند امری که برای دولت به دلیل هزینه های زیاد شاید چندان خوشایند نبود اما سرانجام با فشار مطبوعات این موضوع عملی شد. در ایران بی تفاوتی بیشتر مطبوعات و رسانه های گروهی به مساله آلودگی هوا اما حیرت انگیز است. صدا و سیما تا چند سال پیش اخبار مربوط به آلودگی هوا را بکلی بایکوت کرده بود. تا اینکه بر اثر علنی شدن و گسترش آلودگی ها، همراه با فشار برخی مطبوعات و کارشناسان به نشر اخبار آلودگی هوا پرداخت و البته هنوز هم صرفا به بیان مشکل می پردازد و از ریشه یابی موضوع ، علت تاخیر در حل موضوع و نبودن سازمان متولی برای سیاست گذاری جدی در این زمینه سوال و پرسشی مطرح نمی کند. از طرفی در شرایطی که ا ین روزها بحث آلودگی هوا بیشتر از هر موقع دیگری حاد شده است موضوع آلودگی هوا در مطبوعات به صورت جدی مطرح نیست مثلا بررسی بزرگترین روزنامه اقتصادی کشور در شماره روز یکشنبه 12 آذر ماه 91 مشخص می کند که حتی یک خبر کوتاه در مورد آلودگی هوای تهران و شهرهای بزرگ دراین شماره روزنامه چاپ نشده است. در حالی که مخاطب این روزنامه مدیران صنایع بزرگ مانند خودروسازها به عنوان بزرگ ترین منبع آلوده کننده هواهستند. جالب این است که درهمین شماره روزنامه به تصمیم درست وزارت صنعت ،معدن وتجارت در مورد محدود کردن واردات خودروهای خارجی با حجم موتور بالای 2500 سی سی تا 5000 سی سی به عنوان اقدامی نادرست انتقاد شده است!

سیاستمداران و آلودگی هوا
در انتخابات و فعالیت های سیاسی احزاب در دنیا، موضوع آلودگی هوا نقش بارزی دارد. شکل گیری احزاب سبز در اروپا با محوریت حفظ محیط زیست نشان دهنده جایگاه این موضوع ومسیری است که برای رسیدن به ساختار قدرت سیاسی ایفا می کند. اما در کشور ما در برنامه انتخاباتی سیاستمداران از ریاست جمهوری ، مجلس ، شوراها ، تشکلهای صنفی و تخصصی جایگاهی برای برنامه های زیست محیطی و به طریق اولی آلودگی هوا وجود ندارد.حتی نمایندگان شهرهایی چون تهران که به معضل الودگی در ابعاد خطر ناک رو به رو هستند و نمایندگان این شهر می توانند در نطق های پیش از دستور این مشکل را مطرح و یا با طرح سوال مسئولان را به پاسخگویی فرا بخوانند ، حساسیت و یا اقدام عملی مشاهده نمی شود.
مجموعه این شرایط باعث شده که در کشور معضل بزرگی چون آلودگی هوا که با سلامت بین نسلها ارتباط دارد بین سازمانها ی مختلف پاسکاری شود و هیچ نهاد یا سازمانی حاضر به قبول مسئولیت برای حل آن نشود شاید یکی از علل غفلت از این موضوع دراز مدت بودن عوارض این مشکل است. اگرسیل و بارندگی پلی را در تهران تخریب کند سرو صدا بلند می شود اما قربانیان آلودگی هوا قربانیان خاموشند و صدای آنها به گوش کسی نمی رسد.یا شاید به این دلیل حل مشکل آلودگی در اولویت قرار نمی گیرد چون جلو چشم نیست و در آرای انتخاباتی تاثیر فوری ندارد.به همین جهت ورود به آن صرفه سیاسی ندارد!.