لزوم نیرو پروری در فضای رسانه ای انقلابی و شیعی
رویش نیوز- سرویس فرهنگی: پخش سریال های تاریخی در این روزها بسیار رونق یافته و طبیعی است که هرکسی بخواهد پشتوانه تاریخی، هرچند درست و غلط، داشته یا ناداشتهاش را به رخ بکشد؛ آن هم در قالب هنر که هر کسی را یارای نقد و جدال با آن نیست. اما وقتی پای واقعیات تاریخ و کینهها و اعتقادات پیش میآید، باید به عظمت هر اثر پاسخش داده شود.
این عرصه که سلاح آن دروغ و تزویر یا حق و راستی است تنها زمانی به سود حق روی میچرخاند که حق، خود را به بهترین شکل و کامل و کافی نشان دهد. شاید یک مثال بتواند موضوع را روشن سازد:
کلید خوردن سریالهایی چون " الحسن و الحسین و معاویه" و "الفارق عمر" آن هم در واکنش به ساخت و پخش فیلمهای تاریخی صدر اسلام مانند "مختارنامه" در ایران و بازتاب فوق العادهاش در جهان اسلام. سریال هایی مانند مختارنامه و امام علی(ع) که سیر مستند و منطقی آن، میتواند گویای حق انکارشده از سوی صدها دشمن صاحب سخن در طول تاریخ باشد، باعث شده است که بیشترین سرمایه گذاری در این جنگ از سوی وهابیت صورت بگیرد.
سخن حق باید ترویج شود و حق باید خود را بخوبی نشان دهد. نه آنکه به امید روز قیامت، در سینهها محبوس گردد. امروزه مباحث مربوط به مقابله و مواجهه اسلام وغرب و حتی حق شیعه در برابر اهل تسنن، در این عرصه است که میتواند احقاق شود و نمی توان بر این ادعا که این جبهه تنها راه مبارزه جمعی با غاصبان است، خرده گرفت.
سوال این جاست که آیا در جهانی که هرچند سطح سواد اجتماعی بسیار بالا رفته اما سطح مطالعه عمومی و حتی تخصصی بسیار نزول کرده است و صد البته رسانهی تصویری و شنیداری جای خاصی در زندگیها برای خود گشوده، آیا عطش تفقه و تعمق فکری و عملی همه دلسوزان و مسئولان به عرصه رسانهای هم شدیدتر شده است؟
جمهوری اسلامی ایران به عنوان حکومتی شیعی، وقتی به هدف صدور نگاههایش هزینه ای را میکند باید همواره دنبال بهترین روش ها برای آن باشد. به همان مثال بالا برگردیم؛ نگاه به این که جز چند نفر کارگردان و فیلم ساز کسی در این عرصه پرزحمت و کم سودتر ورود پیدا نمیکند گواه این مدعی است که انقلاب نتوانسته آنطور که باید در این عرصه سرباز پروری و فرمانده سازی کند. هرچند نگاه مسئولان به این کارهای فاخر قابل تقدیر است اما مشکلات پیش آمده مادی و غیرمادی از جمله زمان طولانی ساخت به خاطر مشکلات، مهر تأیید دیگری به این گفته است.
چه اشکالی دارد که ساخت سریال های همسو را به کارگردانهای غیر بومی و البته قابل سپرد؟ چرا نباید طوری برنامهریزی کرد که از باقیمانده هر سریال بلافاصله در سریال بعدی استفاده نمود؟ چرا لباس و حتی عوامل ساخت فیلم ما توسط دشمن براحتی استفاده میشود و فیلمی اگرچه پرهزینه اما در مدت کوتاه ساخته میشود در حالی که ما در مقابل باید سال های بسیاری را برای ساخت یک فیلم در سطح عالی سپری کنیم؟ اگرچه این روزها تمامی شبکههای تلویزیونی ما در حال پخش مجدد سریال فاخر مختارنامه هستند اما باید در این عرصه فردا نگر نیز بود! در برهههای تقویمی زیادی که در طول سال وجود دارد جای خالی آثار فاخر حقه شیعه به چشم میخورد که اگرچه مسئولان حامی بودند اما با گذشت 34 سال از انقلاب، امروز باید شاهد چیدن روزانه انواع کاشتههای دیروز بودیم؛ که مسئولین امروز پاسخگوی فردا هستند.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
