سخنان تکان دهنده استاد پناهیان در فضیلت ماه محرم + کلیپ تدوین شده از سخنرانی

ما كه هميشه شنيديم خنده غذاي روح است وهمه پيامبران وائمه سفرش به خنده كردند وتحقيقات روانشناسي هم هميين مسله را تاييد ميكند در هيچ كجاي دنيا كلاس گريه وجود ندارد ولي كلاس خنده در كمتر نقطه دنيا نيست كه نباشد . به نظرم اين برادر در مورد مضرات گريه كه افسردگي مي اورد بايد بيشتر مطالعه كند چون اسلام جوان افسرده نمي خواهد واصلا اسلام بيماري را تجويز نمي كند.بولتن لطفا اين مسله علمي را روي سايت بگذار با تشكر

سلام بر حسين

ما گريه ميكنيم تا ان روز كه تمام چشم ها گريه مي كنندوچشمي كه براي حسين گريه كرده است خندان است پس ما خنده مقتعي نمي خواهيم خنده ابدي مي خوايم دوست عزيز يه كم حديث مطاله بفرماييد

گریه برای حسین (ع) چنان نشاط روحی در انسان ایجاد می کند که هیچ کلاس خنده و فیلم شادی ایجاد نمی کند. حتما تجربه کرده اید . لطفا دوستان از تحربیاتشان بگویند ....
این هم یک مطلب علمی که باید پایان نامه ها درموردش بنویسند...

خندان کنان میرود روز جزا در بهشت انکه به دنیا کند گریه برای حسین . والبته این گریه ازروی علم و اگاهی به عظمت گذشت و فداکاری باشد که حضرت و خانواده معظمش برای بقای اسلام کردند کافی داست فقط یک لحظه خود را به جای ایشان و خانواده اش تصورکنید کودک شیرخواری که هیچ گناهی ندارد و به جای اب باید کشته شود زنان و کودکان بی پناهی که باید هر رفتار و هر شرایطی را تحمل کنند ایا هیچوقت برایتان پیش امده که بچه یکی از بستگان را انقدر دوست داشته باشید که نتوانید ناراحتی اش را تحمل کنید مثلا او ازشما اب و یا غذا بخواهد وشما نتوانید برایش تهیه کنیدوبا پدر و مادر خود را خدای ناکرده ازدست داده باشد و از شما بخواهد که او را برایش بیاورید یک لحظه تصور کنید و بعد حال خانم زینب را دریابید با کودکان داغدیده گرسنه خسته تشنه و دست پاهای پراز زخمهای نامردی و راه های سخت فکر کنم که هیچکاری نمی توانست برایشان بکند اگر حتی یک لحظه کسی یک چنین هم دلی را با حضرت داشته باشد و بداند که حضرت چه فداکاری بزرگی برای باقی ماندن اسلام کرده دیگر حتما مراقب رفتار و گفتار خود خواهد بود و برای حفظ دینش تلاش خواهد کرد پس منظور از گریه برای حسین فقط جزع وفزع کردن خالی نیست گریه ایی است که انسان را به فکر کردن وتعمق در مصیبت حضرت و خاندانش واردار د وباعث شود انسان به رشد و تعالی برسد وبرای دینی که با این قیمت بدستش رسیده هزینه کند و پتاسدارش باشد السلا م علیک یا ابا عبداله و علی ارواح التی حلت بفنائک

تعجب نکن مجلس اهل بیت علیهم السلام حتی مجلس عزای آنها به انسان شادابی سرزندگی می بخشد چرا که شادابی و شادمانی فرهیختگان و خردمندان به موفقیت و پیشرفت آرمانشان وابسته است یعنی آنها یک نوع شادابی وشادمانی ویژه ای دارند که ما نام آن را نشاط وشادی های آرمانی می گذاریم و برای افرادی که آرمان مشترک دارند این گونه شادمانی و نشاط مشترک است بویژه اگراین شادی آنان را به آرمان های رهبران و پیشروان، پیوند زند. بر همین اساس در مکتب ارزشی وآرمانی اهل بیت عصمت و طهارت بر این گونه احساسات مشترک سفارش فراوانی شده است که مومنین باید با شادی امام خود شادمان و با اندوه و غم امام خود غمناک جلوه کنند.
اما این سوگوارى در عزادارى اولياى الاهى و انسان هاى پاک و معصوم ، به هيچ وجه با سرزندگى وشادابی ناسازگار نيست. بلکه گریه ای است آرمانی بر زنده کردن یک قیام پرشکوه و حسرت برجاماندن از قیام و اعلام همبستگی و پیوند با امام و بیزاری از دشمنان او چنين گريه اى نه تنها به افسردگى وغم نمى انجامد بلكه نیروی مثبت معنوی و توان روحی و سرزندگی و شادابی او را افزایش می دهد و سبب پویایی و گسترش انرژی مثبت در جامعه می شود و لذا بسیاری از قیام ها و انقلاب ها و جوش و خروش ها از همین عزاداری ها سر چشمه گرفته و نیز جوانی که در مراسم گریه می کند بعد از مراسم با روحیه شاد و سرحال و شاداب دیده می شود .
لذا برای سرزندگی و نشاط خانواده در راه آرمان ها و صراط مستقیم سعی نمائید با رضایت باهم در این مجالس شرکت کنید و تجربه خواهید کرد پس از شرکت در این مراسم طعم خوش نشاط و سرزندگی آرمانی را به خانواده خود می چشانید .

این بننده خدا نااگاهه به خدا اشک بامعرفت برای اباعبداله باید روزیت بشه گنجه یه ثروت و ره توشه عظیم برای سفر اخرته احمدجان ان شا اله تومحرم اشک بامعرفت روزیت بشه بعدخودت میفهمی من چی میگم .

در پاسخ به نظر اول
عزیز من کی گفته بیا تو مجلس امام حسین گریه کن ، شما بخند . اصلاً چرا همه از اومدن ماه محرم خوشحال می شوند چون نه افسرده کننده است نه ناراحت کننده . شما مقدمه کتاب لهوف را بخوان ببین سید ابن طاووس چی میگه .

سلام
ضمن اداي احترام به نظر نويسندگان محترم در باب نظريه ي احمد اقا بايد عرض كنم كه ما هنگامي كه چيز بسيار باارزشي را از دست مي دهيم (مثل پدر مادر فرزند و...)ناچار جاي خالي عزيز خود را با گريه پر مي كنيم.اين نتيجه ي طبيعي عكس العمل بدن ماست اشكالي هم ندارد . اين مورد براي خود احمد آقا هم به يقين پيش آمده است. اگر قدري در باب امام (همه ي 14معصوم تحقيق كنيد)آن وقت مي فهميد كه اين ذوات مقدس از پدر و مادر و همه ي دنيا و ما فيها براي ما ارزشمند ترند .چون توسل به اينها تضمين سعادت دنيا و آخرت ماست.حتي پيروان ساير مذاهب در شدائد زندگي خود توسل كرده اند و از اين انوار مقدس حاجت گرفته اند.گريه بر مصائب اهل بيت عليهم السلام در حقيقت گريه بر عزيزي بالاتر از همه ي عزيزان ماست.و يكي از رموز اين اشكها حكايت يا ليتنا كنا معك (يعني اي كاش ما هم با شما بوديم) مي باشد.فهميدي عزيز دلم؟

گریه بر مولا حسین علیه السلام گریه ی عشق است نه ترحم و عجز و ... گریه ای است از شوق و شعف وصال دوست .اشکهایش آب جنت است که از چشمه ی دل می جوشد و از دیدگان می تراود. آلودگی های جان را می شوید و صفای باطن و آرامش دل میآورد.

آنکه ما را بر صــراط حق هـدایـتت می کند
چهارده قرن است بر دلها حکومت می کند

تا حسیـــــــن داریم بی تردید اهل عــزّتیـتم
شیعه با عشق حسین احساس لذّت می کند

خوف محشر از کسی باشد که او بی صاحب است
صــاحــب ما در قیـامـت هم قیـامــت می کند

یــــــــــا حسیـــــــــــــــن

بسم الله الرحمن الرحیم
فضیلت گریه بر امام حسین علیه السلام و نیز گریه بر مصائب سایر ائمه علیهم السلام به بیان¬های مختلف هم در روایت ائمه اطهارعلیهم السلام هم در تعابیر علماء عظام آمده است.
به عنوان مثال این روایت که در مجامع روائی ما آمده، نه تنها گریه بلکه همّ و غمّ داشتن برای آن ذوات مقدّس را عبادت وتسبیح حضرت حقّ جلّ وعلا می¬داند:
ابْنُ قُولَوَيْهِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَعْدٍ عَنِ الْبَرْقِيِّ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ سَلَمَةَ عَنِ ابْنِ غَزْوَانَ وَ عِيسَى بْنِ أَبِي مَنْصُورٍ عَنِ ابْنِ تَغْلِبَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ : « نَفَسُ الْمَهْمُومِ لِظُلْمِنَا تَسْبِيحٌ وَ هَمُّهُ لَنَا عِبَادَةٌ وَ كِتْمَانُ سِرِّنَا جِهَادٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام يَجِبُ أَنْ يُكْتَبَ هَذَا الْحَدِيثُ بِمَاءِ الذَّهَب‏ »
چه نسبتی بین خدا و معصومین علیهم السلام هست که همّ و غمّ به خاطر آنها، عبادت پروردگار محسوب شده است؟ چه نسبتی بین نماز و بین همّ و غمّ و گریه برای معصومین علیهم السلام وجود دارد که این دو را در یک مرتبه قرار داده است؟
یافتن پاسخ سئوال دوّم مبتنی بر یافتن جواب سئوال اوّل است. تا نسبت بین خدا و بین نفس انسان آن گونه که در بحث¬های معرفة النفس مورد مداقّه قرار گرفته است، درک نشود، این نسبت هم درک نخواهد شد.
امّا شاید بتوان نسبتی بین قرآن ومعصومین برقرار کرد و دریافت که چگونه گریه و همّ و غمّ برای آنها عبادت محسوب می¬شود. قرآن گریه برخی از بندگان خدا را ذکر فرموده و این بندگان را از اهل بهشت شمرده و نیز آنان را در زمره محسنین و نیکوکاران قرار داده است.
« لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَ الَّذينَ أَشْرَكُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالُوا إِنَّا نَصارى‏ ذلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسينَ وَ رُهْباناً وَ أَنَّهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ »
« وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى‏ أَعْيُنَهُمْ تَفيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدينَ »
« وَ ما لَنا لا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ ما جاءَنا مِنَ الْحَقِّ وَ نَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنا رَبُّنا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحينَ »
« فَأَثابَهُمُ اللَّهُ بِما قالُوا جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ ذلِكَ جَزاءُ الْمُحْسِنينَ »
« وَ الَّذينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحيمِ »
در این آیات دسته¬ای از نصاری ذکر شده¬اند که وقتی آیات قرآن را می¬شنیدند در درجه اوّل « تَرى‏ أَعْيُنَهُمْ تَفيضُ مِنَ الدَّمْعِ » چشم¬هایشان فیضان می¬کرد. نفرمود اشک چشمشان فیضان کرد. بلکه فرمود چشمانشان ریخت و چشمانشان فیضان کرد. گاهی اشکی می¬آید وصورت نمناک می¬شود. گاهی اشک زیادی می¬آید. امّا گاهی چنان اشک می¬آید که به نظر می¬رسد چشم¬ها جاری شده¬اند. اینها این گونه گریه می¬کردند.
چرا این گونه گریه می¬کردند؟ چه حادثه¬ای برایشان رخ داده بود؟
حادثه این بود که آیات قرآن را می¬شنیدند. از یک طرف می¬دیدند خدا آنها را مخاطب خویش قرار داده است. خوب چرا گریه نکنند. گریه شوق سر می¬دادند. از طرف دیگر « مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ » حقّ را تشخیص می¬دادند. قرآن را حقّ می¬یافتند. معرفة به حقّ که پیدا کردند گریه شوق سر دادند. انگار سالهاست منتظر این حقّ بوده¬اند و حالا به گمشده خویش رسیده¬اند و این گونه با انیسشان معاشقه می¬کنند.
علاوه بر گریه این گونه با خداوند رحمان مناجات کردند که : « يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدينَ » خدایا ما به این پیامبر و به این کتاب ایمان آوردیم؛ پس ما را همراه شاهدین قرار ده.
خداوند در قبال این حال و قول اینها چه کرد؟
« فَأَثابَهُمُ اللَّهُ بِما قالُوا جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ ذلِكَ جَزاءُ الْمُحْسِنينَ »
به واسطه این قول که منشاء آن معرفت بود و با این گریه و اشک نشان دادند که این معرفت با عمق وجوشان گره خورده است خدا این گونه با آنها معامله کرد که جایگاهشان را بهشت برین قرار داد و آنها را در زمره محسنین ونیکوکاران قرار داد.
مگر اینها چه کردند که این گونه از نعمات ابدی برخوردار شدند؟
عمل¬کرد اینها عبارت بود از:
1- معرفت یافتن به حقّ.
2- اقرار به حقّ.
3- از شوق ادراک حقّ همه احساساتشان به خروش آمد.
4- برای تثبیت این معرفت به خداوند پناهنده شدند.
امّا نسبتی که بین معصومین علیهم السلام و بین قرآن هست؛ اگر در عالم ما قرآن ثقل اکبر است ومعصومین علیهم السلام ثقل اصغرند، در عوالم بالاتر معصومین علیهم السلام ثقل اکبرند و قرآن ثقل اصغر. در عالمی که ما حیات آغشته به مادیّت داریم معصومین علیهم السلام مبیّن قرآن هستند؛ امّا در عوالم عالی این قرآن است که مبیّن حقیقت معصومین علیهم السلام است. با این بیان واضح خواهد شد که گریه و همّ وغمّی که به خاطر معصومین علیهم السلام صورت می-پذیرد قابل مقایسه با گریه¬ای نیست که از سر شوق یافتن حقّ و بر سر آیات قرآن محقق می-شود.

هر که با آل علی درافتاد

ورافتاد ...... تمام ...

برای حسین گریه کردن به انسان شور میدهد...باور نداری امتحان کن

آقامون دلبره،دلا رو می خره،کربلا می بره
با اون نسیمی که داره عطر گل یاس

آقامون میدونه،این دل دیوونه،دوست داره بخونه
میون بین الحرمین روضه عبّاس

کاش دلامون یه بار دیگه بشه خدایی
کاش همه مون بشیم یه روز کرببلایی

با عرض سلام هر قدر واسه امام حسین گریه کنیم دلمون خدایی میشه (امتحان کنید اگه باورتون ضعیفه) تمام .