روایت«نیویورک تایمز»ازانزوای«نتانیاهو»

به گزارش فارس، با آشکار شدن اختلاف میان «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر و «ایهود باراک» وزیر جنگ رژیم‌صهیونیستی بر سر نحوه برخورد با برنامه هسته‌ای ایران، عملا باید نتانیاهو را در مسیر طرح حمله یکجانبه با ایران، تنها دانست. روزنامه آمریکایی «نیویورک تایمز» به همین بهانه با انتشار گزارشی به قلم «گراهام آلیسون» از مرکز بلفر و «شای فلدمن» به چرایی تنها شدن نتانیاهو در این مسیر پرداخته است.

نویسنده نیویورک تایمز نوشته است: مدت 3 سال به نظر می‌رسید که بنیامین نتانیاهو و ایهود باراک در طرح حمله نظامی به تاسیسات هسته‌ای ایران متحد هستند. اما هفته گذشته که نتانیاهو باراک را به توطئه مخفیانه با دولت اوباما متهم کرد، این اتحاد فروپاشید.

این مناقشه در داخل اسرائیل به نظر غیرمنتظره می‌رسید، اما در اصل زمینه‌چینی‌هایی نظیر سخنرانی یک هفته قبل نتانیاهو در مجمع عمومی سازمان ملل، برای آن وجود داشت. نتانیاهو در این سخنرانی با نشان دادن یک طرح کارتونی به یادماندنی خط قرمزی را ترسیم کرد و گفت که به ایران اجازه عبور از آن را نمی‌دهد. اما او اعلام کرد ایران قادر نیست زودتر از بهار یا تابستان سال آینده از این خط عبور کند. وی با این کار عملا فوریت هشدارهای خود را فرونشاند و به این گمانه که اسرائیل ممکن است پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکایی‌ها علیه ایران حمله یکجانبه کند، پایان داد.

نتانیاهو در اوج انزوا

صف‌آرایی عمومی در کنار باراک نشان‌دهنده اوج انزوای نتانیاهو و دشواری پیش‌روی وی برای توضیح چرایی آن بود. برای او این توجیه باقی ماند که از وزیر جنگ خود اگر خیانت هم ندیده باشد، قطعا از او ضربه خورده است. اما این تمام ماجرای چرایی تنها شدن وی نیست.

در حقیقت آنچه که نتانیاهو با آن روبرو شد، منتج از مخالفت‌های طولانی بود که دستگاه‌های اطلاعاتی اسرائیل با اصل طرح حمله نظامی زودهنگام به خصوص بدون تائید آمریکا، ابراز کرده بودند.

سران پیشین و حتی کنونی دستگاه‌های اطلاعاتی و نظامی اسرائیل، ماه‌ها آشکارا و به شدت با طرح نتانیاهو برای حمله زودهنگام به ایران و پیش از آنکه تمام روش‌های دیگر بی‌اثر شود، مخالفت کردند. «میر داگان» که شناخته‌شده‌ترین رئیس اسبق موساد است، چنین مخالفتی را در برنامه «60 دقیقه» «لزلی استال» شبکه «سی‌بی‌اس» در برابر مخاطبان آمریکایی ابراز کرد. او پیش از این هم در اسرائیل گفته بود چنین حمله‌ای «احمقانه‌ترین ایده‌ای است که تاکنون شنیده‌ام».

به‌علاوه، نتانیاهو و باراک ثابت کردند که حتی در میان اعضای کابینه هم نمی‌توانند برای انجام حمله نظامی حمایت کافی جلب کنند. نتانیاهو با وجود تلاش‌های چند ماهه‌اش، حتی در کابینه داخلی 9 نفره خود هم نتوانست به اکثریت برسد و این میزان در کابینه امنیتی که موافقت آن برای انجام حمله ضروری است، کمتر نیز بود.

و در ماه آگوست هم «شیمون پرز» رئیس رژیم صهیونیستی در جشن تولد 89 سالگی خود از فرصت استفاده کرد و هرگونه حمله یکجانبه اسرائیل را به صورت قطعی رد کرد. او به عنوان برجسته‌ترین و با سابقه‌ترین سیاستمدار و پدر پروژه هسته‌ای کنونی اسرائیل عرف رایج سیاسی را کنار گذاشت و در این جشن این موضوع را ضربه‌ای برای آینده روابط آمریکا اسرائیل دانست.

لابی آمریکا برای منزوی کردن نتانیاهو

در همین حال، دولت اوباما در پشت صحنه مبارزه‌ای مخفیانه را به راه‌انداخته بود تا بتواند این دیدگاه را که حمله به ایران به نفع اسرائیل نیست و به رابطه با آمریکا لطمه وارد می‌کند، تقویت کند؛ دیدگاهی که پیش از این در بین سران اطلاعاتی اسرائیل هم وجود داشت. آمریکا همچنین به جای آنکه اسرائیل را بلاتکلیف نگاه دارد یا دست به اقدامات تنبیهی بزند، کمک‌های امنیتی خود به اسرائیل را افزایش داد، به طوری که ایهود باراک این حمایت‌ها را بیشتر از تمام حمایت‌هایی دانست که در طول تاریخ از اسرائیل شده است.

این افزایش کمک‌ها در هر سطحی نمود یافت: به اشتراک‌گذاری اطلاعات که منجر به همگرایی ارزیابی‌ها از تلاش‌های هسته‌ای ایران منجر می‌شود؛ عملیات‌های سایبری مشترک با هدف کند کردن برنامه هسته‌ای ایران؛ حمایت از توسعه طرح‌های ضدموشکی اسرائیل؛ و دستیابی به راهبردی مشترک و مشخص در برابر برنامه هسته‌ای ایران. این راهبرد اکنون بر تلاش‌های 2 طرف برای جلوگیری از رسیدن ایران به تسلیحات هسته‌ای و رد گزینه مصالحه با ایران مجهز به سلاح هسته‌ای و توان بازدارندگی آن متمرکز شده است.

افزایش کمک آمریکایی‌ها با روابط نزدیک‌تر جوامع اطلاعاتی و نظامی 2 طرف و همچنین روابط شخصی گرمتر سران این جوامع، نیز همراه شد. دولت اوباما در جلسات متعدد در تل‌آویو، بیت‌المقدس و واشنگتن از این ارتباطات برای انتقال پیامی روشن استفاده کرد: پیش از آنکه تمام تلاش‌های غیرنظامی برای عقب نشاندن برنامه هسته‌ای ایران بی‌اثر نشده‌اند، حمله نکنید.

روابط نظامی عمیق‌تر آمریکا و اسرائیل چیزی را به وجود آورد که می‌توان بر آن «لابی ایالات متحده»، نام نهاد که در میان سران امنیتی اسرائیل که علاقه شدیدی به ادامه این همکاری دارند، انجام شده است. تصادفی نیست که موسسات امنیتی اکنون از مهمترین مخالفان حمله به ایران هستند. هیچ کس بهتر از آنها نمی‌داند که اگر به دغدغه‌های واشنگتن بی‌توجهی کنند، چه چیزهایی به خطر می‌افتد.

و این دیدگاه در میان عموم اسرائیلی‌ها هم رواج پیدا کرد: در نظرسنجی که ماه گذشته «موسسه "ترومن" دانشگاه عبری» به صورت مشترک با «مرکز تحقیقات بازرسی و سیاست فلسطینیان» انجام داد، مشخص شد که اکنون 77درصد اسرائیلی‌ها مخالف حمله نظامی‌ای به ایران هستند که مورد موافقت واشنگتن نباشد، هرچند که هفتاد و یک درصد با حمله مورد حمایت آمریکا موافق هستند.

واقعیت روشن این است که دولت اوباما به هدف خود در متقاعد کردن اسرائیل به عدم حمله ناگهانی بدون وجود تهدید عینی یا ضمنی، دست یافته است. در مقابل رابطه نزدیک‌تری با جامعه نظامی اسرائیل برقرار کرده و بر آن تاکید کرده است.