امروز در دستگاهِ اجرایی، با تکیه بر واژه‌یِ “صداقت” و با ادعایِ “پرهیز از رویافروشی”، گویی می‌خواهند فقر و کوچک شدنِ سفره‌هایِ مردم را به یک واقعیتِ اجتناب‌ناپذیر تبدیل کنند! این که به جایِ تلاش برای آبادانی و رفعِ گرفتاریِ مردم، صرفاً به «اطلاع‌رسانیِ صادقانه‌یِ فقر» و پذیرشِ منفعلانه‌یِ تنگناهایِ اقتصادی بسنده کنند، نه تنها صداقت نیست، بلکه فرار از مسئولیتِ اصلیِ حکومت است.