نکته اول اینکه اینگونه میفهمم که در شرایط فعلی کشور، تنها کسی که جنگ را در مستوای تمدنی میبیند، و در همان محتوا با قدرت و آرامش میجنگد، شخص رهبری است. او جنگ را نه فقط اقتصادی، نه نظامی، نه امنیتی، نه شناختی، نه حتی ترکیبی، صرفا نمیبیند، بلکه سطح مبارزه او ، تمدنی است.