سکوت مسئولین پس از کسب سه مدال طلا
مدال طلای ورزشکار سالم، رنگین تر از مدال ورزشکار معلول؟!!
تاسف بار است تا به امروز که چند روزی از این رقابتها گذشته، دریغ از هرگونه پیام تبریک، تشویق و تقدیر از این ورزشکاران غیور و شاید کمترین توقع بجای آنان این بود که یک مقام رده بالای کشوری یک پیام کلی برای همه آنها بفرستد.
سرویس ورزشی بولتن نیوز؛ هنوز مدت زیادی از روزهای المپیک نگذشته است که فراموش کرده باشیم بعد از کسب هر مدال طلا، مسوولان قوا ومقامات ريز و درشت کشور چگونه در ارسال پیام تبریک به قهرمانان کشورمان با هم رقابت می کردند و گاهی پیامها حتی در ساعات پایانی شب و گاه در نیمه های شب منتشر می شد و هر یک از آنان تلاش می کرد اولین نفری باشد که به مدال آوران کشور تبریک می گوید. گویی همزمان با رقابت های المپیک لندن رقابت تنگاتنگ دیگری در تهران میان رییس جمهور و رییس مجلس و دیگر مقامات ارشد کشور برپا بود تا در کارنامه خود ثبت کند که من نخستین پیام تبریک را داده ام. حتی شنیده شده که دفاتر این آقایان پیامهایی را از پیش آماده می کردند تا در صورت احراز قهرمانی توسط ورزشکاران ملی پوش کشورمان، در اسرع وقت پیام بر روی خروجی سایت رسانه ها و خبرگزاری ها قرار بگیرد.
تا بدینجای کار موضوع اصلا مشکلی ندارد و خیلی هم خوب است که مسوولان کشور تا بدین حد به ورزش بها می دهند و زحمات تلاشگران و ورزشکاران کشور را ارج می نهند. وقتی یک قهرمان مطلع می شود که مقامات ارشد و مسوولان رده بالای کشور برایش پیام تبریک فرستاده اند، بی تردید می توان ادعا کرد که خوشحالی این ورزشکار بخاطر دریافت این پیام تبریک، اگر بیشتر از خوشحالی لحظه کسب مدال نباشد، قطعا کمتر از آن نیست.
ماجرای غم انگیز از آنجا شروع می شود که چندی پس از پایان یافتن رقابت های المپیک، ورزشکاران معلول کشور عازم رقابت های پارالمپیک لندن می شوند و برغم مشکلات، کمبود امکانات و کم توجهی ها به معلولان، در عین ناباوری شاهد خوش درخشیدن آنان در مسابقات می شویم و اینجاست که غیرت و وطن پرستی ورزشکار ایرانی بار دیگر رخ عیان می کند و همت و تلاش و میهن دوستی ورزشکاران معلول کشورمان را به رخ جهانیان می کشد. اما تاسف بار است تا به امروز که چند روزی از این رقابتها گذشته، دریغ از هرگونه پیام تبریک، تشویق و تقدیر از این ورزشکاران غیور و شاید کمترین توقع بجای آنان این بود که یک مقام رده بالای کشوری یک پیام کلی برای همه آنها بفرستد.
گویا، مدال طلایی که یک ورزشکار سالم کسب می کند رنگین تر از مدال یک ورزشکار معلول است و شاید هم باید دلیل را در عیار طلای آنها جستجو کرد. آنچه واضح است این است که این عزیزان بخاطر مشکلات ناشی از ناتوانی های حرکتی که دارند و به دلیل کمبود امکانات، به اندازه کافی دل شکسته هستند و شایسته نبود که اینچنین مورد بی مهری و مظلوميت مضاعف از سوي مسوولان قرار گیرند.
تردیدی نیست که اگر هر یک از قهرمانان پارالمپیک در کشور دیگری زندگی می کردند و اینگونه افتخار می آفریدند، اوضاع شان به مراتب بهتر از حالا بود، اما حالا که این عزیزان خاک کشورمان را با هیچ چیز عوض نمی کنند و تنها به بالا بردن پرچم سه رنگ کشورمان در عرصه های بین المللی می اندیشند سزاوار نیست که مورد بی توجهی قرار گیرند و کسی از آنان یادی نکند.
تا بدینجای کار موضوع اصلا مشکلی ندارد و خیلی هم خوب است که مسوولان کشور تا بدین حد به ورزش بها می دهند و زحمات تلاشگران و ورزشکاران کشور را ارج می نهند. وقتی یک قهرمان مطلع می شود که مقامات ارشد و مسوولان رده بالای کشور برایش پیام تبریک فرستاده اند، بی تردید می توان ادعا کرد که خوشحالی این ورزشکار بخاطر دریافت این پیام تبریک، اگر بیشتر از خوشحالی لحظه کسب مدال نباشد، قطعا کمتر از آن نیست.
ماجرای غم انگیز از آنجا شروع می شود که چندی پس از پایان یافتن رقابت های المپیک، ورزشکاران معلول کشور عازم رقابت های پارالمپیک لندن می شوند و برغم مشکلات، کمبود امکانات و کم توجهی ها به معلولان، در عین ناباوری شاهد خوش درخشیدن آنان در مسابقات می شویم و اینجاست که غیرت و وطن پرستی ورزشکار ایرانی بار دیگر رخ عیان می کند و همت و تلاش و میهن دوستی ورزشکاران معلول کشورمان را به رخ جهانیان می کشد. اما تاسف بار است تا به امروز که چند روزی از این رقابتها گذشته، دریغ از هرگونه پیام تبریک، تشویق و تقدیر از این ورزشکاران غیور و شاید کمترین توقع بجای آنان این بود که یک مقام رده بالای کشوری یک پیام کلی برای همه آنها بفرستد.
گویا، مدال طلایی که یک ورزشکار سالم کسب می کند رنگین تر از مدال یک ورزشکار معلول است و شاید هم باید دلیل را در عیار طلای آنها جستجو کرد. آنچه واضح است این است که این عزیزان بخاطر مشکلات ناشی از ناتوانی های حرکتی که دارند و به دلیل کمبود امکانات، به اندازه کافی دل شکسته هستند و شایسته نبود که اینچنین مورد بی مهری و مظلوميت مضاعف از سوي مسوولان قرار گیرند.
تردیدی نیست که اگر هر یک از قهرمانان پارالمپیک در کشور دیگری زندگی می کردند و اینگونه افتخار می آفریدند، اوضاع شان به مراتب بهتر از حالا بود، اما حالا که این عزیزان خاک کشورمان را با هیچ چیز عوض نمی کنند و تنها به بالا بردن پرچم سه رنگ کشورمان در عرصه های بین المللی می اندیشند سزاوار نیست که مورد بی توجهی قرار گیرند و کسی از آنان یادی نکند.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
که انقدر بی تفاوت نباشن
نزدیک ترین مثال : ماجرای زلزله .
تورو خدا پيگيري كنيد
تورو خدا پيگيري كنيد
و مپندارید آزمایش نمیشوید و هر ذره که انجام دهید جزا و پاداشش را خواهید گرفت ...