يك سوزن به خود

سعديا! گرچه سخن دان و مصالح گويي
به عمل كار برآيد به سخنداني نيست

اينكه بارها شنيده ايم مسلمان واقعي كسي است كه مدعايش را در مرحله عمل ثابت كند، واقعيتي است كه تا براي انسان كارزار عملش فراهم نشود قابل درك نيست.
بسياري از جوانان و دانشجويان وقتي انتقاد مي كنند بلند فرياد مي كشند اما آيا به همان صراحت مي توانند عمل كنند؟ اين سؤالي است كه در يكي از همين شبهاي ماه رمضان بي پاسخ ماند.

معاونت محترم رسانه هاي ديجيتال وزارت ارشاد چندي پيش افطاري مفصلي را براي برخي معاونين فضاي مجازي كه اكثراً جوانان بودند برگزار كرد، آنهم در باغي و ايامي كه زلزله آذربايجان شرقي را تكاني اساسي داده بود و مردم آن خطه نيازمند همراهي همه بودند، حتي مسئولان اين افطاري.

و جنات تداركات اين مراسم (چلوكباب، چلو مرغ، خورشت قيمه، كشك بادمجان، انواع سالاد و دسر و..) ذهن بسياري را مشغول كرد و حتي برخي با گوشه و كنايه به يكديگر تمام آن آرمانخواهي پيشين خود را زير سؤال بردند، اما در نهايت نمك ميزبان ميهمانان را گرفتار كرد. جالب اينجاست كه برخي از شركت كنندگان اين مراسم از جمله كساني بودند كه علي رغم برگزاري ميهماني هاي ساده برخي سران دولتي، دائماً در بوق ريخت و پاش هاي صورت نگرفته مي دميدند و در فضاي مجازي به ابهام افكني دامن مي زدند، اما در اين عرصه خود وا ماندند.
مسلماً اين نهاد دولتي بايد بابت هزينه اي كه از بيت المال «ناكجاآباد» رفته، پاسخگو باشد، اما اين سؤال از تمام شركت كنندگان چنين مراسم هايي باقي مي ماند كه شما چه كرديد؟!
آوردن دلخوري ها به فضاي مجازي و انتشار تصاوير شام مفصل آن شب نمي تواند توجيهي براي عدم برخورد مناسب در همان فضاي بخور بخور باشد، چرا كه اعتراضات در حين وقوع چنين اتفاقات ناشايست و خارج از شأن نظام مسلماً كارآمدتر از كشيدن آن به فضايي است كه بيشترين زمينه را براي سوء استفاده هاي عناصر ضدنظام فراهم مي كند.

البته كم نيست چنين اتفاقاتي كه گاه به دليل تفكر غلط انسانها در هر منسب و جايگاهي رخ مي دهد اما اينجا صحبت از كساني است كه به گفته بزرگان بايد افسران جنگ نرم دشمن باشند و در فضايي حساس تر، نقش افسران جنگ سايبري ايران را ايفا كنند.
بد نيست در چنين بزنگاه هايي بسنجيم كه حرف و عملمان چه ميزان با يكديگر متناسب است و اتهاماتي كه گاه بي اساس به برخي نسبت مي دهيم گريبان گير همه خواهد شد.
مرور كردن برخي مفاهيم ديني و حتي گاه ابيات شعراي ايراني مي تواند شروع خوبي براي به راه آوردن خودمان باشد اگر هنوز معتقديم كه لغزيده ايم.
حالا بد نيست نگاهي به فرمايشات رهبر عزيزمان هم بياندازيم و اين جملات را بيش از پيش آويزه گوشمان كنيم:

ساده زيستي چيز با ارزشي است. ما اگر بخواهيم تجمل و اشرافيگري و اسراف و زياده روي را كه واقعاً بلاي بزرگي است از جامعه مان ريشه كن كنيم با حرف و گفتن نمي شود. عمل ما بايستي مؤيد و دليل و شاهد بر حرفهاي ما باشد.» (ديدار رئيس جمهور و اعضاي هيئت دولت2/6/87)

معظم له در جايي ديگر مي فرمايند:
«موضوع قناعت را جدي بگيريد. منظورم از قناعت اين نيست كه دست به نعمت هاي الهي نزنيد و از آن بهره مند نشويد. مقصود اين است كه حد و اندازه نگه داريد، زياده روي و اسراف نكنيد و نعمت هاي الهي را ضايع ننماييد.» (خطبه نماز عيد فطر، 15/9/81)

 

زينب السادات حسيني
¤ دانشجوي جامعه شناسي دانشگاه تهران