دعواي بين اپوزيسون خارجي و داخلي بالا گرفت/ اپوزيسيون خارجي بايد همه كاره باشد!

بولتن نيوز: جر و بحث‌ها و "خود درگيري‌هاي" بين اپوزيسيون داخلي و خارجي، هر روز شكل جديدي به خود مي‌گيرد. آن طور كه اين روزها از رصد تحركات آنان بر مي‌آيد، مهم‌ترين دغدغه‌ اپوزيسيون خارجي، نه جمهوري اسلامي، كه اپوزيسيون داخلي است.

به گزارش بولتن، اپوزيسيون خارج‌نشين كه تا پيش از اين تصور مي‌كرد "اتاق فكر" نيروهاي اپوزيسيون و اصلاح‌طلب داخلي محسوب مي‌شود، با نزديك شدن به موسم انتخابات رياست جمهوري در سال آينده، به اين نتيجه رسيده كه دنباله‌روهاي سابق آنان در داخل كشور، ديگر حرف آنان را نخوانده و خود به دنبال اتخاذ سياست‌هاي جديد براي ورود مجدد به عرصه سياست هستند.

همين امر موجب عصبانيت اپوزيسيون خارجي شده و در نوشته‌هاي خود شروع كردند به فحش دادن و بد و بيراه گفتن به اپوزيسيون داخلي. در همين باره، مجيد محمدي، يكي از فراري‌هاي ايراني به خارج از كشور كه در دوران اصلاح‌طلبان توانسته بود با عنوان "جامعه شناس"، كار و كاسبي خوبي براي خود راه بياندازد، در مطلبي با عنوان "پرسش هایی درباره اپوزیسیون خارج از ایران" كه در سايت شبكه دولتي- سلطنتي بي بي سي منتشر شد، پرده ديگري از اين نمايش را به اجرا در آورد.

محمدي در ابتدا شمشير را از رو بسته و اين عقيده كه "اپوزیسیون خارج کشور باید پیرو مخالفان داخل کشور باشد" را به تندي رد كرده و نوشت:

"این تصور که مخالفان خارج کشور باید دنباله روی مخالفان داخل کشور باشند چه منطقی دارد؟ چرا باید کسانی که عاقل و بالغ هستند از گروهی دیگر پیروی کنند؟ مگر در عالم سیاست گروهی دارای مرجعیت سیاسی است؟ اگر آنها ایدئولوژی و باورها و تاکتیک‌ها و سلیقه‌های متفاوتی نسبت به مخالفان داخل کشور داشته باشند چه مشکلی دارد؟

جالب آنكه وي در اعتماد به نفسي قابل توجه، تصور مي كند كه اپوزيسيون خارجي داراي توانايي بسيج مردمي هم هست و نوشت:

"اگر استدلال این باشد که گروه‌هایی که قدرت بسیج کمتری دارند باید از گروه‌هایی که قدرت بسیج بیشتری دارند دنباله روی کنند (معلوم نیست چرا) از کجا می دانیم که اپوزیسیون داخل بالقوه قدرت بسیج بیشتری دارد؟ در کدام نظر سنجی یک مرکز مستقل این نکته روشن شده است؟ نیروهای سازمان دهی شده در تظاهرات میلیونی پس از انتخابات سال 88 چقدر نقش داشتند؟"

گفته هاي او در حالي مطرح است كه اصلا نيازي به نظرسنجي وجود ندارد. تنها كافي است نيم نيگاهي به ماجراهاي دو سه ساله اخير بياندازيم. در آن صورت مشاهده خواهيم كرد تمامي طرح هايي كه اپوزيسيون خارجي در جهت ايجاد جنبش (بخوانيد شورش) براي دنباله روهاي داخلي خود تجويز كرده بود، با عدم اقبال و در نهايت شكست مواجه شد. به گواهي تاريخ، آنها حتي توانايي بسيج چند صد نفر را هم نداشتند.

محمدي در ادامه براي آنكه اپوزيسون خارجي را داراي قدرت نشان دهد با اشاره به اين موضوع كه " بدیل جمهوری اسلامی تنها در داخل شکل خواهد گرفت"، ادامه مي دهد:

"آیا کسانی که چنین باوری دارند به علم غیب دسترسی دارند؟ مگر مقامات بدیل رژیم پهلوی و صدام و بسیاری دیگر از رژیم‌های سیاسی دیکتاتوری (مثل تونس) در خارج کشور مستقر نبوده‌اند؟ اگر قرار است پس از سقوط جمهوری اسلامی مردم در یک انتخابات آزاد رهبران خود را انتخاب کنند از کجا می دانیم که مردم نیروهای سیاسی مقیم خارج را انتخاب نخواهند کرد؟ مگر قرار است در ایران مثلا کودتای نظامی بشود که صرفا نیروهای داخل کشور بدیل حکومت موجود باشند؟ آیا بدیلی که در یک جامعه‌ی باز و دمکراتیک شکل می گیرد ظرفیت بیشتری برای پیشبرد دمکراسی دارد یا بدیلی که در اختناق و در شرایط سرکوب شکل می گیرد؟"

اين موضوع نيز در نوع خودش جالب است. آن هم در حالي كه حتي به گفته خود محمدي، نه اپوزيسيون داخلي ديگر به آنها توجهي دارند و نه حتي نيروهاي مخالف نظام برايشان تره‌اي خرد مي‌كنند. برايند تصور و تصويري كه از اپوزيسيون خارجي در داخل ايران وجود دارد اين است كه آنها يك مشت آدم ترسويِ منفعت‌طلبِ بله قربان‌گو هستند كه حتي عرضه ماندن و مبارزه كردن را هم ندارند.

اين مثلا جامعه‌شناس در بخش ديگري از مطلب خود به صراحت به رابطه بين اپوزيسيون خارجي با كانون هاي قدرت و ثروت "دول بيگانه" اشاره كرده و مي‌نويسد:

"مگر هر فرد و گروهی حق ارتباط گرفتن با هر کسی را که مورد نظر آنهاست ندارد؟ مگر ملاقات با اعضای دول خارجی جرم یا کاری خلاف اخلاق است؟ مگر کسانی که چنین می کنند راه ارتباط گیری دیگران را بسته‌اند؟ اگر قرار باشد مردم ایران در یک انتخابات آزاد پس از جمهوری اسلامی رهبران سیاسی خود را انتخاب کنند مگر خود صاحب صلاحیت برای انتخاب از میان مخالفان (چه کسانی که با مقامات دول خارجی دیدار داشته‌اند و چه کسانی که نداشته‌اند) نیستند؟ از کجا می دانیم که مردم ایران در یک شرایط آزاد چهره‌هایی را که با سران دول خارجی دیدار داشته‌اند به کسانی که دیدار نداشته‌اند ترجیح نمی دهند؟"