شعر/مثنویی به یاد شهدای ایرباس

مثنوی زیر که به یاد شهدای انفجار هواپیمای ایرباس در آسمان خلیج فارس که توسط موشک ناو وینسنس امریکا در سال 67 سرنگون گردید،توسط برادر بزرگوارمان امیری ارسال شده است که تقدیم شما عزیزان می گردد:

تقدیم یه شهدای پرواز 655 ایرباس / 12 تیرماه 67


چه تلخ و جانگدازست قصّه ای دوست



چه گویم از دَد و از دَدمنش ها
چه گویم از خبیثان ، بدمنش ها

چه گویم از پَلیدی از شقاوت
چه سان گویم از آن اوج جنایت

چه تلخ و جانگدازست قصّه ای دوست
بسوزد سینه ها را غُصّه ای دوست

و نیرنگ خبیثان ِ بَد آهنگ
در آخر روزهای مانده از جنگ

به شکلی ناجوانمردانه رُخ داد
جنایت کِی رَوَد از خاطر و یاد

هُمای آهنین با سیصد و چند
نفر انسان به لب گُل های لبخند

به ناگه شد شکار موشک انداز
و شد صد تکه در پایان پرواز

یه فرمان پَلیدی آدمی سان
به یغما رفت عمر و جان آنان

و شصت و شش نهال تازه رَسته
و مردان و زنانی دسته دسته

به ناگه زندگی شان گشت نابود
میان شعله های آتش و دود

چه بودی جرم آنان بیش یا کم
تو ای حیوان که نامت گشته آدم

تو ای فرمانده بی دین و وجدان
شجاعت می شود کشتار انسان ؟!

چرا آن تیزبال آسمان ها
فرو افتاد در پهنای دریا

چرا شد سرنگون آن کوه آهن
و آیا زنده ای جا ماند یک تن

چرا آن بی گناهان کُشته گشتند
به خون سرخ خود آغشته گشتند ؟!


« سیاوش امیری »