مهاجرت؛ تجربهای که شاید لازم نباشد با بدبختی به دستش بیاوریم
گروه اجتماعی این روزها در گفتوگوهای روزمره و شبکههای اجتماعی، جملهای طنزآمیز اما تأملبرانگیز زیاد شنیده میشود: «اونایی که کشورای خارجی رو تجربه کردن همه میگن بمونیم، ایران؛ اونایی که نرفتن میگن بریم.» جملهای که در نگاه اول لبخند میآورد، اما پشت آن یک پرسش جدی نهفته است: چرا تصور ما از مهاجرت تا این اندازه با تجربه واقعی آن فاصله دارد؟
به گزارش بولتن نیوزکسانی که سالها در خارج از کشور زندگی کردهاند، اغلب از سختیهای پنهان مهاجرت میگویند؛ از غربت، فشار اقتصادی، بیثباتی اقامت، تنهایی و حس تعلقنداشتن. در مقابل، بسیاری از کسانی که هنوز مهاجرت را تجربه نکردهاند، آن را راهی برای رهایی از مشکلات میبینند. این شکاف میان «تصور» و «تجربه» است که جمله بالا را ساخته است.
نکته طنزآمیز ماجرا اینجاست که گویی تجربه مهاجرت برای برخی به درس عبرتی تبدیل شده است؛ درسی که آنها ترجیح میدهند دیگران بدون تحمل هزینه آن، آن را بیاموزند. به بیان دیگر، پرسش این است: «خدا وکیلی یکم درس بگیرید؛ حتماً باید برید تجربه کنید و با بدبختی برگردید؟»
البته این سخن به معنای نفی مهاجرت یا یکساندیدن همه تجربهها نیست. مهاجرت برای برخی فرصت رشد، تحصیل و زندگی تازه است و برای برخی دیگر مسیری پرهزینه و پرچالش. اما آنچه اهمیت دارد، فاصله گرفتن از دوگانه سادهانگارانه «ماندن خوب است» یا «رفتن خوب است» است. باید به تجربه دیگران گوش داد، پرسش کرد و واقعیتها را سنجید؛ نه اینکه صرفاً با آرزو یا ترس تصمیم گرفت.
شاید درس اصلی این جمله این باشد: لازم نیست همه چیز را با آزمونوخطای گرانقیمت تجربه کنیم. میتوان از روایت کسانی که رفتهاند و برگشتهاند یا ماندهاند و ساختهاند، آموخت. مهاجرت نه بهشت موعود است و نه سیاهچال؛ تصمیمی است که به شناخت، آمادگی و پذیرش هزینهها نیاز دارد. اگر قرار است برویم، بهتر است با چشم باز برویم؛ و اگر قرار است بمانیم، بهتر است با آگاهی بمانیم.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com