حجمِ مستکبر، عضله نیست؛ ورم است!

به گزارش بولتن نیوز، استکبار فقط غرور نیست. تکبری است که به قانون، ارتش، بانک و رسانه تبدیل شده است. بدون شکافتن این واژه، معنای مبارزه‌ی ملت ایران با آن روشن نمی‌شود.

«کِبر» خودبزرگ‌بینی درونی است. «تکبر» تظاهر به بزرگی است، مثل لباسی گشادتر از قامت. «استکبار» یعنی سیستماتیک شدن این توهم و طلبِ بندگی از دیگران. فرعون که از هامان برجی می‌خواست تا به آسمان برسد، تصویر کاریکاتوری این توهم است.

استعمار و امپریالیسم به دنبال اقتصاد هستند، یعنی معادن، بازارها و نیروی کار ارزان. استکبار فراتر می‌رود و کرامت و هویت را هدف می‌گیرد. مستکبر می‌خواهد ملتِ مغلوب خود را پست‌تر و محتاجِ قیمومیت او بداند. و چون «تحقیرمحور» است، بدون مستضعف تعریفی ندارد.

روایت قرآن از مستکبران یک الگوی تکرارشونده دارد: آن‌ها از نقطه‌ی قوتشان زمین می‌خورند.
فرعون به نهرهایش می‌نازید و در آب غرق شد.
قارون به گنج‌هایش تکیه داشت و زمین او را بلعید.
عاد و ثمود به معماری و کوه‌تراشی فخر می‌فروختند و همان سقف‌ها و ستون‌ها بر سرشان فرو ریخت.
ارتش نمرود و فیل‌های ابرهه با پشه و سنگ‌ریزه‌ی ابابیل از پا درآمدند.

دلار و تحریم، قدرت نظامی، اعتبار سیاسی و حقوق بشری، و انحصار فناوری و هوش مصنوعی. از نگاه او، هر چهار ستون همان جایی تَرَک برداشته که روزی مایه‌ی فخر بود.

تاریخ صحنه‌ی نمایش قدرت‌های شکست‌ناپذیر نیست. از این منظر، قبرستان کسانی است که گمان می‌کردند رودها تا ابد از زیر پایشان جاری می‌ماند.