ساقیانِ پیرِ جام زهر؛ وقتی تریبون رسانه ملی سکوی پمپاژ «ترس و وادادگی» به ملت میشود!
گروه سیاسی،شب گذشته، قاب برنامه «به وقت ایران» در شبکه خبر صداوسیما، صحنه رونمایی مجدد از یکی از کهنه‌ترین، آزموده‌شده‌ترین و البته پرخسارت‌ترین نسخه‌های تاریخ سیاسی معاصر ایران بود. غلامحسین کرباسچی، از چهره‌های شاخص جریان کارگزاران سازندگی، در حالی روبه‌روی دوربین رسانه ملی نشست که اظهاراتش بیش از آنکه تحلیل واقع‌بینانه میدان باشد، پژواک ترس و انفعالی بود که دهه‌هاست در اتاق فکر جریان غرب‌گرا تولید و تکثیر میشود.
به گزارش بولتن نیوز،در شرایطی که ملت ایران و نیروهای مسلح مقتدر کشور در میانه یک نبرد تاریخی، ترکیبی و تحمیلی، سینه سپر کرده‌اند تا از تمامیت ارضی و شرافت ملی در برابر وحشی‌ترین ائتلاف استکباری دفاع کنند، شنیدن گزاره‌هایی همچون «ما نمی‌توانیم با قدرت و دیپلماسی آمریکا طرف بشویم» یا «توان ما اساساً با آمریکا قابل مقایسه نیست»، چیزی جز شلیک به روحیه عمومی و قلب واقعیت‌های میدان نبرد نیست.
تحریف قدرت ملی و بزک کردن هیولای پوشالی
شاه‌بیت اظهارات دیشب آقای کرباسچی، یک گزاره تکان‌دهنده از فرط خودتحقیری بود؛ آنجا که با صراحت گفت: «به شما می‌گویم، ما نمی‌توانیم پدر آمریکا را دربیاوریم و اساساً توان و ظرفیت ما با آمریکا قابل مقایسه نیست.» از منظر یک ناظر انقلابی، این جملات صرفاً یک تحلیل اشتباه سیاسی نیست، بلکه تحقیر مستقیم خون شهدا، نادیده گرفتن شاهکارهای پدافندی و موشکی فرزندان این آب و خاک و انکار واقعیت‌های آشکار ژئوپلیتیکی است. چگونه می‌توان در کشوری زندگی کرد که هیمنه اطلاعاتی و نظامی رژیم صهیونیستی و سپرهای دفاعی چندلایه آمریکا را در برابر چشم جهانیان در هم شکسته است، اما همچنان با عینک دهه هفتاد و دوران تک‌قطبی، آمریکا را کدخدای شکست‌ناپذیر جهان پنداشت؟
تئوریسین‌های سازش، عامدانه دو کفه ترازو را اشتباه مقایسه می‌کنند. آن‌ها زرادخانه‌های مادی و بودجه‌های نظامی شیطان بزرگ را می‌بینند، اما از دیدن «بن‌بست راهبردی واشنگتن»، «فرسایش ناوگان دریایی استکبار در منطقه» و «قدرت نامتقارن و بومی ایران» عاجزند. کارشناسانی که آقای کرباسچی با طعنه از حضورشان در تلویزیون یاد می‌کند، از توهم سخن نمی‌گویند؛ از واقعیتِ زمین‌گیر شدن ابرقدرتی حرف می‌زنند که اگر می‌توانست ایران را به زانو درآورد، لحظه‌ای درنگ نمی‌کرد و به التماس برای توافق و میانجی‌گری‌های منطقه‌ای نمی‌افتاد.
تجویز دوباره «جام زهر» و آدرس غلط از اسلام‌آباد تا واشنگتن
در بخش دیگری از این گفت‌وگو، زمانی که مجری برنامه به درستی از او پرسید: «آیا شما می‌گویید ما جام زهر را بنوشیم و توافق کنیم؟»، کرباسچی به جای مرزبندی با منطق تسلیم، تحت لوای «ارزیابی غیراحساسی» و «نداشتن افق مشخص از پایان درگیری»، عملاً نسخه تسلیم در برابر زیاده‌خواهی‌های کاخ سفید را پیچید و حتی تا تجویز دیدار مستقیم رئیس‌جمهور با دونالد ترامپ و پذیرش هزینه‌های آن پیش رفت.
تأسف‌بارتر آنکه وی در تحلیلی وارونه و هم‌راستا با روایت رسانه‌های معاند، اقدامات مقتدرانه در تنگه هرمز را «بهانه نقض تفاهم‌نامه اسلام‌آباد» دانست! اینجاست که باید از آقای کرباسچی و هم‌فکرانش پرسید: آیا تاریخ چهل و چند ساله اخیر و به ویژه تجربه تلخ برجام برای شما عبرت‌آموز نبوده است؟ کدام توافق‌نامه در تاریخ معاصر، آمریکا را از عهدشکنی و تهاجم بازداشته است؟ مقصر جلوه دادن مدافعان امنیت ملی ایران در ماجرای تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و تبرئه کردن واشنگتن از خوی عهدشکنی و جنایت، دقیقاً همان خطای استراتژیکی است که دشمن را جری‌تر و سایه جنگ را سنگین‌تر می‌کند.
تزویرِ «دلسوزی برای روان مردم»؛ شگرد قدیمی برای خلع سلاح ملت
نکته قابل تأمل در ادبیات دیشب مدیرمسئول هم‌میهن، پناه بردن به مفهوم «نگرانی برای تمامیت ارضی» و «آسیب به روان ۹۰ میلیون ایرانی» بود. او حتی تا آنجا پیش رفت که گفت: «حتی دلمان نمی‌خواهد دفاع هم بکنیم!» این جمله، عصاره تمام‌عیار مکتب لیبرالیسم وطنی است. جریانی که وقتی در مسند قدرت و توزیع رانت است، اشرافیت و فاصله طبقاتی را تئوریزه می‌کند و کمر اقتصاد مردم را زیر بار نسخه‌های تعدیل ساختاری می‌شکند، در روزگار نبرد و ایستادگی ناگهان دایه مهربان‌تر از مادر برای روان و معیشت مردم میشود.
آقای کرباسچی! آنچه روان ملت ایران را می‌آزارد، ایستادگی مقتدرانه در برابر متجاوز نیست؛ بلکه پمپاژ یاس، ناامیدی، القای بن‌بست و مخابره سیگنال ضعف و تفرقه به دشمن از زبان امثال شماست.
ملتی که در دفاع مقدس هشت ساله و در نبردهای سنگین ماه‌های اخیر پای عزت و استقلال خود ایستاده، به خوبی می‌داند که هزینه «سازش و تسلیم» در برابر دشمن غدار، به مراتب سنگین‌تر، خون‌بارتر و ویران‌گرتر از هزینه «مقاومت فعال» است. هیچ تمامیت ارضی در تاریخ با التماس به متجاوز و نوشیدن جام زهر حفظ نشده است؛ این سیلی‌های محکم میدان است که دیپلماسی را معنا می‌بخشد و سایه جنگ را کوتاه می‌کند.
مطالبه از رسانه ملی و پیام به کاسبان ترس
در پایان، نقدی جدی نیز به مدیران صداوسیما و برنامه‌سازان شبکه خبر وارد است. تضارب آرا و دعوت از سلایق مختلف سیاسی امری پسندیده است، اما تریبون دادن بدون چالشِ دقیق و مستند به کسانی که در میانه وضعیت جنگی، به جای تقویت انسجام ملی، نسخه «ما نمی‌توانیم» و «تسلیم در برابر ترامپ» را روی آنتن زنده فریاد می‌زنند، خطایی نابخشودنی در جنگ شناختی است.
کلام آخر با پیرمردهای خسته سیاست و مروجان سازش این است: اگر خودتان در پیچ‌های تند تاریخ خسته و مرعوب شده‌اید، ترس‌های شخصی و جناحی خود را به پای ملت بزرگ و سلحشور ایران ننویسید. ایران اسلامی امروز نه در موضع ضعف، بلکه در جایگاه قدرت و تعیین‌کنندگی معادلات جهانی ایستاده است و قطار این انقلاب، بدون توجه به نسخه‌های تاریخ‌گذشته ساقیان جام زهر، مسیر عزت و پیروزی را تا پایان طی خواهد کرد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
