یک شکست در فینال، یک هشدار برای آینده

گروه ورزشی: شکست ایران مقابل ژاپن در فینال قهرمانی آسیا را نمی‌توان فقط با نتیجه ۳ بر صفر یا عملکرد ضعیف در چند مقطع مسابقه توضیح داد. اتفاق مهم‌تر این است که ژاپن در نقطه‌ای ایستاده که سال‌ها برای رسیدن به آن برنامه‌ریزی کرده و ایران تازه با نسل تازه‌ای از بازیکنان در حال ورود به آن مسیر است. تیم جوان ایران در همین رقابت‌ها نشان داد ظرفیت رقابت با قدرت‌های بزرگ قاره را دارد، اما داشتن بازیکنان مستعد با ساختن یک تیم قدرتمند تفاوت دارد. ژاپن امروز محصول انباشته شدن تجربه، فرصت و برنامه است؛ ایران، اما باید مراقب باشد که تغییر نسل به یک دوره گذار طولانی و فرسایشی تبدیل نشود.

به گزارش بولتن نیوز، مسئله‌ای که ژاپن را از ایران جدا می‌کند، الزاماً داشتن استعداد بیشتر نیست؛ بلکه نحوه تبدیل استعداد به سرمایه ملی است. ژاپنی‌ها برای بازیکنانی که هنوز به ترکیب اصلی نرسیده‌اند نیز مسیر مشخصی تعریف کرده‌اند تا فاصله میان «استعداد» و «بازیکن ملی‌پوش» از بین برود. چنین رویکردی باعث می‌شود تیم ملی تنها به چند ستاره وابسته نباشد و برای هر پست، گزینه‌های آماده وجود داشته باشد. ایران نیز سال‌هاست در رده‌های پایه استعداد تولید می‌کند، اما موفقیت در نوجوانان و جوانان زمانی معنا پیدا می‌کند که این بازیکنان بتوانند بدون گم شدن در فاصله میان رده‌های سنی، خودشان را به سطح بزرگسالان برسانند. ساختن آینده، فقط کشف قهرمان نیست؛ حفظ و رشد قهرمان است.

از همین منظر، موفقیت‌های رده‌های پایه والیبال ایران اتفاقی بسیار مهم، اما در عین حال مسئولیت‌آور است. وقتی یک نسل نوجوان یا جوان روی سکوی جهانی می‌ایستد، نباید تصور کرد مأموریت فدراسیون تمام شده است؛ اتفاقاً از همان لحظه کار اصلی آغاز می‌شود. بازیکنی که در ۱۷ یا ۱۸ سالگی قهرمان جهان می‌شود، برای تبدیل شدن به یک ملی‌پوش مؤثر در بزرگسالی به مسابقه، تجربه، مربی، رقابت و اعتماد نیاز دارد. اگر این زنجیره قطع شود، مدال‌های پایه به خاطره تبدیل خواهند شد. ایران نشان داده که در تولید استعداد توانمند است؛ اکنون باید نشان دهد می‌تواند برای این استعداد‌ها مسیر شغلی و ورزشی پایدار بسازد و آنان را تا بالاترین سطح همراهی کند.

بنابراین شاید مهم‌ترین درس فینال، نتیجه مسابقه نباشد؛ بلکه این باشد که ایران نباید از شکست مقابل ژاپن فقط برای اصلاح تاکتیک‌های یک مسابقه استفاده کند. مسئله بزرگ‌تر، طراحی آینده تیم ملی است. ایران امروز نسلی جوان در اختیار دارد که می‌تواند سال‌ها ستون اصلی تیم ملی باشد، اما این فرصت نیازمند مدیریت دقیق است؛ همزمان باید به جوان‌ها میدان داد و از تجربه بازیکنان باتجربه نیز استفاده کرد. ژاپن نشان داده فاصله میان یک تیم خوب و یک قدرت پایدار، در کیفیت سیستم جانشینی و پرورش نسل بعدی شکل می‌گیرد. اگر ایران بتواند قهرمانان رده‌های پایه را به تدریج وارد چرخه حرفه‌ای کند، شکست امروز می‌تواند آغاز یک تغییر بزرگ باشد؛ وگرنه ممکن است چند سال بعد دوباره همین سؤال تکرار شود: چرا ژاپن جلو افتاد؟