رکوردشکنی غزه در قطعِ عضو کودکان

گروه بین‌الملل: بر اساس داده‌های تلخ اعلام‌شده از سوی محمد صفا، دیپلمات پیشین سازمان ملل، غزه اکنون به سیاه‌ترین نقطه‌ی تاریخ بشریت در زمینهٔ معلولیت‌های جنگی کودکان تبدیل شده است. دست‌کم ۲۱ هزار کودک فلسطینی برای همیشه معلول شده‌اند، بیش از ۴۰ هزار کودک جراحات شدید جسمی دارند و ۱۰ هزار کودک که عضو‌های خود را از دست داده‌اند، چشم به راه پروتز هستند. این آمار، دیگر یک «درگیری مسلحانه» نیست؛ این یک جنگ حساب‌شده برای نابودی نسل آینده‌ی یک سرزمین است. کودکی که پای خود را از دست می‌دهد، نه‌تنها حالِ خود را باخته، بلکه آینده‌ی تحصیل، کار و زندگی عادی یک جامعه نیز با او بر زمین می‌افتد.

به گزارش بولتن نیوز، با این حال، سکوت مجامع جهانی در برابر این فاجعه، خود به جنایتی تاریخی تبدیل شده است. این سکوت، تصادفی یا مبتنی بر بی‌اطلاعی نیست؛ بلکه الگویی تکراری از حمایت همه‌جانبه‌ی قدرت‌های غربی از متحدان جنایت‌کارشان است. همان‌طور که تحلیلگر پاکستانی-آمریکایی اشاره می‌کند، شصت سال پیش در اندونزی، آمریکا از رهبر وقت، سوهارتو، در دفن زنده‌ی بیش از یک میلیون کمونیست حمایت کرد و سوهارتو با صراحت تمام می‌گفت: «این نسل‌کشی نیست!»، دقیقاً همان جمله‌ی تکراری که امروز بنیامین نتانیاهو و کابینه‌اش در انکار جنایت‌های غزه بر زبان می‌رانند.

این هم‌معناییِ تاریخی، پرده از یک حقیقت شرم‌آور برمی‌دارد: مجامع بین‌المللی و به‌ویژه شورای امنیت که با وتوی آمریکا فلج شده، نه‌تنها ابزار بازدارندگی خود را از دست داده، بلکه تبدیل به سکویی برای توجیه تکرار نسل‌کشی‌ها شده‌اند. هر بار که قطعنامه‌ای برای آتش‌بس وتو می‌شود، هر بار که سازمان‌های حقوق‌بشری اعلامیه‌هایی بی‌ضمانت صادر می‌کنند و هر بار که سران کشور‌ها از «حق دفاع مشروع» اسرائیل سخن می‌گویند، در واقع مشروعیت بخشیدن به ادامه‌ی قطع عضو هزاران کودک دیگر را امضا می‌کنند.

سکوت امروز مجامع جهانی، نه سکوت یک ناظر بی‌طرف، که تشویقِ عاملِ جنایت است. غزه با رکورددار بودن در تعداد کودکان قطع‌عضو، آینه‌ی تمام‌نمای ناتوانی و همدستی ساختار قدرت جهانی است. تاریخ، قضاوت خواهد کرد؛ نه فقط قاتلان را، بلکه تماشاگرانی را که در برابر انبوه کودکان بی‌پا و بی‌دست، برخاستند و از تالار‌های شیشه‌ای سازمان‌های بین‌المللی خارج شدند تا صدای فریاد مادران فلسطینی را نشنوند. امروز، سکوت، ترجمه‌ی دیگرِ «نه» به نسل‌کشی نیست؛ ترجمه‌ی «آری» به ادامه‌ی آن است.