حکمیت؛ شکستِ خواص

گروه سیاسی: جمله هوشمندانه‌ی رهبری، «علی‌الاصول نظرِ دیگری داشتم»، بازتابی است از همان بصیرتی که امام علی(ع) در برابرِ تحمیلِ اراده‌ی خواص از خود نشان دادند. این پیام، دعوتی است به بازنگری در مسیرِ مسئولین؛ دعوتی به تبعیت از مسیرِ صحیحِ ولایت و رویکردِ قاطعانه در برابرِ دشمنِ عنود. ملتِ فهیم، در این بزنگاه، کنارِ رهبری ایستاده و اتحاد، رمزِ عبور از فتنه‌هاست.
به گزارش بولتن نیوز، علیرضا حسینی: بزنگاه‌هایِ تاریخی، فرصت‌هایی برایِ بصیرت‌آفرینی و هدایتِ جامعه به سویِ مسیرِ صحیح هستند. امیرالمؤمنین علی (ع) در خطبه ۳۶ نهج‌البلاغه، با بیانِ دردناکِ «نَهَیتُکُم عَن هَذِهِ الحکومةِ فَأَبَیتُم عَلَيَّ إِباءَ المُنابِذینَ حَتَّی صَرَفتُ رَأیی إِلَی هَوَاکُم»، تلخ‌ترین تجربه‌یِ تحمیلِ اراده‌ی «خواصِ فتنه‌گر» بر «رهبریِ بصیر» را به تصویر کشیدند. این واقعه، نه تنها در تاریخِ صدرِ اسلام، که در بزنگاه‌هایِ معاصر نیز، درس‌هایِ حیاتی برایِ مسئولین و جامعه دارد.
قسمت اول: درسِ تاریخ؛ «خواصِ فتنه‌گر» در برابرِ «رهبریِ حق‌جو»
آنچه در واقعه‌ی حکمیت رخ داد، تقابلِ میانِ «رهبریِ الهی» و «سپاهِ حق‌جویِ آماده‌ی پیروزی» با «خواصِ متحجر و دنیاطلب» بود. در آن زمان، سپاهِ اسلام تا آستانه‌یِ فتحِ کاملِ معاویه پیش رفته بود، اما «خواصِ جامعه»، با تاکتیکِ فریبنده‌ی «قرآن بر سر نیزه کردن»، دچارِ تردید شده و با ایجادِ فشار و تهدید، امام علی (ع) را «مجبور» به پذیرشِ حکمیت کردند. این «هوسِ شما» که حضرت در نهج‌البلاغه به آن اشاره می‌کنند، نه خواسته‌یِ عمومیِ مردم، بلکه اراده‌ی همان خواص بود که راه را بر بصیرتِ رهبری بستند. این واقعه، نشان داد که چگونه «لجاجتِ خواص» می‌تواند مسیرِ تاریخ را منحرف سازد.
قسمت دوم: درسِ امروز؛ «چرا رهبری نظرِ دیگری داشت؟» و فراخوان به بازگشت
امروز نیز، در عرصه‌یِ سیاست و اجتماع، شاهدِ بزنگاه‌هایی هستیم که در آن، «نظرِ رهبری» با برخی «تشخیص‌هایِ متفاوت» روبرو می‌شود. جمله‌یِ کلیدیِ رهبر معظم انقلاب، «علی‌الاصول نظرِ دیگری داشتم»، نه یک گلایه، بلکه فراخوانی عمیق به بازنگری و تبعیت از مسیری است که پیشتر، بر پایه‌یِ بصیرتِ الهی، ترسیم شده بود.
•  همراهیِ مردم و ضرورتِ بازگشتِ مسئولین: در شرایطِ کنونی، «توده‌ی مردم» با درکِ صحیح از تهدیداتِ دشمنِ بدعهد (که سابقه ای پر از جنایت که مهترین آن به شهادت رساندن امام و رهبر انقلاب و  ترورِ فرمانده هان و دانشمندان و کشتن زنان و کرودکان و ...و دشمنی با تمدنِ ایران دارد )، در کنارِ رهبریِ خود ایستاده‌اند. حضورِ  بیش از صد شب در کفِ خیابان‌ها، گواه این همراهیِ استراتژیک است. اما گاهی، «برخی از مسئولین» به دلایلِ مختلف – شاید تحتِ تأثیرِ فشارهایِ بیرونی، یا برداشت‌هایِ متفاوت، یا حتی لغزش‌هایِ احتمالی در تشخیص – از مسیرِ ترسیم شده توسطِ رهبری فاصله گرفته‌اند.
خ  فراخوان به بصیرت و بازگشت: ما با این مسئولین، نه با رویکردِ تکفیر و سرزنش، بلکه با نگاهی برادرانه و با استناد به تجربه‌یِ تاریخیِ «خواصِ دورانِ حکمیت» و «تجربه‌یِ معاصر»، سخن می‌گوییم. اینان را فرا می‌خوانیم که:
•  تجربه‌یِ تاریخ را فراموش نکنند: همانگونه که خواصِ آن دوران، با تحمیلِ نظرِ خود، جامعه را به سمتِ اشتباه کشاندند، امروز نیز، فاصله گرفتن از نظرِ رهبری می‌تواند عواقبِ ناگواری داشته باشد.
س  صحتِ نظرِ رهبری را در بزنگاه‌هایِ تاریخی ببینند: رهبری، با اتکا به علمِ الهی و بصیرتِ نافذ، همواره مسیری را ترسیم کرده‌اند که در نهایت به صلاحِ ملت و مملکت ختم شده است.
•  مسیرِ درست را انتخاب کنند: اکنون زمانِ آن است که با عبور از هرگونه اختلافِ نظرِ احتمالی، به «ولایت‌مداری» بازگردند و با «مقابله‌ی قاطع با دشمن» که هرگز به تعهداتش عمل نکرده و پیوسته خواهانِ نابودیِ تمدنِ ایران بوده است، هم‌صدا شوند.
نتیجه‌گیری:
خطبه ۳۶ نهج‌البلاغه، داستانی از «تحمیلِ اراده‌ی خواص» است. اما امروز، با هوشیاریِ مردم و همراهیِ قاطعِ آن‌ها با رهبری، باید این درس را برایِ مسئولینی که شاید در تشخیصِ خود دچارِ لغزش شده‌اند، مرور کنیم. فراخوانِ اصلی، فراخوان به «بازگشت به مسیرِ ولایت» و «وحدتِ کلمه» در برابرِ دشمن است. تاریخ، گواه خواهد بود بر کسانی که با بصیرت، مسیرِ درست را انتخاب کردند و آنانی که در برابرِ هدایتِ الهی مقاومت ورزیدند.