چرا آمریکا نام عملیات خود در ایران را از «خشم حماسی» به «پتک سنگین» تغییر داد؟

گروه بین الملل: سجادی پناه:1. چرا نام عملیات تغییر کرد و علت اصلی آن چیست؟

به گزارش بولتن نیوز ،تغییر نام از «خشم حماسی» به «پتک سنگین» پس از یک آتش‌بس شکننده، یک سیگنال راهبردی خطرناک از سوی دشمن است. این تغییر نشان می‌دهد که دشمن به دو نتیجه رسیده است:
 از یک سو، جنگ ۴۰ روزه به پیروزی قاطع نرسید و «خشم حماسی» نتوانست مقاومت ایران را بشکند؛ اکنون آن نام، بیش از هر چیز تداعی‌کننده یک نبرد پرهزینه و بی‌نتیجه است.

 از سوی دیگر، بازدارندگی تهران ترمیم نشده و از نگاه آمریکا و اسرائیل، تهدید ایران همچنان پابرجاست؛ بنابراین تغییر نام، تلاشی برای پاک کردن حافظه شکست «خشم حماسی» و خلق یک روایت تازه از قدرت است.

 اکنون این تغییر نام نشان می‌دهد که دشمن به جای پذیرش «بازدارندگی متقابل تثبیت‌شده»، در حال آماده‌سازی افکار عمومی و نیروهای خود برای یک دور جدید از جنگ سخت است.

علت اصلی این تغییر نام را باید در خودِ واژه «پتک سنگین» جست‌وجو کرد. در ادبیات نظامی، «پتک سنگین» به یک حمله سنگین و گسترده با قدرت آتش بالا اشاره دارد که هدفش شکستن سریع خطوط دفاعی از طریق شوک اولیه است. دشمن با کنار گذاشتن نامی که بار شکست یک جنگ فرسایشی ۴۰ روزه را به دوش می‌کشد، حالا نوید عملیاتی «سریع، قاطع و ویرانگر» را می‌دهد. هدف این است که هم روحیه نیروهای خودی احیا شود و هم طرف ایرانی پیش از شروع هر درگیری جدید، دچار تزلزل روانی گردد.

۲. راهکار مقابله ایران: از «سپر آهنین» گذشته تا «میدان بی‌پایان» آینده

ایران یک جنگ تمام‌عیار ۴۰ روزه را با موفقیت پشت سر گذاشته است. بر همین اساس، راهکار مقابله باید بر دو پایه استوار باشد:

الف) «سپر آهنین»: روایت رسمی پیروزی در جنگ ۴۰ روزه

نام «سپر آهنین» که از مرحله اول بحران فعال شده بود، اکنون باید از یک «وضعیت دفاعی» صرف فراتر رود و به روایت رسمی مقاومت ۴۰ روزه تبدیل شود. کارکردهای آن عبارتند از:

· تثبیت تاریخی: 
«سپر آهنین» ثابت کرد که در برابر یک جنگ تمام‌عیار ۴۰ روزه، ساختار دفاعی ایران نه تنها فرو نپاشید، بلکه دشمن را وادار به پذیرش آتش‌بس کرد.

· خنثی‌سازی روایت «پتک سنگین»: 
در برابر نام جدید دشمن که بوی جنگ می‌دهد، ایران باید «سپر آهنین» را به‌عنوان نماد «شکست‌ناپذیری» پررنگ کند. 
پیام این است: «پتک سنگین شما پیشتر آزموده شده، و سپر آهنین ما آن را تاب آورده است.»

· کنترل بحران در آتش‌بس:*
«سپر آهنین» همچنان این پیام را مخابره می‌کند که ایران آغازگر هیچ جنگی نخواهد بود، اما اگر جنگی تحمیل شود، آماده است تا مقاومت خود را تکرار و حتی تعمیق کند.

ب) «میدان بی‌پایان»: هشدار برای جنگ احتمالی بعدی

اگر دشمن با نام «پتک سنگین» به دنبال تدارک یک جنگ جدید است، ایران باید بلافاصله ستون فرسایشی خود، یعنی «میدان بی‌پایان» را فعال کند. این نام باید پیش از شروع هرگونه درگیری، در فضای ادراکی دشمن نهادینه شود:

· تغییر زمین بازی پیش از شروع: 
«پتک سنگین» به دنبال یک جنگ کوتاه و برق‌آسا برای شکستن مقاومت است. «میدان بی‌پایان» اما پیام می‌دهد که پاسخ ایران، یک فرسایش کنترل‌شده و بلندمدت خواهد بود که هر ضربه پتک را در خود هضم می‌کند.

· گسترش عدم‌قطعیت:
 بر اساس دکترین اصلی، «میدان بی‌پایان» به معنای افزایش عمق عملیاتی در چند جبهه و طولانی‌کردن زمان تصمیم‌گیری دشمن است.
 دشمن باید بداند که جنگ بعدی نه ۴۰ روز، بلکه آن‌قدر طول خواهد کشید که نتوان نقطه پایانی برای آن متصور شد.

· محاسبه هزینه:
 پیام راهبردی «میدان بی‌پایان» باید این باشد: «شما که از پس هزینه‌های ۴۰ روزِ خشم حماسی برنیامدید، اکنون خود را برای هزینه‌های یک میدان بی‌پایان آماده می‌کنید؟»

۳. جمع‌بندی: دشمن به دنبال جنگی دیگر است، ما بازی را تغییر می‌دهیم

تغییر نام از «خشم حماسی» به «پتک سنگین» هم یک عقب‌نشینی روایی از شکست در جنگ ۴۰ روزه است و هم یک اعلام خطر برای جنگی تازه. دشمن می‌خواهد با یک نام جدید، خاطره شکست گذشته را پاک کند و برای یک حمله سنگین دیگر روحیه‌سازی نماید.

اما دکترین دوگانه ایران این تهدید را به یک فرصت تبدیل می‌کند:

· با نام‌گذاری «سپر آهنین» ، شکست «خشم حماسی» را در تاریخ ثبت می‌کنیم و روایت دشمن را به چالش می‌کشیم.

· و با نام‌گذاری «میدان بی‌پایان» ، پیش از آنکه «پتک سنگین» فرود آید، کابوس یک باتلاق فرسایشی بی‌انتها را در ذهن تصمیم‌گیران دشمن زنده می‌کنیم.

نتیجه، دشمن پیش از آغاز هر ماجراجویی تازه، نه با تصویر یک ضربه، بلکه با واقعیت یک میدان بی‌پایان مواجه خواهد شد.