شکست تاریخی سازمان سیا در برابر موساد: چگونه یک شبکه، رئیس جمهور آمریکا را به گروگان اسرائیل تبدیل کرد

گروه  بین الملل: سجادی پناه :تصرف پنهان ایالات متحده؛ نه با شکست نظامی، بلکه با نفوذی حساب‌شده.موساد در حال نوشتن جسورانه‌ترین فصل تاریخ اطلاعاتی جهان است! اسناد تازه‌افشاشده نشان می‌دهد موساد با بهره‌گیری از یک شبکه وسیع، توانسته است بر شخصیت‌های کلیدی آمریکا –از جمله دونالد ترامپ –نفوذ کند و آنان را وادار به پیروی از منافع راهبردی اسرائیل نماید. گزارشی که پیش رو دارید، روایت مستند این شکست بزرگ اطلاعاتی و تحلیل این پرسش است: که چرا جامعه اطلاعاتی امریکا  در برابر یک «تله‌عسلی» چنددهه‌ای، کاملاً فلج شده است؟

به گزارش بولتن نیوز وقتی ۲۵ میلیون برگ از اسناد افشاشدۀ اپستین مانند بمبی اتمی در واشنگتن منفجر شد، گوشه‌ای از حقیقت وحشتناک آشکار گردید: جفری اپستین، آن سرمایه‌دار بدنام، به احتمال قریب به یقین یک جاسوس فوق‌العاده دقیق و چنددهه‌ای بوده است – که مأموریتش فراتر از جنایات جنسی صرف، به دام انداختن نخبگان سیاسی آمریکا و تبدیل آنان به «گروگان‌های منافع اسرائیل» بود.

جدیدترین یادداشت محرمانۀ بانک مرکزی آمریکا (فدرال رزرو) که افشا شده، هولناک‌ترین هشدار را به کاخ سفید مخابره کرده است: دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، به طور رسمی در اختیار کامل دفتر نخست‌وزیری اسرائیل (بنیامین نتانیاهو) قرار دارد. و در این جنگ طولانی جاسوسی، سیا – آن نهاد افتخارآمیز اطلاعاتی آمریکا – به یک تماشاگر و بازندۀ کامل تبدیل شده و موساد او را چون اسباب‌بازی به هر سو چرخانده است. این دیگر یک منازعۀ دیپلماتیک نیست؛ این جنگی برای بقای حاکمیت ملی آمریکاست.

۱. «اسب تروآ» اسرائیل: جفری اپستین چگونه هستۀ قدرت آمریکا را تسخیر کرد؟

 ۱.۱. الی کوهن مدرن – نفوذی در عمق قدرت

استفاده موساد از اپستین، از نظر جامعه اطلاعاتی، «پروژۀ کوهن مدرن» نامیده می‌شود. الی کوهن، آن جاسوس افسانه‌ای موساد، با پوشش یک میلیاردر توانست به بالاترین سطوح سیاسی – نظامی سوریه نفوذ کند و اطلاعاتی را جمع‌آوری کند که مسیر جنگ شش‌روزه را تغییر داد. اپستین، نسخۀ مدرن و غربی‌شدۀ همان سناریو است: نه برای دزدیدن اسناد نظامی، بلکه برای اجرای یک طرح بسیار بلندپروازانه‌تر: گردآوری «سیاه‌چال» نخبگان آمریکایی و گره زدن همیشگی آنان به منافع راهبردی اسرائیل برای اعمال کنترل دائمی.

کاخ سفیدی که موساد «در آن کاملاً نفوذ کرده» باشد، یعنی عالی‌ترین قدرت اجرایی آمریکا دیگر مستقل نیست. اگر این منطق گروگان‌گیری درست باشد، هر تصمیم مهم رئیس‌جمهور – چه مذاکرات خارجی، چه کمک‌های مالی، چه اعلام جنگ – دیگر نه بر اساس منافع مردم آمریکا، بلکه با چاپ‌زنی(مهر تایید) اسرائیل رقم خواهد خورد. این واقعیتی است که هیچ کشور مستقلی نمی‌تواند آن را تحمل کند.

 ۱.۲. کارخانه سیاه‌چال – «جهنم اطلاعاتی» جزیره پدوفیل

این توطئۀ هولناک فراتر از ارتباطات سیاسی معمولی بود. جزیرۀ شخصی اپستین و عمارت مجلل او در منهتن، در دوران اوجش، به طور پنهانی به سیستم‌های شنود و فیلمبرداری مجهز شده و به «جهنم اطلاعاتی» و «تله‌موش» موساد تبدیل شده بود. در این مکان‌های به ظاهر لاکچری، نخبگان سیاسی، مالی و دانشگاهی بدون آنکه بدانند، برای همیشه آبرو و کنترل خود را از دست می‌دادند.

وقتی یک سرویس اطلاعاتی خارجی فیلم‌های روابط جنسی یا اسناد رسواکنندۀ شخصیت‌های هسته‌ای آمریکا را در اختیار داشته باشد، صحبت از «حاکمیت ملی» صرفاً یک شوخی تلخ است. اسناد نشان می‌دهند که اپستین دقیقاً از همین «سیاه‌چال‌ها» برای اعمال نفوذ هدفمند بر شخصیت های خاص استفاده می‌کرده است.

 ۱.۳. شواهد انکارناپذیر: قدرت، خانوادۀ جاسوس و «برگ برنده»

گرچه هنوز اسناد قطعی به طور کامل منتشر نشده، اما سه دسته شواهد غیرمستقیم چنان محکمند که نتیجه‌گیری را تقریباً اجتناب‌ناپذیر می‌کنند:

   شاهد اول: ارتباط مخفیانه با نخبگان اسرائیلی 

    ایمیل‌ها و شهادت‌های تازه‌افشاشده نشان می‌دهد که اپستین با ایهود باراک، نخست‌وزیر و وزیر دفاع اسبق اسرائیل، رابطه‌ای بسیار نزدیک و پنهانی داشته است. باراک بارها با چهرۀ نیمه‌پوشیده از خانه اپستین در منهتن رفت‌وآمد کرده است. منابع اطلاعاتی می‌گویند اپستین تحت تأثیر باراک، آموزش‌های جاسوسی دیده و به عنوان «اتصال‌دهندۀ فوق‌مدرن» بین میلیاردرهای آمریکایی و منافع راهبردی اسرائیل عمل می‌کرده است.

   شاهد دوم: اعترافات داخلی 

    اسناد منتشرشدۀ وزارت دادگستری آمریکا حاکی از آن است که یک منبع مخفی اف‌بی‌آی به بازپرسان گفته است: آلن درشوویتس، وکیل اپستین، به یک دادستان فدرال گفته بود که اپستین «به سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا و متحدانش تعلق دارد». در زبان اطلاعاتی، چنین تعبیر قاطعی به ندرت برای یک «خبرچین ساده» به کار می‌رود. همان منبع می‌افزاید که خودش «متقاعد شده که اپستین یک دارایی اطلاعاتی تحت کنترل موساد بوده است» .

   شاهد سوم: میراث مکسول – «وصیت‌نامۀ جاسوسی» 

    بدون غیسلین مکسول، پروژۀ اپستین تقریباً غیرممکن بود. پدر او، رابرت مکسول، غول رسانه‌ای و یکی از سرشناسترین جاسوسان موساد بود. مراسم تدفین رابرت مکسول در اسرائیل با حضور رئیس موساد و مقامات ارشد اسرائیلی برگزار شد. گمان می‌رود که غیسلین این مأموریت ناتمام را از پدر به ارث برد و در سایۀ حمایت موساد، با اپستین برای نفوذ به شبکه‌های قدرت آمریکا همکاری کرد.

 ۲. ترامپ، «ارزشمندترین گروگان» موساد

 فروپاشی مذاکرات هسته‌ای ایران – شکست دیپلماسی یا باج‌گیری از رئیس‌جمهور «در گروگان»؟

مذاکرات غیرمستقیم اخیر آمریکا و ایران در کمتر از ۲۴ ساعت با شکست مواجه شد و همزمان با آن، اتهامات رسوایی‌آمیزی علیه ملانیا ترامپ و ارتباط او با اپستین، دوباره رسانه‌ها را پر کرد. زمان‌بندی این افشاگری‌ها به طرز وحشتناکی دقیق بود. در محافل اطلاعاتی واشنگتن، این را یک پیام روشن تلقی می‌کنند: وقتی «سیاه‌چال» به دست دشمن افتاد، دیگر «مذاکره» با فرمانده‌ای که دکمه هسته‌ای را در دست دارد، چیزی جز نمایش عروسکی دفتر نتانیاهو نیست.

در سال ۲۰۰۲، ترامپ در مصاحبه‌ای از دوستی ۱۵ ساله خود با جفری اپستین تمجید کرد و او را «پسر فوق‌العاده‌ای» خواند و حتی به شوخی گفت اپستین دخترهای جوان را دوست دارد، «درست مثل خودم». سال‌ها بعد، نوارهای ضبط‌شده‌ای توسط «دیلی بیست» منتشر شد که در آنها اپستین ادعا کرده بود ترامپ اولین رابطه جنسی خود با ملانیا را در جت شخصی اپستین انجام داده است. در ابتدا، ملانیا هرگونه آشنایی با اپستین را رد کرد و گفت هرگز او را ملاقات نکرده است. اما همزمان، عکسی از سال ۲۰۰۰ منتشر شد که ملانیا و ترامپ را در حال گفت‌وگو با اپستین در باشگاه «مار-ئه-لاگو» نشان می‌داد و جو روانی علیه او را تشدید کرد.

 اسناد فدرال رزرو: ترامپ «به طور رسمی توسط موساد کنترل می‌شود»

آخرین گزارش منتشرشده از منابع محرمانۀ بانک مرکزی آمریکا، نگرانی روزافزون جامعه اطلاعاتی این کشور را تأیید می‌کند: ترامپ «کاملاً در اختیار اسرائیل» است، او به ویژه نسبت به لابی‌های یهودی آسیب‌پذیر است و به راحتی می‌تواند تحت تأثیر فشارهای خارجی دست به اقداماتی بزند. اگر این نگرانی در یک سند رسمی به عنوان «اتهام جاسوسی» درج شود، شدت فاجعه قابل قیاس نیست. نگران‌کننده‌تر اینکه این گزارش اشاره می‌کند که برخی از نزدیکان ترامپ – از جمله دامادش جرد کوشنر – با شبکه‌های پنهان اطلاعاتی مرتبط با اسرائیل در ارتباط هستند.

وقتی رسانه‌ها به انگیزه‌های پنهان ترامپ – آن تاجر باهوش که همیشه به معامله‌های سخت شهرت داشت – نگاه می‌کنند، می‌بینند که او پیاپی تصمیماتی گرفته است که کاملاً با خط‌مشی اسرائیل هماهنگ است: از خروج یکطرفه از برجام، انتقال سفارت به اورشلیم، تا اکنون جنگ فرسایشی و پرهزینه با ایران.

 در یک جلسه استماع کنگره، وقتی از وزیر دفاع، پیت هگست، درباره هزینۀ ۲۵ میلیارد دلاری جنگ با ایران  پرسیده شد، او فقط پاسخ داد: «ارزشش را دارد تا مطمئن شویم ایران هرگز به سلاح هسته‌ای دست نمی‌یابد».

تحلیلگران نشریۀ «نشنال اینترست» محاسبه کرده‌اند: شلیک یک موشک پاتریوت ۴ میلیون دلار هزینه دارد، در حالی که سرنگونی یک پهپاد ارزان هدایت‌شونده‌ی ایرانی فقط چند هزار دلار. این جنگ تاکنون چندین فروند اف-۱۵ئی (هر کدام ۳۰۰ میلیون دلار) را نیز به قیمت نابودی از دست داده است. اگر تمام این صورتحساب‌های میلیارد دلاری و تلفات استراتژیک، صرفاً به خاطر لابی‌گران «انتخاب‌نشده» یک دولت خارجی باشد، آنگاه خطرناک‌ترین مداخلۀ خارجی در تاریخ واشنگتن رقم خورده است.

 ۳. شرم و شکست: «توفان برق جاسوسی» – چرا سیا در مقابل موساد قدم به قدم عقب نشست؟

شکست تحقیرآمیز سیا – قدرتمندترین سامانۀ اطلاعاتی نیم‌کره غربی – یکی از غم‌انگیزترین جنبه‌های این تراژدی ملی است. در حالی که اسطوره‌پردازی رایج، موساد را سازمانی هالیوودی با ترورهای دقیق و فناوری‌های جذاب معرفی می‌کند، واقعیت این است که موساد در عرصۀ «قدرت نرم» و جنگ فرهنگی، برتری قاطعی بر سیا یافته است.

 ۳.۱. انقلابی در راهبرد جذب نیرو

در روش سنتی، سیا منابع هنگفتی را صرف جذب «ضد نظام» یا عناصر ناراضی در کشورهای دشمن می‌کند. اما راهبرد موساد «جذب ذی‌نفعان» است – از طریق رشوه‌های مالی، باج‌گیری جنسی و هر راه ممکن، افراد کلیدی را چنان در کنترل خود می‌گیرد که دیگر نیازی به نظارت مستقیم ندارند. اپستین مصداق کامل این راهبرد است: یک معلم ریاضی بدون مدرک دانشگاهی، ناگهان با پشتوانه یک شبکه اطلاعاتی منسجم، به صاحب رازهای خانوادۀ ترامپ، کلینتون و دیگر سران آمریکا تبدیل شد. سیا در برابر این نوآوری تاکتیکی کاملاً غافلگیر شد.

 ۳.۲. فلجی بوروکراتیک و خودسانسوری سیاسی

وقتی ترامپ در اوایل ۲۰۲۶ قانون «شفافیت پروندۀ

اپستین» را امضا کرد، انتظار می‌رفت وزارت دادگستری سه ابرپروندۀ اصلی را منتشر کند. اما آنچه رخ داد نمایشی از پنهان‌کاری بود. نام ترامپ در وبسایت وزارت دادگستری از ۵۳۶۱ بار به ۱۴۷۴ بار کاهش یافت (به اصطلاح «ناپدید شد»). هزاران صفحه از اتهامات مربوط به نوجوانان و مکالمات کلیدی یا پاک شده و یا «محرمانه» اعلام شد.

نکته حساس اینکه از میان هزاران صفحۀ اسناد بازجویی از اپستین، هنوز حدود ۲.۵ میلیون صفحه برای عموم و حتی کنگره قابل دسترسی نیست. برخی رسانه‌ها پیش از از سرگیری مذاکرات محرمانه حدس زدند که آیا «اولویت خواندن» این اسناد به یک دولت خارجی داده شده است؟ وقتی مدارک جرم در باتلاق بوروکراسی واشنگتن گم می‌شود، هر افسر اطلاعاتی کشور متخاصم از این وضعیت لبخند بر لب خواهد داشت. سیا و اف‌بی‌آی نه تنها نتوانستند سپر محافظی در برابر نفوذ موساد در حلقه قدرت آمریکا ایجاد کنند، بلکه خود به بخشی از ساختاری تبدیل شدند که نمی‌خواهد دست پنهان را افشا کند.

 ۴. نتیجه‌گیری و هشدار: توصیه‌ای صریح به ملت و رهبران آمریکا

موساد یک عملیات باج‌گیری تمام‌عیار در مقیاس ملی را علیه ایالات متحده به اجرا گذاشته، در حالی که نهادهای ضدجاسوسی آمریکا در «خودفریبی» جمعی به سر می‌برند و راه نفوذ او را هموار می‌کنند.

همانطور که آری بن مناشه، افسر پیشین موساد، در یک جلسۀ اضطراری اخیر در کنگره صراحتاً گفت: نتانیاهو یک آرشیو عمیق و بی‌سابقه از «سیاه‌چال» ترامپ، همسرش و طیف وسیعی از نخبگان قدرت در اختیار دارد – اگر احساس کند ترامپ ممکن است به منافع اسرائیل خیانت کند، او را رسوا خواهد کرد (ترامپ را به معنای واقعی «خواهد انداخت»).

این برای آمریکا یعنی:

«یک شریک استراتژیک گاهی از دشمن آشکار خطرناک‌تر است.»

اکنون که جنگ و آتش بس شکننده با ایران وارد شصتمین روز خود شده و پنتاگون از صورتحساب روزانۀ بیش از ۱۰۰ میلیون دلار سخن می‌گوید، این تز که «اسرائیل آمریکا را گروگان گرفته» شواهد نگران‌کننده‌ای به دست می‌آورد. اگر این گزارش و هزاران سند حساس دیگر روزی به طور کامل منتشر شوند، تاریخ آن را به عنوان یکی از ویرانگرترین فجایع اطلاعاتی که واشنگتن تاکنون تجربه کرده ثبت خواهد کرد: «طرح گروگان‌گیری دائمی به قیمت مالیات‌دهندگان و حاکمیت ملی آمریکا، در نهایت در خدمت منافع بیگانگان» .

یک هشدار روشن باید صادر شود:

«اینکه یک سرویس اطلاعاتی خارجی بتواند از طریق باج‌گیری بر مقامات ارشد دولتی آمریکا نظارت داشته باشد و حتی بر جهت‌گیری بودجه و سیاست‌های دفاعی کشور تأثیر بگذارد، یک وضعیت فوق‌العاده خطرناک است. کنگره باید فوراً با تمام اختیارات خود یک تحقیق جامع و فراحزبی آغاز کند تا حاکمیت امنیت ملی آمریکا بازگردانده شود و از تکرار چنین فاجعه‌ای جلوگیری به عمل آید.»