غیبت ایران در کنگره AFC؛ زنگ خطری جدی برای جام جهانی

گروه ورزشی: غیبت کامل مقامات عالی‌رتبه فوتبال ایران از کنگره AFC در ونکوور، تنها به یک مشکل اداری ویزا خلاصه نمی‌شود؛ این اتفاق یک پیام سیاسی روشن و هشداری جدی برای آینده است. بازگشت مهدی تاج و هدایت ممبینی به ایران، علیرغم دریافت دعوتنامه رسمی و تلاش‌های فیفا، نشان می‌دهد که حتی برای حضور در یک رویداد ورزشی-اداری پیش از جام جهانی نیز هیچ تضمینی وجود ندارد. سخنان دبیرکل AFC درباره «مشکلات تشریفات ویزا» و قرعه‌کشی نام ایران در مراسم افتتاحیه، تنها پوششی دیپلماتیک بر واقعیتی تلخ است: فضای سیاسی حاکم بر روابط بین‌الملل، ورزش را به میدانی برای اعمال فشار تبدیل کرده است. این رویداد، پرچم قرمزی است که عدم امنیت مسیر پیش‌روی تیم ملی ایران در آمریکا را به وضوح به نمایش می‌گذارد.

به گزارش بولتن نیوز، تاریخچه برخورد دولت آمریکا با هیئت‌های ورزشی ایران، هیچ خوش‌بینی‌ای برای حضور بی‌دغدغه در جام جهانی باقی نمی‌گذارد. رد درخواست‌های ویزا برای مراسم قرعه‌کشی توسط وزارت خارجه آمریکا تحت عنوان «مسائل امنیت ملی»، نمونه‌ای عینی از این رویکرد خصمانه است. اظهارات پراکنده و غیرمسئولانه دونالد ترامپ درباره تیم ملی ایران، که گاه حضور آن را به تصمیم رئیس فیفا واگذار می‌کند و گاه از آن به عنوان یک «مشکل بالقوه» یاد می‌نماید، ثبات و قابلیت اعتماد لازم را از بین می‌برد. گسترش تحریم‌های سفر توسط دولت ترامپ، اگرچه معافیت‌هایی برای ورزشکاران دارد، اما مدیران، کادر فنی، خبرنگاران و هواداران را در هاله‌ای از ابهام قرار داده است. این سابقه، ضمانت اجرایی هر توافق یا قول شفاهی را زیر سؤال می‌برد.

واکنش فیفا به ماجرای ونکوور و سایر بی‌احترامی‌ها، از محکومیت‌های کتبی ضعیف فراتر نرفته است. این نهاد بین‌المللی، که باید حافظ بی‌طرفی و استقلال ورزش باشد، در عمل مرعوب قدرت‌های سیاسی شده است. اعلامیه‌های فیفا مبنی بر حضور قطعی ایران در جام جهانی، بدون پشتوانه عملی و دیپلماتیک قوی برای تضمین امنیت و کرامت هیئت ایرانی، تنها تکرار کلمات آرامش‌بخش، اما بی‌اثر است. تجربه موفق فدراسیون فلسطین در دریافت ویزا از کانادا پس از فشار‌های گسترده، نشان می‌دهد که تنها دیپلماسی فعال و پیگیر می‌تواند مانع‌زدا باشد؛ اقدامی که ظاهراً فیفا توان یا اراده لازم برای انجام آن در سطح مورد نیاز ایران را ندارد. این ضعف ساختاری، ریسک حضور در آمریکا را به میزان غیرقابل قبولی افزایش می‌دهد.

با در نظر گرفتن تمامی این عوامل، به نظر می‌رسد اصرار بر حضور تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ در خاک آمریکا، نه یک تصمیم ورزشی، بلکه یک قمار سیاسی پرخطر است. احتمال مواجهه با مشکلات اداری گسترده، بی‌احترامی‌های نمادین، محدودیت‌های امنیتی و حتی خطرات جانی برای بازیکنان و همراهان، غیرقابل انکار است. شرافت و عزت ملی ایران اسلامی نباید بازیچه دست‌بازی‌های سیاسی یک دولت متخاصم قرار گیرد. غیبت در یک تورنمنت ورزشی، هرچند بزرگ، قابل جبران است؛ اما آسیب به کرامت یک ملت در میدانی که از پیش به نفع دشمن چیده شده، خسارتی ماندگار خواهد بود. زمان آن فرا رسیده که منافع عالی کشور بر هر چیز دیگری اولویت یابد و با قوت و دوراندیشی، از تبدیل شدن فوتبال به ابزار فشار دشمن جلوگیری شود.