چرا باید مرز میان منتقد و مزدور را با خون شهیدان ترسیم کرد؟

گروه سیاسی: در قاموس سیاست و امنیت ملی، مرزی ظریف اما حیاتی وجود دارد که تفکیک نکردن آن، جامعه را به پرتگاه فروپاشی سوق می‌دهد؛ مرز میان «مخالفت سیاسی» و «معاندت مسلحانه و فکری در خدمت بیگانه». برخی گمان می‌کنند دایره رحمت و شمول قانون باید آنچنان گسترده باشد که حتی آنان که از نوک قله وابستگی به دشمن فریاد می‌زنند را نیز در بر بگیرد. این نگاه ساده‌انگارانه، محصول غفلت از روند نفوذ و خیانتی است که امروز دامان بخشی از نخبگان جامعه را گرفته است. آنچه «اعدام و مصادره اموال» خوانده می‌شود، نه یک کنش سیاسی سلیقه‌ای، که اجرای قاعده فقهی و عقلی «سد ذرایع» در برابر فتنه‌انگیزانی است که خاک این سرزمین را با خون فرزندانش معاوضه کرده‌اند.

به گزارش بولتن نیوز آیا باید برای کسانی که در بحبوحه تهدید نظامی اسرائیل، با اشک شوق از خداوند طلب حمله به ایران می‌کنند، دستمال به دست اشک ریخت؟ آیا سرمایه و اموالی که از طریق قاچاق ارز و ارتباطات نامشروع با سرویس‌های جاسوسی غرب جمع شده، باید تحت لوای «آزادی اقتصادی» محفوظ بماند تا فردا خرج گلوله‌هایی شود که سینه نوجوانان بی‌گناه این مرز و بوم را نشانه می‌روند؟ کسانی که امروز نگران حال مفسدان اقتصادی و وابستگان امنیتی هستند، باید پاسخ دهند وقتی کودکان میناب در مدرسه شجره‌طیبه آماج گلوله کینه‌توزان قرار گرفتند، آن دلسوزان حقوق بشر کجا بودند؟ وقتی خون بی‌گناهان روی آسفالت خیابان خشک می‌شد، آیا ذره‌ای از اموالشان را صرف حمایت از بازماندگان کردند یا آنکه در شبکه‌های ماهواره‌ای به تمسخر امنیت ملی نشستند؟

مصادره اموال مزدوران، نه یک مجازات تشریفاتی، که قطع کردن شریان حیاتی پروژه‌های تروریستی است. این اموال، «حق الناس» نیست که با احتیاط شرعی از آن عبور کرد؛ اینها «حق‌النظام» است؛ منابعی که وجودشان در جیب وابستگان به آمریکا و اسرائیل، تهدید دائمی علیه تمامیت ارضی کشور است. وقتی خداوند در قرآن کریم فرمان به «نفی بلد» و قطع دست مفسدان می‌دهد، آیا منظور صرفاً یک مجازات فیزیکی است یا آنکه از خالی کردن دست دشمن از اهرم‌های قدرت مالی سخن می‌گوید؟ برادری که بر سرنوشت محکومان امنیتی اشک تمساح می‌ریزد، اگر لحظه‌ای جای مادران داغدیده حوادث تروریستی سال‌های اخیر بنشیند، خواهد فهمید که رضایت خداوند در حمایت از مظلوم است، نه دلجویی از ظالم.

امروز ندای «نارضایتی خدا و مردم» را باید از حنجره کسانی شنید که برای بقای انقلاب و آرامش خیابان‌ها دغدغه دارند، نه برای خوشایند سفارتخانه‌های غربی. مردم بصیر ایران اسلامی به خوبی می‌دانند هر ریالی که از اموال معاندان مصادره و به خزانه بیت‌المال بازگردانده می‌شود، یعنی یک گلوله کمتر به سوی سنگر مرزبانان و یک ماهواره کمتر برای هدایت عملیات‌های ایذایی. این «نارضایتی» دروغین که از تریبون‌های خاص طنین‌انداز می‌شود، در واقع رضایت پنهان از ابقای شریان مالی دشمن در قلب کشور است. ملت ایران با صبر انقلابی خود اثبات کرده است که با خائنان سر سازش ندارد، حتی اگر مدعیان روشنفکری دینی و سیاسی، سینه چاک آنان باشند.