ناقوس هوشیاری؛ وقتی «کتاب جنگ» در لندن ورق می‌خورد، تهران چه می‌خواند؟

گروه سیاسی- سجادی پناه : در روزگاری که پیر استعمار، بریتانیا، پس از دهه‌ها آرامش پوشالی، غبار از «کتاب جنگ» برمی‌گیرد و ژنرال‌هایش نه از «احتمال»، که از «قطعیت آماده‌باش» در سال 2026 میلادی سخن می‌گویند، غفلت از آرایش جنگی در ساحت بودجه و برنامه‌ریزی و همچنین نظام اداری کشور، نه یک خطای محاسباتی، که یک مخاطره‌ی تمدنی است. 

به گزارش بولتن نیوز،ژنرال نایتون تأکید می‌کند که کل جامعه – از نانوایی‌ها گرفته تا بیمارستان‌ها – باید به وضعیت جنگی گذار کند. او هشدار می‌دهد که دوران صلحِ سی‌ساله به پایان رسیده است. هنگامی که در لندن، پایتخت کشوری که کیلومترها از کانون‌های بحران فاصله دارد، از «جیره‌بندی» و «پناهگاه» سخن می‌رود، برای ما که در قلب توفان ایستاده‌ایم، پیام روشن است: زمان «بودجه‌ریزی مبتنی بر صلح» به سر آمده و باید تا اردبیهشت سال جاری  مبانی بودجه ریزی سال 1405 بازنگری و اصل آن مجددا بازنویسی شود. 

هشدار: اقتصاد، خاکریز پنهان نبرد

نمی‌توان با «فرمان‌های دوران آرامش»، توفان پیش‌رو را مهار کرد. میراث آن حکیم شهید به ما آموخت که «مشت آهنین» تنها زمانی کارگر می‌افتد که پشتوانه‌اش «زره اقتصادی» نفوذناپذیر باشد. 

هشدار امروز ما در چند لایه‌ی حیاتی است:

 تغییر رنگ بودجه از «شرایط عادی» به «تاب‌آوری جبهه» : وقتی دشمن بر «ناوگان سایه» متمرکز شده و زیرساخت‌های انرژی را هدف می‌گیرد، بودجه‌ی کشور نباید در هزارتوی بوروکراسی بی‌ثمر هدر رود. هر ریال بودجه باید بوی «ذخیره‌سازی راهبردی» و «امنیت زیرساخت» بدهد.

نهضت نوسازی با پیوست دفاعی: همان‌گونه که نایتون می‌گوید، نیروگاه، سد و حمل‌ونقل ما باید نه برای بلایای طبیعی، که برای «پایداری در زیر آتش» نوسازی شوند. زیرساختی که در برابر حمله‌ی سایبری یا فیزیکی لرزان باشد، پاشنه‌ی آشیل اقتدار ماست.

احیای «کتاب بحران ملی»: ما نیازمند بازگشت به درس‌های دوران سخت هستیم. صرفه جویی هوشمند، صیانت از منابع حیاتی و تمرین‌های ملی برای تاب‌آوری اجتماعی، نه نشانه‌ی ضعف، که نشانه‌ی «بلوغ دفاعی» یک ملت است.

مشت گره‌کرده در جیب خالی، نماد قدرت نیست!

بریتانیا اعتراف می‌کند که دهه‌ها کمبود بودجه، نیروی دریایی‌اش را فرسوده کرده است. ما نباید در این تله گرفتار شویم. «گرانی اداره» که روزی نقد می‌شد، امروز در قالب «بیمه‌ی حیاتی نظام» تجلی یافته است؛ اما این بیمه نیازمند تمدید است. دولت باید میان «توسعه‌ی فانتزی» و «بقاء مقتدرانه»، دومی را برگزیند.

 
تاریخ به ما می‌آموزد: «ملتی که برای صلح دعا می‌کند اما برای جنگ آماده نمی‌شود، هر دو را از دست خواهد داد.» اگر می‌خواهیم همان‌گونه که در ۴۰ روز پس از شهادت بزرگ‌مردان،  نظام لرزه بر تن دشمنان انداخت، همچنان استوار بمانیم، باید «ساختار اداره‌ی کشور» را به جلیقه‌ی ضدگلوله‌ی تدبیر مجهز کنیم.

ژنرال‌های دشمن از «توقیف کشتی‌ها» و «محاصره دریایی» سخن می‌گویند؛ پاسخ ما نباید تنها در میدان نظامی، بلکه باید در «انضباط جنگی بودجه» و «تاب‌آوری فولادین معیشت» تبلور یابد.

 زمان بیداری است؛ پیش از آنکه مجددا شعله‌ها بلند شوند، باید خاکریزهای اقتصادی را بتن‌ریزی کرد.