مردم پای کار؛ نهادهای فرهنگی در خواب

گروه فرهنگی _ سید محسن عبدالهی: مردم یک ماه است که در خیابان‌ها حضور دارند و لحظه‌ای در حفظ این سنگر در مقابل دشمنان و دنباله‌رو‌های کر و کور داخلی آنها تعلل نکرده‌اند. این کار مجاهدانه زیر بمباران دشمن، بارش برف و باران و در شب‌های سرد زمستانی و ابتدای بهار امتداد داشته و هیچ کس خسته نشده و کوتاه نیامده است. همه مسئولان سیاسی و فرماندهان نظامی نیز بار‌ها از مردم تقدیر و در مقابل عظمت ملت ایران تعظیم کرده‌اند. حقیقتا هم این مردم شایسته قدردانی هستند، ملتی که هیچ چیز مانع آنها نشده و ذره‌ای ترس در دلشان جای ندارد، بلا شک طبق تعریف رهبر معظم انقلاب، مبعوث شده‌اند.

به گزارش بولتن نیوز، اما در کنار کار بزرگ مردم، باید یکی دو نکته را راجع به تجمعات شبانه ذکر کرد. چند هفته است که مردم در خیابان‌ها حضور دارند، اما متأسفانه کار فرهنگی منسجمی از سوی نهاد‌های فرهنگی مشاهده نمی‌شود. مدت‌ها گفته می‌شد که طیفی از جامعه با ظاهر و افکار متفاوت حاضر نیستند با ما مواجه شوند و ما به ایشان دسترسی نداریم. امروز که بسیاری از این افراد گرد نام ایران و وطن در کنار هسته سخت نظام حضور پیدا کرده‌اند، تفاوتی با گذشته نمی‌بینیم و همچنان بی‌برنامگی و سردرگمی در میان نهاد‌های متولی به چشم می‌خورد.

احتمالا به چشم بسیاری آمده است که نهایت کاری که در قبال حضور افرادی با ظاهر متفاوت علی‌الخصوص دختران می‌شود، گرفتن عکس و فیلم آنها و مصاحبه کردن با ایشان است. یعنی حداقلی از کاری که می‌شود انجام داد آن هم در زمانی که این افراد آمادگی قلبی بسیار خوبی دارند، در حال انجام است. این فضا هم نه به واسطه عملکرد دستگاه‌ها بلکه به برکت خون شهدا از رهبر شهید تا دختران مدرسه میناب است که به وجود آمده و نه شق‌القمری توسط نهاد‌های فرهنگی و اجتماعی که بتوانند فردا روزی فاکتوری برای نظام بپیچند و گزارش کار بدهند. دوستان اگر واقعا به دنبال کار هستند، امروز وقت کار فرهنگی اصولی است و هیچ فرصت دیگری همانند این ایام برای مواجهه هدفمند با جمعیت کثیر و متنوعی از ملت ایران بهتر از این وقت پیدا نخواهند کرد.

همین وضعیت در برگزاری اصل تجمعات هم وجود دارد؛ برنامه‌های تکراری بدون تلاش برای انتقال اطلاعات درست به مردم و بصیرت افزایی آنها. برعکس بار‌ها شاهد بوده‌ایم که سخنرانان و تریبون‌داران مسائلی را طرح می‌کنند که هم با واقعیت‌های میدانی تفاوت دارد و هم کار را برای مسئولان نظام پیچیده و دشوار می‌کند و تلاش‌های مسئولان سیاسی و فرماندهان را در زمان جنگ زیر سوال می‌برد.

به هر حال نهاد‌هایی متولی برگزاری این برنامه‌ها در سراسر کشور هستند و باید یک خط مشی مشخص در حوزه اجرای تجمعات حداقل در بخش تریبون‌داران تدوین شود. نمی‌شود که افراد آرزو‌ها و تمنیات قلبی خودشان را به خورد ملت بدهند بدون آگاهی از واقعیت‌ها و مردم را مقابل مسئولینی قرار دهند که جان خود و خانواده‌هایشان را در کف دست گرفته‌اند تا از کیان مملکت دفاع کنند.