خیابان به مثابه جبهه، حضور به مثابه سلاح

گروه سیاسی: جنگ رمضان کنونی، برخلاف جنگ تحمیلی هشت ساله و حتی بسیار بیشتر از جنگ ۱۲ روزه، در دو وجه است. وجه نظامی که از بیرون به ما تحمیل شده و تلاش برای راه‌اندازی جنگ داخلی که نه تنها مکمل جنگ نظامی که تجربه به دشمن ثابت کرده میدان اصلی جنگ، خیابان‌ها و راه‌اندازی آشوب و بهم ریختگی درونی‌ست.

به گزارش بولتن نیوز، همین است که باید گفت در جنگ رمضان، خیابان خودش یک پایه نبرد است چرا که پایه اصلی‌ست. در این نبرد آن کسی برنده است که خیابان را در دست داشته باشد. و این برتری با حضور حاصل می‌شود. به عبارت دیگر، در جبهه خیابان، سلاح نه تیر و تفنگ است و نه موشک و هواپیما. در این جنگ، سلاح، حضور است.

اگر قصد داریم در این نبرد وجودی که بدان مبتلا شدیم پیروز از میدان بیرون بیاییم، باید مختصات میدان نوین نبرد را درک کرده و براساس این مختصات عملکرد مناسب داشته باشیم.‌ صدایی که امروز از خیابانهای ایران به گوش می‌رسد تعیین کننده تکلیف جنگ نظامی فعلی‌ست. اگر این صدا، صدای وحدت باشد، شاید در جنگ نظامی آسیب ببینیم و حتی این آسیب‌ها زیاد باشد اما شکست و واگذاری مملکت به دشمن خارجی هرگز ممکن نیست.

لذا باید خیابان را حفظ کرد. باید خیابان را پُر از مردمی کرد که از گلوی‌شان صدای خدا بلند می‌شود. امروز وظیفه مردم، پُر کردن خیابان است. امروز وظیفه مسئولین، فراهم کردن حضور مردم است. باید در جبهه خیابان برنده بمانیم تا در جبهه نظامی نیز برنده شویم.