تحولات اخیر در مواضع ایالات متحده و بازتاب‌های منطقه‌ای آن

گروه بین الملل: در روزهای اخیر، اظهارات دونالد ترامپ با نوعی دوگانگی همراه بوده است؛ از یک‌سو سخن از تعیین بازه‌ای ده‌روزه برای دستیابی به توافق مطرح می‌شود و از سوی دیگر، لحن بیانی او همچنان رنگ‌وبوی تقابل و فشار دارد. این رویکرد متناقض، یادآور سیاست «فشار همراه با گشودن کانال مذاکره» است؛ یعنی تلاش هم‌زمان برای افزایش اهرم‌های چانه‌زنی و حفظ مسیر دیپلماسی.
به گزارش بولتن نیوز بر اساس برخی گزارش‌ها، مذاکرات به‌صورت غیرمستقیم در جریان است و چارچوب آن عمدتاً بر موضوع هسته‌ای متمرکز شده است. گفته می‌شود درباره محدود بودن دامنه گفت‌وگوها به پرونده هسته‌ای، نوعی درک مشترک شکل گرفته و زمینه‌هایی برای توافق احتمالی فراهم شده است. با این حال، لحن سیاسی برخی اظهارات می‌تواند در راستای مدیریت افکار عمومی داخلی و بین‌المللی ارزیابی شود.
در سطح منطقه‌ای نیز تحولات مرتبط با جنگ غزه و روندهای سیاسی پس از آن، بر فضای کلی منطقه سایه افکنده است. تغییر ادبیات برخی بازیگران درباره نحوه مواجهه با حماس و پذیرش واقعیت‌های میدانی، نشان‌دهنده پیچیدگی معادلات جاری در غرب آسیاست.
در همین چارچوب، برخی تحلیلگران بر این باورند که مجموعه‌ای از کنشگران سیاسی و رسانه‌ای در خارج از ایران در شکل‌دهی به فضای روانی پرتنش نقش‌آفرین هستند. از جمله نام‌هایی که در این تحلیل‌ها مطرح می‌شود می‌توان به سازمان مجاهدین خلق ایران، سناتور لیندسی گراهام، رضا پهلوی، صدراعظم اولاف شولتس و نیز مقامات اسرائیل اشاره کرد. در این دیدگاه، مواضع تند، هشدارهای رسانه‌ای و برخی اظهارات درباره سناریوهای نظامی، در مجموع به ایجاد یا تشدید برداشت «وضعیت جنگی» علیه ایران منجر می‌شود.
با این حال، ارزیابی دقیق این تحولات نیازمند تفکیک میان مواضع رسمی دولت‌ها، دیدگاه‌های شخصی سیاستمداران و فعالیت جریان‌های مخالف است. آنچه مسلم است، فضای کنونی بیش از هر زمان دیگر آمیخته‌ای از دیپلماسی، بازدارندگی و رقابت روایت‌هاست؛ شرایطی که مدیریت هوشمندانه آن می‌تواند از تبدیل تنش‌های لفظی به بحران‌های عملی جلوگیری کند.