مذاکره، ناممکنی که نباید بدان امیدی داشت

گروه بین الملل: چرا  دور دوم مذاکرات میان تهران و واشنگتن در ژنو به میزبانی سفارت عمان در شرایطی برگزار شد که نمی توان نتیجه خاصی از آن استنباط کرد؛ نکته قابل توجه در ارتباط با این دور از مذاکرات این است که علیرغم تفاوت دیدگاه ها و مطالبات طرفین از روند مذاکرات و تاکید مشترک بر ادامه مذاکرات در دور سوم، به نظر می رسد مبنای مذاکرات بر اصل ارزیابی طرفین از هم و جدیت و آمادگی طرف ها با توجه به استماع پیشنهادات یکدیگر، جهت ورود به مرحله سخت تر یا تقابل می باشد.

به گزارش بولتن نیوز ،واقعیت امر این است که مذاکرات تنها به معنای مرحله گذار از وضعیت برزخی موجود می باشد. در حقیقت وضعیت نه صلح نه جنگ در شرایط فعلی، باید به یکی از دو گزینه مذکور ختم شود که با توجه به وضعیت پیش آمده، بیشتر به سمت گزینه جنگ سوق پیدا کرده است. دلیل این ادعا هم تشدید گفتمان نظامی و سیطره آن در بخش های ابزاری و ادبیات رسانه ای بر دیپلماسی از سوی طرفین می باشد.

قابل ذکر است که آنچه سبب شده تا مذاکره تنها شبحی از آن باشد قالب تکراری آن از یکسو و دستاویزهایی ست که از سوی دیگر در روند مذاکرات با عناوین فنی و ... گنجانده می شود. این بدان معناست که در اصل مذاکره برای حصول به توافق صورت نمی گیرد بلکه در عمل به معنای مرحله ای بلافصل از ردیف ساختار راهبردی ست. از این رو مذاکره و تاکید بر آن نه تنها راهبرد محسوب نمی شود بلکه فقط بخشی از راهبرد کلان تر برای ایالات متحده آمریکا می باشد. به بیان جامع تر مذاکره تاکتیک یا ابزاری در درون راهبرد تقابل در قالب کنش دیپلماتیک و گفتگو است.

در مجموع باید اینگونه گفت که با توجه به اخبار منتشر شده از روند مذاکرات در دور گذشته، نباید زیاد آن را جدی گرفت و از آن به عنوان یک راه حل یا راه برون رفت یاد کرد؛ بنابراین با توجه شواهد موجود تاکنون، مذاکره تنها یک معیار برای سنجه کنش ها و واکنش های طرف مقابل به حساب می آید نه چیز دیگر.