شکست پرسپولیس و گل‌گهر در آزمون فرصت

گروه ورزشی: رقابت برای قهرمانی لیگ برتر ایران در هفته بیستم، صحنه شکستی سنگین برای دو مدعی اصلی بود. پرسپولیس و گل‌گهر سیرجان که با شکست‌های تراکتور و سپاهان در روز‌های قبل، فرصت طلایی برای صدرنشینی پیدا کرده بودند، نتوانستند از این موقعیت استفاده کنند. پرسپولیس با شکست ۱-۰ در بندر انزلی مقابل ملوان و گل‌گهر با شکست ۳-۱ در اهواز برابر فولاد خوزستان، به رویا‌های صدرنشینی خود پایان دادند. این نتایج نه تنها رقابت قهرمانی را پیچیده‌تر کرد، بلکه ضعف ساختاری کلیه مدعیان را به نمایش گذاشت.

به گزارش بولتن نیوز، پرسپولیس که با غیبت بازیکنان کلیدی مواجه بود، در مقابل ملوانی قرار گرفت که برای شکستن طلسم ۱۱ ساله خود انگیزه‌ای فوق‌العاده داشت. سرخپوشان در یک بازی بی‌ایده و کم‌خلاقیت، حتی یک شوت در چهارچوب نیز به ثمر نرساندند. این شکست که به معنای از دست دادن فرصت تاریخی برای بازگشت به رقابت مستقیم بود، سوالات جدی درباره عمق ترکیب و برنامه‌ریزی این تیم ایجاد کرد. آنها با ۳۴ امتیاز در جایگاه چهارم باقی ماندند.

گل‌گهر سیرجان نیز که با عملکرد درخشان نیم‌فصل دوم به جمع مدعیان پیوسته بود، در آزمونی سخت ناکام ماند. این تیم اگرچه در اهواز ابتدا پیش افتاد، اما نتوانست برتری خود را حفظ کند و در نهایت با دریافت سه گل متحمل شکست شد. این باخت سنگین، امید گل‌گهر برای رسیدن به جمع دو تیم نخست را عملاً از بین برد و آنها را با ۳۳ امتیاز در رده پنجم جدول رها کرد.

وضعیت امتیازی پنج تیم صدر جدول، گواهی روشن بر فقدان شایستگی قهرمانی در این فصل است. معیار حداقلی برای یک قهرمان واقعی، کسب میانگین ۲ امتیاز به ازای هر بازی است که در نهایت به ۶۰ امتیاز در ۳۰ بازی می‌رسد. اما آمار فعلی فاجعه‌بار است: تراکتور، استقلال و سپاهان با ۳۵ امتیاز از ۲۰ بازی، میانگین ۱.۷۵ دارند. پرسپولیس با میانگین ۱.۷ و گل‌گهر با ۱.۶۵ وضعیتی بدتر دارند. هیچ یک از این تیم‌ها حتی به میانگین پایه نیز نزدیک نشده‌اند.

ریشه این ضعف عمومی در بی‌ثباتی مفرط و ناتوانی در کسب نتایج پایدار نهفته است. تیم‌های مدعی هفته به هفته نتایجی متناقض ارائه می‌دهند و در مواجهه با تیم‌های میانه و پایین جدول به راحتی امتیاز از دست می‌دهند. این موضوع نشان می‌دهد لیگ برتر امسال فاقد یک تیم شایسته، با ثبات و برتر است. قهرمان نهایی احتمالی، تیمی خواهد بود که کمتر از دیگران ضعف نشان دهد، نه تیمی که برتری خود را ثابت کرده باشد. این افت کیفیت، زنگ خطری جدی برای فوتبال ایران محسوب می‌شود.