سیاست در ورزشگاه: چگونه المپیک به صحنه اعتراض به دولت ترامپ تبدیل شد

گروه ورزشی: مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در میلان، صحنه یک رویارویی سیاسی غیرمنتظره شد. جی. دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، زمانی که برای تشویق کاروان ورزشی کشورش در ورزشگاه "سن سیرو" حاضر شد، با موجی از هو و اعتراض تماشاگران مواجه گردید. این واکنش خصمانه در حالی رخ داد که ورزشکاران آمریکایی تنها لحظاتی پیش با تشویق وارد زمین شده بودند. تحلیلگران و رسانه‌ها اعلام کردند که این واکنش، نه شخص ونس، بلکه نمادی از اعتراض عمومی به سیاست‌های جنجالی دولت دونالد ترامپ، به ویژه در حوزه مهاجرت و اقدامات سختگیرانه اداره مهاجرت و گمرک (ICE) است. این اتفاق نشان داد که در فضای جهانی شده امروز، رویداد‌های ورزشی دیگر نمی‌توانند از کشمکش‌های سیاسی جدا باشند.

به گزارش بولتن نیوز، این واقعه، یک نمونه برجسته، اما نه منحصر‌به‌فرد از استفاده از عرصه ورزش برای بیان مخالفت‌های سیاسی است. در همان مراسم افتتاحیه، کاروان رژیم صهیونیستی نیز با هو و ناسزا از سوی بخشی از تماشاگران رو‌به‌رو شد که بازتابی از احساسات عمومی نسبت به ظلم آنها نسبت به مردم غزه بود. این حوادث در کنار هم تاکید می‌کنند که رویدادی مانند المپیک، که شعار اصلی آن وحدت و صلح است، اغلب به آینه‌ای از شکاف‌ها و تنش‌های ژئوپلیتیک جهان تبدیل می‌شود. احساسات عمومی، مرز‌های ورزش را درنوردیده و در حساس‌ترین لحظات نمادین خود را نشان می‌دهد.

واکنش دونالد ترامپ به این حادثه، عمق شکاف بین دیدگاه داخلی و بین‌المللی نسبت به دولت وی را آشکار کرد. او با ابراز تعجب گفت که ونس در آمریکا "محبوب است و مردم او را دوست دارند". این اظهارنظر، ناتوانی یا عدم تمایل به درک انتقادات بین‌المللی گسترده از برخی سیاست‌های کلیدی کاخ سفید را نشان می‌داد. برای بسیاری از ناظران، این پاسخ ساده‌انگارانه، تأییدی بر این نظر بود که دولت ترامپ، مخالفت جهانی با رویکرد‌های خود را جدی نمی‌گیرد یا آن را صرفاً ناشی از سوءتفاهم می‌داند.

این رویداد‌ها حاکی از آن است که در عصر حاضر، ورزشگاه‌ها به یکی از میدان‌های اصلی برخورد نمادین سیاست‌ها تبدیل شده‌اند. هو شدن جی. دی. ونس فقط یک بی‌احترامی شخصی نبود، بلکه فریاد جمعی علیه مجموعه‌ای از تصمیمات بود که از نگاه منتقدان، با ارزش‌های بشردوستانه، انسانی و بین‌المللی در تضاد است. این اتفاق به وضوح ثابت کرد که سیاستمداران، هنگام نمایندگی کشور خود در عرصه‌های جهانی مانند المپیک، نه به عنوان چهره‌هایی مستقل، بلکه به عنوان نماد‌های تمام‌عیار جهت‌گیری‌ها و اقدامات دولتیشان قضاوت می‌شوند. المپیک میلان نیز از این قاعده مستثنی نبود و بار دیگر پیوند ناگسستنی ورزش و سیاست را به رخ کشید.