«رهبر من نیست»؛ واکاوی یک شعار سلبی در زمین سیاست

گروه سیاسی: در روزهای اخیر، انتشار تصویری از توییتر (ایکس) علی شریفی زارچی با محتوای «علی خامنه‌ای رهبر من نیست» به همراه هشتگ‌های مربوط به ایلام و ملکشاهی، موجی از واکنش‌ها را در فضای مجازی به راه انداخته است. اما آنچه فراتر از یک توئیت ساده جلب توجه می‌کند، تحلیل‌های متفاوتی است که پیرامون این دست حرکات شکل گرفته است. در ویدئوی منتشر شده توسط یکی از فعالان فضای مجازی، این شعار نه به عنوان یک ابراز عقیده شخصی، بلکه به عنوان بخشی از یک راهبرد سیاسی پیچیده مورد نقد و بررسی قرار گرفته است.

به گزاش بولتن نیوز ،در ادبیات سیاسی، شعارهای سلبی همواره ابزاری قدرتمند برای ایجاد شکاف و جلب توجه بوده‌اند. شعار «فلانی رهبر من نیست» در ذات خود یک نفی مطلق را حمل می‌کند. اما تحلیلگر ویدئوی مذکور معتقد است که پشت هر شعار سلبی، یک ایجاب پنهان نهفته است. به عبارت دیگر، وقتی کسی می‌گوید «این رهبر من نیست»، در لایه‌های زیرین کلام خود، در حال معرفی یا تمایل به «رهبری دیگر» است. اینجاست که پای تحلیل‌های جناحی و جریان‌شناسی سیاسی به میان می‌آید.

تحلیلگر این ویدیو، این جریان را به گروهی منتسب می‌کند که آن‌ها را «سوسیال دموکرات‌های صورتی» می‌نامد. او با نمایش تصاویری از چهره‌های شاخص جریان اصلاحات نظیر محمد خاتمی، حسن روحانی و حتی سلبریتی‌هایی مانند ترانه علیدوستی، مدعی است که این شعارها زیر نظر این جریان فکری هدایت می‌شود. از دیدگاه او، هدف نهایی این کنش‌های مجازی، نه لزوماً براندازی یا تغییرات بنیادین، بلکه جابجایی قدرت در سطح کلان و جایگزینی چهره‌هایی نظیر حسن روحانی در مسند قدرت است.

نکته کلیدی که در این تحلیل به آن اشاره شده، هشدار نسبت به «فریب خوردن» از ظاهر شعارهاست. تحلیلگر با بیانی عامیانه و ضرب‌المثل‌گونه («ما خودمان ذغال‌فروشیم!») خطاب به مخاطبان می‌گوید که نباید تصور کرد این شعارها از یک بدنه کاملاً مستقل و خودجوش برآمده‌اند. او معتقد است که گفتمان پشت این حرکت‌ها، فاقد اصالت و عمق لازم است و صرفاً برای هدایت افکار عمومی به سمت و سوی خاصی طراحی شده است.