شعر/شبهای ماسیاه ترندیاشبهای تو؟

روزی که کوه های سربلند کردستان از مصیبتی که تو را فرا گرفته بود لرزیدند... و مردم چه دست بسته و هراسان می دیدند که مانند اهل بیت ع در دیات و منازل ، استر نشین اسارت دشمنی ...

آن هنگام که کسی دم نیاورد که سمیه را مو کندند و به جرم مدیحه خمینی چون میثم بر دار عاشقی بردند...

آن هنگام که عطر بهارنارنج نمی گذاشت ، زیر سنگ ابوجهل ، نفس احداً احدایت از نفس بیفتد...

آن لحظه که سمیه کردستان را در کنار جاده ی ترس و بی تفاوتی شکسته و شکم دردیده یافتند

لحظه های آخری که اسارت یازده ماه ات با زنده به گور شدن و تنفسی که در خاک تیره تمام شد ، پایان یافت...

کاش آن زمانی که مانند مادرمان سیلی می خوردی.... آه

به امروز ما بیچارگان نگاه می کردی ... مایی که در خود گرفتاریم و حسرت مردانگی دختر 16 ساله قهرمان کرد یعنی ناهید  فاتحی کرجو  در ثانیه های رستاخیزی عصر ارتباطات ، در خودمان فرو برده است.

و نگاه می کردی که  شب های این روزگار منیت ما سیاه تر است یا شب های معراجی تو؟

محمد صادق دهنادی

به یاد سمیه کردستان شهیده ی سعیده،ناهید فاتحی کرجو که توسط کومله کافر بعد از یازده ماه اسارت به جرم اهانت نکردن به امام خمینی ، چون دختران دوره ی جاهلیت پس از شکنجه های وحشتناک زنده به گور شد