کسانی که با ماجرای گیر کش شلوار مرتبط هستند، بخوانند!

جلسه پاسخ به سؤالات بود و من مسئول پاسخگویى به سؤالات.

سؤال اوّل مطرح شد، گفتم: بلد نیستم. سؤال دوّم؛ بلد نیستم. سؤال سوّم؛ بلد نیستم. تا بیست سؤال کردند؛ بلد نبودم، گفتم: بلد نیستم.

گفتند: مگر اسم جلسه پاسخ به سؤالات نیست؟

گفتم: پاسخ به سؤالاتى که بلدم. خوب اینها را بلد نیستم. خداحافظى کرده، سالن را ترک کردم.

مردم به هم نگاه کردند و از سالن به خیابان ریختند و دور من جمع شدند و یکى یکى مرا بوسیدند. مى‏گفتند: عجب شیخى!

صاف مى‏گوید بلد نیستم!

امیدواریم دیگران هم از آقای قرائتی بیاموزند و چون کش شلوارشان جایی گیر کرد فکر نکنند همه جیز را بلدند و کمی هم به مدبران زیر دست خود فرصت بدهند شاید کارها راحت تر حل شود و گره از کار مردم هم باز شد. به خدا جای دوری نمی رود.