رئيس سابق موساد:اسرائيل در ورطه سقوط

رئيس سابق دستگاه جاسوسي رژيم صهيونيستي در اظهاراتي کم سابقه، از سياست داخلي تل آويو انتقاد کرد.

به گزارش باشگاه خبرنگاران به نقل از شبکه تلويزيوني شالوم ؛ مئير داگان مدير سابق موساد در برنامه تلويزيوني ، اوضاع اسرائيل بعد از بيداري اسلامي و همچنين دلايل اينکه چرا اسرائيل نبايد به تاسيسات هسته اي ايران حمله کند را تشريح کرده است.

داگان گفت : اخيراً سخن بسيار جالبي را از زبان يکي از مقامات آمريکا شنيدم که چرا ما آمريکايي ها بايد نگران تحريم نفتي ايران باشيم، ما که فقط 7 درصد از توليدات نفتي خليج فارس را خريداري مي کنيم. در اين خصوص بايد بگويم گرچه شما آمريکايي ها نفت را خريداري نمي کنيد، اما اروپا و چين به مراتب بيش از شما نفت مي خرند. در نتيجه اگر پيامدهاي افزايش بهاي نفت در اين کشورها ديده شود، اين مسئله به دليل روابط اقتصادي تنگاتنگ آمريکا با اروپا و چين، آثار ويرانگري بر اقتصاد شما خواهد داشت.

مئير داگان اذعان كرد : مهمترين چالشي که اسرائيل با آن مواجه است، تامين امنيت داخلي است. اين نيز نظام سياسي ما است. نظام سياسي ما به مرحله اي رسيده است که دولت ديگر قادر به اداره مملکت و تسلط بر اوضاع نيست. بيش از 70 درصد تصميم هايي که اکنون دولت مي گيرد، مربوط به حوزه امنيت است.

داگان افزود : اگر بخواهم معيارهاي يک دولت کارآمد را برشماريم، ابتدا بايد چند سوال از خودمان بپرسيم: نخست آنکه، آيا دولت مي تواند زماني که پاي مرگ و زندگي يا جنگ و صلح در ميان است، تصميم لازم را بگيرد؟ آيا رژيم ثبات لازم را دارد؟ آيا دولت قادر به برنامه ريزي بلند مدت است؟ آيا رژيم مي تواند در زمينه مسائل حساس سياسي، تصميم هاي منطقي بگيرد؟ آيا مقامات دولت توانايي لازم را براي اختصاص و هزينه کردن بودجه به احزاب دارند؟ و نهايتاً اينکه آيا دولت به دنبال ايجاد نوعي زمينه مساوات در کشور هست يا نه؟

با در نظر گرفتن همه اين معيارها، بايد اذعان کنم دولت (اسرائيل)، البته منظورم به دولت فعلي نيست زيرا در اين عرصه ها تفاوت چشمگيري بين عملکرد دولت نتانياهو با دولت هاي پيشين اسرائيل نمي بينم، کارآيي لازم را ندارد. به گمانم تنها مورد استثنايي که در گذشته داريم، دولتي بود که حزب شاس در آن مشارکت نداشت و لذا براي نخستين بار نظام متفاوتي ايجاد شد که نتوانست براي مدت زيادي دوام بياورد.

ما در وضعي گرفتار شديم که ناچار شديم دولت ائتلافي تشکيل دهيم. در دولت ائتلافي نيز شاهد انتقال قدرت از احزاب اصلي به سمت احزاب ميانه اي هستيم که نقش ايجاد کننده توازن را دارند و اکنون همين احزاب ميانه هستند که حقيقتاً بر سياست هاي اسرائيل مسلط شده و قدرت را در اختيار گرفته اند. برخي مشکل را اينگونه مطرح کرده اند: اسرائيل براي همه افراد شاغل، پرداخت کننده ماليات و پرسنل ارتش هيچ کاري نمي کند. بر عکس، کساني که کار نمي کنند، ماليات نمي دهند و در ارتش خدمت نمي کنند، از حمايت دولت برخوردارند.

متاسفانه نظام سياسي ما به ورطه سقوط رسيده است. نمونه اخير اين شکست نيز با قيام جوانان در تابستان براي عموم روشن شد. اين جوانان به عنوان فعال اجتماعي تظاهرات کرده بودند، اما در حقيقت به اين مسئله اعتراض داشتند که دولت حقيقتاً هيچ نقشي را براي حل مشکلات ابتدايي در جامعه اسرائيل ايفا نمي کند.