کودکان و اعتیاد به تلویزیون

امروزه یکی از مسایل مهم و مورد توجه والدین، مربیان و محققان مسئله گذران وقت کودکان در مقابل تلویزیون بر شناخت کودکان و مهارتهای تحصیلی آنان می باشد. حدود 3تا4ساعت از وقت مردم ایران به تماشای تلویزیون اختصاص می یابد که این مدت زمان در روزهای تعطیل به 6تا7 ساعت در روز می رسد. نکته قابل توجه اینکه بیشتر تماشاگران تلویزیون را کودکان و نوجوانان تشکیل می دهند. تلویزیون که به همدم همیشگی انسان امروز تبدیل شده است، بیش از یک وسیله سرگرم کننده می باشد و در کنار نهادهای سنتی و ریشه داری مثل خانواده، مدرسه و گروه دوستان یکی از کارگزاران مهم اجتماعی شدن است. در عین اینکه این رسانه دارای کارکردهای متععدی می باشد اما اثرات زیادی بر روی قشر پر بیننده خود یعنی کودکان و نوجوانان می گذارد که شدت این تاثیرات بسته به نوع خانواده و روابط حاکم بر آن متفاوت است.

خانواده امروزی که فرصت چندانی را برای گذراندن اوقات خود با فرزندان ندارد و نمی تواند همیشه در دسترس فرزندانش باشد؛ تلویزیون را یک جایگزین برای خود ساخته که هم قابل دسترس است و هم نیازی به تخصص و مهارت خاصی برای استفاده از آن لازم نیست. تحت این شرایط کودک مجبور است بیشتر وقت خود را با تلویزیون بگذراند و از آنجایی که مفاهیم و نهادهایی که از طریق این رسانه پخش می شود باید تفسیر و گاهی سانسور شوند و کودک این قابلیت را ندارد، در نتیجه تمامی مفاهیم و نمادها را بدون هیچ منعی جذب می کند و این عدم توانایی انتخاب برنامه ها و تفسیر آنها عامل ایجاد پارادوکس در کودکان می شود. از طرفی عدم برنامه ریزی خانواده برای اوقات فراغت فرزند خود سبب می شود که تلویزیون جانشین بسیاری از فعالیت های مفید مانند ورزش کردن، تفریح و مطالعه می شود که این مساله خود منجر به فاصله بیشتر کودک با طبیعت، حرکت و زندگی می گردد.

 امروزه شاهد افزایش میزان خشونت در کودکان هستیم. تحقیقات نشان داده که رابطه مستقیمی بین افزایش تماشای تلویزیون و میزان خشونت کودکان وجود دارد، بدین معنی که هر چه استفاده از تلویزیون بیشتر باشد، میزان خشونت نیز بیشتر خواهد شد .

از دیگر اثرات تلویزیون بر کودکان می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- افزایش دلهره و اضطراب
- کم تحرکی و چاقی
- مشکلات دجسمانی از جمله اختلالات بینایی
- افت تحصیلی و کاهش مهارت خواندن