جمهوری آذربایجان و بازی با آتش

قرائن متعدد حکایت از آن دارد که با وجود تلاش‌های چندماهه سازمان‌های جاسوسی وابسته به دولت‌های غربی و رایزنی‌های وسیع کانون مرکزی و تصمیم‌ساز نظام بین‌المللی صهیونیسم برای یافتن یک «وطن استیجاری» برای اعضای فرقه تروریستی منافقین، تاکنون نتیجه مطلوبی در این‌باره به دست نیامده و شاید پادگان‌های متروکه آذربایجان وطن بعدی جمعی از منافقین باشد. منافقین تروریست به خوبی می‌دانند که پس از 30 سال خیانت آشکار به ملت خویش و هم‌آغوشی سیاسی با دشمنان قسم‌خورده ایران هیچ‌جایی در میان ملت شریف ایران ندارند. منافقین، وطن‌فروشان روسیاهی هستند که برای گذران چند صباح بیشتر دست به هر جنایت غیرانسانی می‌زنند. در حال حاضر منافقین به عنوان یک نیروی شبه‌نظامی مزدور که به هیچ اصل انسانی معتقد نیستند در کشورهای مختلف به ایفای نقش‌های گوناگون مافیایی می‌پردازند و با درآمد حاصله زمینه خوشگذرانی‌های سران بدبخت خویش را در کشورهای اروپایی فراهم می‌کنند.

30 سال جنایت در عراق و همکاری مستقیم در کشتارهای دسته‌جمعی صدام موجب شده ترور و حذف فیزیکی مخالفان و همچنین سرکوب خشن معترضان یکی از ویژگی‌های ذاتی این فرقه محسوب شود. بازبینی پرونده عملکردی منافقین در 40 سال گذشته موید آن است که این گروهک با مسخ کردن تدریجی ماهیت انسانی اعضای وابسته به خود که در پی رسیدن به آرمانشهر موهوم یا وعده‌های دروغینی از قبیل اقامت در اروپا و آمریکا جلای وطن کرده و در بطن جریان استمراری باطل چوب حراج بر شرافت انسانی– دینی خود زدند، از ظرفیت بسیار بالایی برای انجام انواع جنایت‌های سیاسی- جنگی برخوردار است. طبیعی است کشورهای مستبدی که درگیری‌های روزافزونی با مردم خویش دارند و نگرانی از شورش‌های احتمالی مردم علیه اختناق موجود خواب راحت را از چشم دولتمردان آنان بازستانده ، در پی به‌کارگیری مزدوران سازمان‌یافته منافقین هستند؛ منافقینی که اجیر کردن شبانه‌روزی آنها کمترین هزینه ممکن را در پی دارد. ظاهرا دولتمردان جمهوری کوچک آذربایجان در تلاشند به نوعی بخشی از اعضای گروهك تروریست منافقین را در خاک آذربایجان مستقر کنند تا در مواقع بحرانی و هنگام سرکوب اعتراضات مردمی از توان سرکوبگر تروریست‌های مجرب بی‌وطن استفاده مطلوبی ببرند.



فساد و فحشای سازمان‌یافته، استبداد سیاسی، فقر عمومی، تبعیض و بی‌عدالتی‌های شدید اجتماعی و مهم‌تر از همه دین‌ستیزی دولت از معضلات اساسی است که در این سال‌ها زندگی را به کام مردم مظلوم کشور آذربایجان که بیش از 70 درصد آنان شیعه هستند، بسیار تلخ کرده است. کشور آذربایجان سال‌هاست از مشکلات داخلی بی‌شمار ظاهرا لاینحلی رنج می‌برد که هر آن احتمال شورش همگانی علیه ظلم و فساد موجود در آن کشور وجود دارد. متاسفانه صاحب‌منصبان آذربایجان به جای تلاش مداوم برای اصلاح وضع ناهنجار موجود گزینه برخورد فیزیکی، بازداشت روزافزون معترضان و سرکوب خشن مردم را که اساسا مطالبات قانونی دارند در راس امور قرار داده‌اند و در این میان به واسطه راهنمایی‌های ابلاغی برخی کشورهای غربی برای استفاده راهبردی از توان مزدوران کم‌هزینه‌ای که تحت هر شرایطی و البته به شکل کاملا تشکیلاتی آمادگی ایده‌آلی برای سرکوب خشن اعتراضات داخلی کشورها را داشته چراغ سبز نشان دادند، البته آنها با خام‌اندیشی غیرمعقول مضحکی نیم‌نگاهی هم به تهدید ثبات و امنیت ملی ایران اسلامی از طریق منافقین استقراری دارند. اگرچه استفاده بیگاری از توان سرکوبگری منافقین برای دولتمردان آذربایجانی از جذابیت غیرقابل گذری برخوردار است اما این را باید گوشزد کرد که چنین اقدام نابخردانه‌ای بازی با آتش سوزانی است که در آن واحد کشور آذربایجان را درگیر تنش‌های سهمگینی خواهد کرد که بدیهی‌‌ترین نتیجه اولیه آن سقوط هیات حاکمه فعلی خواهد بود. اگرچه ملت بزرگ ایران اشتهار جهانی به صبر و نجابت دارد اما دولتمردان مستبد آذربایجان باید بدانند در کنار این اشتهار، وطن‌پرستی و جانفشانی‌های دلاورمردانه برای حراست از تمامیت ارضی کشور از خصوصیات هر ایرانی غیرتمند است و چنانچه سران آذربایجان پا را از گلیم خویش بیشتر دراز کنند ملت ایران چنان گوشمالی به آنها خواهد داد که در تاریخ ماندگار خواهد شد.