کد خبر: ۷۱۷۴۶۶
تعداد نظرات: ۴ نظر
تاریخ انتشار: ۲۱ فروردين ۱۴۰۰ - ۰۲:۵۵
بیاید این بار درست انتخاب کنیم
یکی ازادعاهای مهم کشورهای توسعه نیافته که «کمبود منابع مالی برای سرمایه گذاری» است برای کشور ما صادق نیست. چرا با تزریق 2000 میلیارد دلار منابع به کشور «نظام تولید» آن به حرکت در نمی آید؟

چرا با تزریق 2000 میلیارد دلار منابع به کشور «نظام تولید» آن به حرکت در نمی‌آید؟گروه سیاسی: دکتر مجید سجادی پناه –  استاد دانشگاه، در یادداشت پیش رو به درآمدها و منابع عظیم ایران در سالهای گذشته پرداخته و آورده است: در طول 11 سال گذشته ای که ما توانستیم این منابع عظیم 1200 میلیارد دلار را وارد کشور کنیم، چینی ها توانست تقریبا با یک چهارم این مبلغ یعنی 310 میلیارد دلار در طول 18 سال (بین سال های 1978 تا سال 1996) معادل 226 میلیون شغل تازه ایجاد نمایند و پایه اقتصادی را پی ریزی کنند که امروز از این طریق قادر باشند 2500 میلیارد دلار کالا به کشور های دیگر دنیا صادرات نمایند در حالیکه ما با داشتن 4 برابر این مبلغ یعنی هزار و دویست میلیارد دلار فقط توانستیم 6.5 میلیون شغل و تنها 40 میلیارد دلار صادرات سالانه داشته باشیم.

 

به گزارش بولتن نیوز، متن این یادداشت به شرح زیر است:

 

ما در طی 58 سال گذشته 2000 میلیارد دلار منابع ارزی (صادرات نفتی و غیر نفتی) بدست آوردیم؛ که 85 درصد آن یعنی 1700 میلیارد دلار آن در طی 30 ساله گذشته و 1200 میلیارد دلار آن فقط در 11 ساله گذشته، یعنی در اوج تحریم ها نصیب کشور شده است.

 

1700 میلیارد دلار از این منابع حاصله، برای واردات کالا و خدمات صرف شده است. تنها معادل 38 درصد آن یعنی 650 میلیارد دلار آن مصروف واردات «کالاهای واسطه ای و سرمایه ای» شده است که این نوع کالاها مستقیما در فرایند تولید بکار گرفته می شوند و نهایتا به کالا و خدمات تبدیل می گردند.

 

چرا با تزریق 2000 میلیارد دلار منابع به کشور «نظام تولید» آن به حرکت در نمی‌آید؟در طول 11 سال گذشته ای که ما توانستیم این منابع عظیم 1200 میلیارد دلار را وارد کشور کنیم، چینی ها توانست تقریبا با یک چهارم این مبلغ یعنی 310 میلیارد دلار در طول 18 سال (بین سال های 1978 تا سال 1996) معادل 226 میلیون شغل تازه ایجاد نمایند و پایه اقتصادی را پی ریزی کنند که امروز از این طریق قادر باشند 2500 میلیارد دلار کالا به کشور های دیگر دنیا صادرات نمایند در حالیکه ما با داشتن 4 برابر این مبلغ یعنی هزار و دویست میلیارد دلار فقط توانستیم 6.5 میلیون شغل و تنها 40 میلیارد دلار صادرات سالانه داشته باشیم.

 

صرف نظر از مقایسه بین ایران و چین و صرف نظر از این که 1100 میلیارد دلار از آن 1700 میلیارد دلار واردات را همانند مرفهین بی درد در اوج شرایط تحریمی خرج کالای مصرفی کردیم و از این بایت هم هیچ تاسفی نمی خوریم، سوال اصلی و کلیدی قابل طرح آن است که این 650 میلیارد دلار «کالاهای واسظه ای و سرمایه ای» که وارد کشور شده است الان کجاست؟ و چه وضعیتی دارد و چرا چرخه تولید کشور را به حرکت در نمی آورد؟ بخاطر دارید که کشور چین با نصف این مبلغ توانست اقتصادی با صادرات 2500 میلیارد دلار را پی ربزی نماید.

 

قسمت اعظمی از این پول در شهرک های صنعتی به دلیل نامناسب بودن فضای کسب و کار محبوس شده است. از ۴۳ هزار و ۶۵۰ واحد صنعتی که در شهرک‌ها و نواحی صنعتی ثبت شده‌اند، در حال حاضر بیش از ۳۳ هزار و ۸۰۰ واحد صنعتی فعال هستند و حدود ۹۸۰۰ واحد نیز فعالیتی ندارند.

 

از میان واحدهای صنعتی فعال، ۳۰ درصد شهرک‌ها با بیش از ۷۰ درصد ظرفیتشان فعالند، ۳۰ درصد با حدود ۵۰ تا ۷۰ درصد ظرفیت فعالیت می‌کنند و ۴۰ درصد شهرک‌ها نیز کمتر از ۵۰ درصد ظرفیتشان را فعال کرده‌اند.

 

قسمت دیگر این منابع را پروژه های عمرانی به گروگان گرفته است. هم اکنون تعداد ۸۷ هزار پروژه نیمه‌تمام در کشور وجود دارد که سوای سرمایه گذاری های عظیم که در آنها شده است در شرایط فعلی بیش از ۸۰۰ هزار میلیارد تومان منابع دیگری لازم دارند تا به بهره برداری کامل برسند.

 

چرا با تزریق 2000 میلیارد دلار منابع به کشور «نظام تولید» آن به حرکت در نمی‌آید؟

 

در شرایط که این دو مولفه توسعه، یعنی شهرک های صنعتی و پروزه های نیمه تمام برای تکمیل چرخه خود نیاز به منابع مالی داشتند ما شاهد بودیم که در بین سال ها 80 تا 96 معادل 80 میلیارد دلار برای مسافرت های خارجی ارز تخصیص داده شده است یعنی درست یک چهارم منبعی که چین با آن توانست اقتصاد عظیم خود را پایه ریزی نماید.

 

متوسط رشد اقتصادی در 45 سال گذشته در ایران علی رغم صرف این منابع عظیم تنها 2.4 درصد بوده است در حالی که کشور چین با تزریق منابعی به مراتب کمتر از ما رشد اقتصادی 9 درصدی را تجربه کرده است. هرچند که این مقدار رشد ناچیز هم با اتکا به نفت و منابع خدادادی کشور حاصل شده است نه با تلاش و خلاقیت ملی.

 

همه این موارد باعث شده است که سهم هریک از ایرانیان در تولید کشور تنها 5 هزار دلار باشد در حالیکه متوسط تولید سرانه 20 کشور جهان نزدیک به 60 هزار دلار می باشد. این عدد نشاندهنده این واقعیت است که ساخت جامعه ما بر مبنای تولید نیست بلکه بر مبنای مصرف طراحی شده است که می بایست از محل وارادات تامین گردد.

 

اینها را عرض کردم که بگویم که یکی ازادعاهای مهم کشورهای توسعه نیافته که «کمبود منابع مالی برای سرمایه گذاری» است برای کشور ما صادق نیست؟

 

مقام معظم رهبری می فرمایند: «زمان آزمون و خظا را سپری شده بدانیم. در این سی سال در موارد زیادی کارمان عبارت بوده است از آزمون و خطا. دیگر صلاح نیست ما این جوری عمل کنیم.»

 

بنابراین در آستانه انتخابات هستیم و قرار است اختیار این منابع عظیم را مجددا در اختیار رئیس جمهوری دیگری قرار دهیم. از آنجا که یکی از شروط توسعه مستند سازی تجارب گذشتگان است سوابق اقتصادی طی 3 دهه گذشته به شکل حیرت آوری و تاسف باری نشان از آن دارد که انتخاب رئیس جمهور توسط مردم به درستی و با دقت کامل صورت نمی گیرد. اتلاف این منابع عظیم موید این واقیت تلخ است.

 

پس بیاید این بار درست انتخاب کنیم.

 

انتهای پیام/#

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

انتشار یافته: ۴
در انتظار بررسی: ۰
غیر قابل انتشار: ۰
احسان صادقی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴۰۰/۰۱/۲۱ - ۱۳:۵۸
0
0
سلام 3500 هزار میلیارد تومان نقدینگی کشور کهخ 3000 هزار میلیاردشو روحانی ایجاد کرده کجاست؟ چرا در دست عده ای خاص است و اگر سرریز شده و به دست مردم رسیده فقط توی بازار سکه و ارز و مسکن رفته و باز هم نقدینگی مردم را جمع کردن کسری هاشون رو جبران کنند. چرا در تولید نرفته، چرا شورای پول و اعتبار نذاشته وارد تولید بشه!
مجیدرسولی
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴۰۰/۰۱/۲۱ - ۲۲:۱۳
0
0
ضمن احترام وسپاس از تالیف وتحلیل آماروارقام ومقایسه تشریحی آن ها پیشنهاد می شود..اینگونه تحلیل در جدولهای مرتبط بسیار بهتراز تشریح طول ودراز قابل بهره برداری می باشد...
به نظرم برخی اعداد وارقام وتبدیل درصدی...اولیه
صحیح نیست .
مثلا..2000 دلار اولیه با ارقام درصدها متناقض ومخلوط ومبهم است...
در حالیکه تنظیم آن در یک جدول کاملا تخصصی وقابل تحلیل می باشد.
لذا خواهشمنداست این گزارش ها منسجم وقابل بررسی ارائه شود.
سجادی پناه
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴۰۰/۰۱/۲۲ - ۰۸:۵۷
0
0
با سلام و تشکر از جنابعالی
در خصوص اعداد بزرگ دو درصد استفاده شد :

2000 میلیارد دلار ضربدر 85 درصد می شود همان 1700 میلیارد دلاری که در طی سی سال گذشته بدست آمده است.
و 36 درصد میزان خرید کالای سرمایه ای هم از کل واردات 1700 میلیاردی می شود تقریبا همان 650 میلیارد دلار می شود

البته 646 می شد که گرد شده آنرا 650 اعلام کردم

باز هم اگر شبهه است ممنون می شوم اطلاع دهید
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴۰۰/۰۱/۲۳ - ۰۸:۵۹
0
0
با سلام. به نظرم پاسخ این برای مقاله این می تواند باشد: عدم تولید بر پایه اصول شناخته شده علمی در کشور ما. مثلا تحقیق و توسعه. البته این باز بر میگردد به عوامل زیادی مثل سود بالای دلالی بجای تولید ناشی از سیاست ها و قوانین اشتباه و خدائی ناکرده عمدی.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر :
آخرین اخبار
پربازدید ها
پربحث ترین عناوین