کار کارشناسی ! از حرف تا عمل

کار کارشناسی ! از حرف تا وعمل

از زمان روی کارآمدن دولت نهم شاهد هجمه عجیب وبی سابقه ای علیه دولت ودولتمردان بوده ایم. اگر روزی از « کرامت انسانی» و « تحمل مخالف» سخن می گفتند، امروز در عمل شاهدیم که این کرامت انسانی وتحمل مخالف شامل حال دولتمردان و شخص رییس جمهور نشده است وشنیع ترین توهینها ( بخوانید نقد!) علیه ایشان به ثبت رسیده که در نوع خود بی سابقه است. این توهینها اکثرا از طرف کسانی بوده که خود را تئوریسین و متفکر می دانند ودر زمان زعامت خود، فریاد « زنده باد مخالف من» آنها گوش فلک را کر کرده بود.

با اثبات چهره مردمی رییس جمهور محترم وعدم کارآمدی تخریب شخصیتی بی سابقه ایشان توسط مافیایی رسانه ای زرو زور وتزویر، در فاز دوم عملیات روانی وتخریبی دولت، کارشناسان محترم! به سمت نقد کلیه عملکردهای دولت رفته واز هر فرصتی برای ارایه آمار و ارقام بی حساب و کتاب و زیر سوال بردن عملکرد دولت استفاده می کردند ( حتما جریان عجیب وغریب انتقاد یکی از این روزنامه ها از مصاحبه انجام نشده رییس جمهور را به عنوان شاهکار رسانه ای آقایان فراموش نکرده اید). در این سو شاهدیم که هنوز تعریف جامع و مشخصی از کار کارشناسی و حتی خود کلمه کارشناسی توسط آقایان ارایه نشده، اما با توجه به روحیه تمامیت خواهانه آقایان، مشخصا کار کارشناسی آنچه است که مورد نظر وموافقت آقایان باشد: حتی اگر این طرح پرداخت وام 3میلیونی دولت سابق به بیکاران باشد. طرحی که عملا به افزایش بیکاری واشتغال کاذب کمک کرد و به نوعی در پی کم کردن شر بیکاران از سر دولت توسعه سیاسی بودند. در این مورد شاهد بودیم که صدای اعتراض هیچ کارشناسی به هوا برنخاست و هیچ کس به دولت هشتم هشدار نداد.

آقایان کارشناس!!! از سویی دیگر دولت نهم را متهم به کم کاری، فرصت سوزی، بی برنامگی، تصمیمات شتاب زده و... هزاران تهمت بی حساب وکتاب متهم می کنند. برای کسانی که با روی کارامدن دولت نهم خود را در گیر مسایل سیاسی و کشور داری کرده اند و نیز نسل جدید شاید این سوال مطرح باشد که چه بهتر بود به جای دولت پوپولیست و بی برنامه نهم، این کارشناسان خبره و دلسوزان انقلاب و نخبگان زعامت امور را در دست داشته بودند. ضعف حافظه تاریخی در پرورش این گونه نظرات کمک شایانی کرده است. دراین شرایط برخی مطبوعات با موجه نشان دادن عملکرد اربابان خود به آب و آتش می زنند و با استفاده از این جنگ روانی – تبلیغاتی در حال چهره سازی از «فرصت سوزان دیروز» به عنوان « فرصت سازان امروز» هستند. اگر امروز شاهد اعتراض علیه تک نرخی کردن سود بانکی به عنوان کاری غیر کارشناسی از سوی این کارشناسان هستیم، نباید فراموش کنیم که این اعتراضات توسط نویسندگان برنامه چهارم توسعه ای انجام می شود که خود در این برنامه به صراحت بر تک نرخی کردن سود بانکی تاکید دارند. اگر اعتراضی به هزینه دار بودن سفرهای استانی از سوی این کارشناسان انجام می گیرد باید سفرهای استانی دولت سابق به کرمان و کرج را از یا دنبریم. سفرهیات دولت و همراهان انها با 18 دستگاه ولوو به استان محروم کرمان و هزینه 1میلیاردی سفر به کرج همگی بر طبق کار کارشناسی ! بود. اینکه به گفته یکی از مسئولان استانی در زمان یکی از سفرهای استانی دولت سابق بر سر میز نهار آقایان شاهد حضور 18 نوع غذای بی هزینه!! بودیم. در ضمن این سفرهای استانی فاقد هرگونه جلسات استانی، دیدارهای چهره به چهره و بررسی مشکلات مناطق محروم از نزدیک بود. کسانی سفرهای استانی را امری غیر کارشناسی تلقی می کنند که به علت خوی کاخ نشینی و پایتخت نشینی خود هیچگاه موفق نشدند در طول 16 سال گذشته حتی به کل مناطق کشور سرکشی کنند. بی شک اگر سفرهای استانی کاری غیر کارشناسی بود، اینک آقای خاتمی فیلشان یاد هندوستان نمی کرد و در 3 سال اخیر این همه به این استان و آن استان سفرهای بدون نیت خیر انجام نمی دادند. کسانی تصمیم دولت در امرسهمیه بندی بنزین را غیر کارشناسی تلقی می کنند که فراموش کرده اند با اتخاذ سیاستهای کارشناسی آقایان !!! ما در چند سال اخیر به عنوان یک تولید کننده بزرگ نفت به وارد کننده بنزین تبدیل شده بودیم و از طرف دیگر مخالفت با ساخت پالایشگاه بنزین از یکسو وعدم اراده جدی برای بهینه سازی مصرف سوخت در کشور و پایین آوردن میزان سوخت مصرفی وسایل نقلیه با تولید موتورهای کم مصرف ، نشان از بی برنامگی وبی ارادگی آقایان برای درگیر شدن با مشکلات بزرگ وریشه ای کشور دارد. آقایان آنقدر به تصمیم گیریهای شتاب زده و سطحی عادت کرده بودند که در حال حاضرفضای جامعه به راحتی زیر بار تصمیمات ریشه ای و جراحی های مدیریتی نمی رود وهر اقدام از این دست را معادل « تخریب دستاوردهای دولتهای سابق » می دانند. اگر به راستی آقایان به فکر بهینه سازی مصرف سوخت در کشور بودند چرا در طی 8 سال گذشته دولت 2 خرداد زیر بار ساخت پالایشگاه بنزین نمی رفت و تنها در آخرین جلسه دولت هشتم در مرداد ماه 84( جلسه وداع با قدرت یا خروج محترمانه از حاکمیت) به ناگاه ساخت 5 پالایشگاه بنزین را برعهده دولت آینده می اندازد. در حالی که در زمان زعامت خود ادعا می کردند: ساخت پالایشگاه بنزین به صرفه اقتصادی نیست.

گویا آقایان فراموش کرده اند که همین توجیه را در عدم گازرسانی به مناطق شهری استان ثروتمند و غنی از نفت وگاز بوشهر اعلام می داشتند.

آقایان مرتب دم از کار کارشناسی می زنند ولی جنجالهای پیش آمده در مجلس ششم بر سر غیر کارشناسی بودن قرار دادهای نفتی دولت خاتمی را فراموش کرده اند. بهتر است ماجرای درگیری اکبر اعلمی با بهزاد نبوی را تاریخ به ثبت برساند. گویا آقایان گزارش دیوان محاسبات در بحث تفریغ بودجه و عدم واریز 6 میلیارد دلار از درآمد های نفتی به حساب خزانه رافراموش کرده اند. گویا مرگ بیش از 10 نفر از هموطنان سمیرمی به لطف اقدامات کارشناسی شده ! وزارت کشور سابق را فراموش کرده اند. گویا ورود 2.5 میلیون تن گندم مورد استفاده دام در چرخه گندم مورد استفاده انسان را فراموش کرده اند. گویا مرگ بی سروصدای 400 نفر از هموطنان درجه 2 در حادثه قطار نیشابور را فراموش کرده اند. اگر این اتفاق خدای ناکرده در این دولت روی می داد به راستی چه فاجعه ای پیش می امد؟

روی دیگر سکه نشان از سوء نیت کسانی دارد که مرتب تمام اقدامات دولت نهم را زیر سوال می بند. دریکسال اخیر با توجه به پیروزی نسبی دولت نهم در زمینه طرحهایی همچون سهام عدالت، سهمیه بندی بنزین، پرداخت نقدی یارانه ها و... اینک شاهدیم که هر از چند گاهی یکی از آقایان منتقد یا وابستگان سیاسی آنها مرتب در هر جمع ومحفلی اعلام می دارند: فلان طرح مورد نظر دولت ما بود- فلان طرح قرار بود در دولت ما انجام شود- حاج اقا بر اجرای فلان طرح نظر مثبت داشت. اینگونه اظهارات بنده را به یاد تکه کلام یکی از شخصیتهای کارتونی دوران کودکی می اندازد که مرتبا بعد از انجام هرکاری ویا ایراد هرسخن بجا واصولی می گفت: منم می خواستم همین رو بگم.

البته از کسانی که مرتب دم از روشنفکری و تئوریسین بودن می زنند، انتظار اجرای تصمیمات اجرایی بزرگ کار عبث و بیهوده ایست. از آقایانی که میزان سخنرانی هایشان بیش از کارهای اجرایی وتصمیم گیری هایشان است انتظار این گونه تصمیم گیری ها کاری بیهوده است. عملکرد دولت نهم به راستی اگر بدون کارشناسی بود اینک شاهد تغییر گفتمان جناحهای رقیب دولت نبودیم. تاکید بر اعتدال! وارتباط بیشتر با مردم برخاسته از موثر بودن اقدامات دولت نهم می باشد. آقایان نشان داده اند که نه اخلاق در قدرت بودن را دارند و نه اخلاق دوری از قدرت. به راستی برای یکبار هم که شده آقایان با صراحت به مردم و افکار عمومی بگویند در زمان زعامت خود چه طرح کلان و تصمیم بزرگ همچون سهمیه بندی بنزین- نقدی کردن یارانه ها- سهام عدالت- واگذاری زمین های ۹۹ ساله و... را در دستور کار داشته اند؟ آیا جرات انجام طرحهایی از این دست در دولتمردان سابق بود ؟ آیا نمی دانند که این گونه تصمیمات بزرگ نوعی ریسک سیاسی است و در صورت شکست اینگونه طرحها باید قید ۴ سال بعدی ریاست جمهوری را بزنند؟ پس به کدام منطق واستدلالی اینگونه اقدامات را تبلیغاتی می دانند؟ کجای اینگونه طرحها شائبه پوپولیستی بودن را دارد؟ در حال حاضر باید اشاره کنیم که عدم تعریف جدی اصلاحات با گذشت بیش از ۱۲ سال از شعار دادن، نشان می دهد که آقایان ۸ سال تمام بدون کار کارشناسی بر این ملت حکومت می کردند. پس بهتر است آقایان ابتدا کار کارشناسی اصلاحات را به انجام برسانند و آنگاه به کارشناسی کردن اقدامات دولت نهم بپردازند.

با مروری بر اقدامات انجام شده توسط این مدعیان نخبگی واظهارات سابق همفکرانشان در زمانی که قوه مجریه و مقننه را در دست داشتند به خوبی می توان میزان کارشناسی بودن اقدامات آقایان را به اثبات رساند:

الهه کولایی، عضو فراکسیون مشارکت مجلس ششم: در این که مجلس ششم (با اکثریت ۲خردادی) کم کاری (فرصت سوزی) کرده است، شک نکنید. چرا که قدان پشتوانه حزبی ( بخوانید علمی) باعث ناکارآمدی آن شده است. اصلاحات به رغم حرفها وشعارها به خاطر محدودیتها ومعذوریتها فاقد استراتژی (بخوانید بی برنامگی) بود. روزنامه کیهان، ۲۰ اردیبشهت ۱۳۸۲

اولین طرحی که در مجلس ششم با سروصدای بسیار مطرح گردید و مهم ترین طرح مجلس و حتی به عنوان اولین گام مجلس اصلاحات نامیده شد، اصلاح قانون مطبوعات بود. این طرح که به اعتراف طراحان و مدافعان آن با انیگزه های سیاسی و حزبی وبا پشتیبانی حزب تازه تاسیس و نو رسیده مشارکت تهیه شده بود، تنها ۲۱ ساعت (۷ جلسه ۳ساعته) ( بخوانید تصمیمات شتاب زده) در کمیسیونهای مربوطه مورد تامل وکارکارشناسی!! قرار گرفته بود. متاسفانه علاوه بر این طرح غیر کارشناسی، در اولین جلسه غیر علنی مجلس نیز بحث اصلی بر سر افزایش حقوق و مزایا بود.

عزت الله سحابی: مجلس ششم که دوسوم نمایندگان آن ۲ خردادی بودند، عملا نتوانستند کاری انجام بدهند ( فرصت سوزی). اعتماد، ۱۲ آذر ۱۳۸۲، ص۸

بهزاد نبوی، عضو فراکسیون اکثریت با پذیرش ناکارآمدی مجلس ششم می گوید: یک بخش آن به خاطر این است که ما اشکال داریم. بلد نیستیم قانون بنویسیم. در امر قانونگذاری مشکل داریم. روز اول که آمدیم مجلس، کسی یک برنامه مشخص و مدون نداشت ( بخوانید بی برنامگی) که مثلا می خواهیم طی این ۴ سال این ۱۵ لایحه را بدهیم. به اعتقاد من همه اصلاح طلبان در شکست، ناکامی وضعف جنبش اصلاحی سهیم هستند. کیهان، ۳۰ مرداد ۸۱، ص۳

حمید کهرام، عضو فراکسیون مشارکت: متاسفانه تنها جایی که مجلس را از نظر یافتن راه حل برای مشکلات جامعه وتدوین برنامه های دراز مدت تغذیه می کند، دولت است وچون دولت به گذر روز و وز مرگی فکر می کند( بخوانید بی برنامگی) و برای گذران روزها شکل گرفته است، مجلس نیز روزمره شده است. متاسفانه چون مجلس در سطح حرکت می کند، برای حل مشکلات جامعه به شکل کارشناسی اقدام نمی کند. تنها نهادی که می تواند بدنه کارشناسی مجلس را تغذیه وتقویت کند، مرکز پژوهشهای مجلس ( به ریاست محمد رضا خاتمی) است که تا کنون ضعیف بوده وباید راهی برای آن پیدا کرد. همبستگی، ۱۴ اسفند، ص۹

احمد پورنجاتی، عضو فراکسیون مشارکت: مجلس فاقد نظام ارزشیابی نمایندگان است وهیچ سازوکاری برای سنجش میزان فعالیت نماینده وجود ندارد. نوعی شتاب زدگی و فقدان همه سو نگری در بررسی طرحها ولوایح مشاهده می شود. آفتاب یزد، 6آذر 80، ص14

سید علی اکبر محتشمی، رییس فراکسیون دوم خرداد مجلس ششم: به نظر من اصلاحات به همه چیز پرداخته ولی توفیق به دست نیاورده است. اصلاح طلبان طی 4 سال گذشته به توسعه سیاسی، آزادی احزاب، مطبوعات و.. پرداخته اند ولی موفق نبوده اند که باید اصلاح طلبان نقد از خود انجام دهند که اشکال کار از کجاست؟ آفتاب یزد، 6آذر 80، ص 1و11

جمیله کدیور، عضو فراکسیون مشارکت: در مجلس ششم تندرویهایی شد که فعالیت نمایندگان مجلس را در برخی موارد قفل کرد. اظهارات نسنجیده برخی نمایندگان، اقدامات ناموجه برخی و ارایه طرحهای خام وفاقد ابعاد کارشناسی ، مجلس را از درون تضعیف کرده است. به دلیل این که طیف اکثریت (منتقدین امروز) برنامه واستراتژی مشخصی نداشت، نتوانست پاسخگوی افکار عمومی وانتقادات باشد. آفتاب یزد، 6 آذر 80، ص 14

مصطفي نمازيان