روزي روزگاري تختي...

به گزارش ايسنا،‌ در اين يادداشت آمده است: 44 سال از آن گذشته است. 44 سال افسانه، 44 سال واقعيت، 44 سال ابهام، 44 سال ابهت، هر چه از آن روز و آن سال دور مي شويم، با آمدن هفدهم دي ماه دوباره همه چيز از سر گرفته مي شود. ولوله اي در شهر، نگاهها به سوي ابن بابويه، سر صحبت ها باز مي شود. تختي اين بود، تختي آن بود، مرد بود، منش داشت، جهان پهلوان بود، آقا بود، هر كه از ظن خود شد يار او...وز درون او نجست اسرار او...!! تختي بهانه اي براي حرف زدن، تختي بهانه اي براي همايش، تختي بهانه اي براي انتخاب، تختي بهانه اي براي همه چيز، اما دريغ از يك ارزن بها براي آن چه كه از تختي، تختي ساخت! و دريغ از ارزش پهلواني كه بايد برايش بها داد و بهانه ها وزني برايش ندارند..

چه خوش گفت جلال كه - اين بچه خاني آباد نو که هرگز به طبقه خود پشت نکرد-

و كه دانست اين رمز جاودانگي را؟ پشت نكردن به مردم؟ آن هم در اوج؟ جايي كه خيلي ها براي جدا شدن و فاصله گرفتن از مردم برايش چه ها كه نمي كنند. قبول داشتن مردم و با آنها دوست بودن. در اوج قله قهرماني براي مدال طلاي جهان ارزش قائل نبودن و ارزش مدال طلا را در شادي و خوشحالي مردم ديدن و ديگر به هيچ چيز فكر نكردن. به دنبال مدال براي سكه و خانه و زمين و پاداش نبودن. حرف دل و عمل را يكي بودن. بي ادعا و بي ريا مبارزه كردن، هواي حريف را در ميدان رقابت داشتن، شعارهاي توخالي ندادن، اداي پهلوان ها را درنياوردن، و در يك كلام مخلص مردم بودن.

كاش كمي انديشه كنيم كه با روح اين بچه خاني آبادنو كه هرگز جاي و جايگاه خودش را فراموش نكرد و در كنار مردم كوچه و محله و شهر و كشور خويش در اوج افتخار زيست چه مي كنيم؟ اسم تختي را زينت محفل ورزش و برنامه هاي ورزشي و حرف و حديث هاي خود مي كنيم و بعد هم به دنبال همان كار اصلي كه هيچ ربطي به مرام و منش تختي ندارد. جهان پهلوان و پورياي ولي اش مي خوانيم و برايش يادبود و سالگرد و بزرگداشت ترتيب مي دهيم، اما دريغ از ذره اي توجه به آزادمنشي و نيك رفتاري او كه هيچ چيز براي خود نمي خواست. قرار نيست فاصله تختي را با خودمان و مردمي كه ورزش را و مرام پهلواني را از عمق جان دوست دارند، چنان كنيم كه به آرزوهاي دست نيافتني تبديل شود.

تختي در زندگي خود هيچگاه از مردم جدا نشد، او آگاهانه و با وجدان بيدار خويش اين مسير را انتخاب كرد. او خودش بود و و مي دانست و مي خواست كه اين گونه باشد. پس از رفتنش اين ما هستيم كه بايد همچنان او را در بين مردمي كه دوستشان داشت نگه داريم. و كاري كنيم كه بين او و ورزش، و مردمي كه ورزش را به خاطر او دوست داشتند جدايي و فاصله نيفتد.