آیا ملت ایران همچنان پای انقلابش ایستاده است؟!

به گزارش وبلاگستان بولتن نیوز نویسنده وبلاگ آچارکشی سیاست در آخرین مطلب وبلاگ خود نوشت: آنان كه روز چهارشنبه عصر (1388/10/9) را در خيابان‌هاي تهران و شهرستانها گذراندند بي‌هيچ ترديدي يك پاسخ روشن را از مردمي كه گوش تا گوش خيابان‌هاي اطراف ميدان انقلاب را پر كرده بودند شنيدند.

اين پاسخ بيش از همه پاسخ به يك سئوال و يك ابهام بود. 

آيا ملت ايران هنوز پاي انقلابش ايستاده است؟

اين علامت صوري را البته بيش از هر كسي جريان آن سوي آب علم كرده بود. با تبليغات پر حجم 24ساعته شبكه‌هاي راديو تلويزيوني كه با جذابيت ذاتي و تكنيك‌هاي حرفه‌اي كه متاسفانه شبكه‌هاي داخلي ما فاقد آن هستند و انواع ميزگردها و گزارشها و تفسيرها مي‌خواست بگويد كه انقلاب فاقد پشتوانه مردمي شده است و حال هنگامي است كه مي‌توان به رژيم‌هاي جايگزين فكر كرد. خيابان‌هاي تهران و مردمي كه آمده بودند و عشق عاشورايي خود را به نمايش گذاشتند. اگر به ميان جمعيت مي‌رفتيد مي‌ديديد كه كسي نمي‌توانست اين جمعيت را به زور به خيابان بياورد و يا لشكري در كار نبود كه فرمانده‌اي در يك پادگان آنها را به صف كند و به اجتماعي ببرد، البته آنها به عشق امام حسين، عاشورا و به عشق نظامي كه برپايه مكتب آزادگي حسيني بنا شده است پاي به ميدان گذارده بودند و دوباره هم تجديد ميثاق كردند و هم تجديد بيعت.

 البته اين را نيز همه مي‌دانيم كه همه آنها كه آمده بودند ممكن است چندين گله و گلايه هم داشته باشند و البته چندين درد و مشكل اما همه اينها را فرع مي‌دانند و براي اصل و اصالت ارزشي به مراتب بيشتر قائلند.

اما در همان راه‌پيمايي وحدت‌بخش و باشكوه كه پر از عطر و بوي بهشت بود مي‌شد در گوشه‌هايي از اين صحنه نمايش عظيم بوي افراط‌گرايي گروهي را هم شنيد كه با شعارهاي افراطي و تند در مسير وحدت كلمه كه ضرورت فعلي جامعه ماست ساز ناساز كوك مي‌كردند. آنها كه ادّعاي پيروي محض از ولايت داشتند امّا حتي براي ولايت فقيه هم غيرمستقيم توصيه و امريه صادر مي‌كردند و به قوه قضائيه، پليس و مسئولين براي اعدام اين و آن حكم مي‌دادند.

من و همسرم كه قريب دو ساعت قطره‌اي بودیم از اين اقيانوس مواج جمعيت مي‌ديدم كساني را كه گاه بلندگويي در دست داشتند و به جماعت خطاب مي‌كردند كه شما ديگر منتظر اين و آن نباشيد و خودتان آنها را هر جا ديديد از دم تيغ بگذرانيد و... بي‌انديشه به اين نكته كه ممكن است چنين توصيه‌هايي چه بلاهايي بر سر امنيت ملي و اجتماعي و عميق‌تر شدن شكاف ملت بياورد در حالي كه اين اجتماع عظيم نمايش وحدت ملت بود و نه دعواي ملت و اختلاف، دعوا را بايد قانون داوري كند و هر نوع بي‌قانوني از جانب هر كه باشد حركتي خلاف شرع و مصلحت است.

به اعتقاد من اما اگر از اين معدود افراط‌گرايي‌ها و تندرويها بگذريم نمايش اتحاد باشكوه ملت با اسلام و انقلاب و مكتب عاشورا و ولايت يك فرصت بارور پديد آورده است و يك جان تازه بر كالبد نظام دميده است و به اعتقاد نگارنده تولد دوباره‌اي بود كه بايد آن را مبارك داشت و به جشن و سرور نشست. در اين ميان البته همانگونه كه حضور حماسي و مردم در انتخابات نمي‌بايستي موجب غرور و نخوت جرياني مي‌شد و هيچ سوءتفاهمي به وجود مي‌آورد اين نمايش غرورانگيز نيز نبايد موجب سوء تفاهم افراطيوني را فراهم آورد كه گمان كنند با پشتوانه اين حضور چشمگير پس مي‌توانند حق نقد قدرت و حق نقد از تندرويهاي بنيان بركن را از هر كه بستانند و همه را در نطفه خفه كنند و كار را يكسره نمايند. حال زماني است كه هم براي توسعه و پيشرفت كشور و يأس بيشتر دشمنان اين نظام و انقلاب بايد پيامهاي مردم را خوب درك كنيم. پيام مردم روشن بوده و هست. مردم نه از نظام خسته شده‌اند و نه پيوندهاي ديني و انقلابي آنان گسسته شده است و نه از رهبري دست برداشته‌اند پس همه گروههاي سياسي بايد دريافته باشند كه ملت بر سر اصل اسلام، انقلاب، نظام اسلامي و بلاخص ولایت فقیه ثابت قدم ايستاده‌اند و نسبتي با معدود ضدانقلابي ندارند كه ساختارشكني را به مدد توصيه‌هاي بيگانگان به آزمون صحنه‌هاي زشت خياباني آوردند و حرمت‌شكني كردند. نكته ديگر اينكه نظام اسلامي هزار كار برزمين مانده دارد كه بايد به انجام آن همت گمارد و كشور را به پيشرفت و عدالت و توسعه لايق و درخور اين مردم برساند.  حال زمان وحدت كلمه است همه با هم در زير چتر اسلام و نظام و رهبري و قانون اساسي متحد باشيم و غبار كينه از دل بشوئيم و براي پيشرفت كشور آستين همت بالا بزنيم و تجديدحيات دوباره انقلاب را به كوري چشم دشمنان جشن بگيريم.