آیا اسب حیوان نجیبی است؟!!!

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز؛ فیلم «اسب حیوان نجیبی است» روایت ساده ای دارد و از هر نوع پیچیدگی به دور است منتها آنچه که این کار را از سایر کارها متفاوت نشان می دهد، زاویه دید کارگردان و ورود به دنیای آدم هایی است که در طول روز با آنها سر و کار داریم. لازمه به تصویر کشیدن اتفاقات مختلف اجتماعی که به نوعی تلخ و ملال آور به نظر می رسند، به کار بردن موقعیت های طنز در خلال اثر است تا بر عمق تلخی ها غلبه کند. داستان فیلم در عین سادگی به سمت و سوی سوژه ای رفته است که شاید در هر زمانی خطرناک و بخشی از خط قرمزهای موجود به حساب آید.
این نکته خود را زمانی بیش از همه به نمایش می گذارد که رضا عطاران در نقش یک پلیس متعهد بازی می کند. او در واقع شخصی عادی است که با پوشیدن یک لباس، خود را به جای یک پلیس جا می زند و اتفاقات از همین جا آغاز می شود. انتخاب رضا عطاران در نقش این پلیس بسیار در نوع شکل گیری نقش موثر واقع شده است. او که سابقه بسیاری در بازی و کارگردانی کارهای طنز داشته است،اکنون با کوله باری از تجربه این نقش را ایفا می کند. اوبا سوءاستفاده از این لباس از مردم شهر اخاذی می کند و موقعیت هایی که از این بخش به دست می آیند بسیار مرود توجه هستند.

موقعیت های ایجاد شده در عین حال که طنز  و خنده آور هستند ولی در درون خود بار غم را به دوش می کشند. نکته مهمی که در این میان به چشم می خورد،استفاده بیش از حد فضای غم آلود در فیلم های کاهانی است. با این که کارگردان سعی دارد تا با استفاده از طنز و کمدی اندکی از اندوه ماجرا بکاهد اما تاکید بیش از حد او بر موقعیت های تلخ موجب شده تا نوعی دلزدگی نسبت به فیلم های وی به وجود آید. او در واقع کارگردان خوش ذوقی است که بیش از اندازه به فضاسازی تلخ در کارهای خود می پردازد. این که روایت فیلم در طول یک شبانه روز  و توسط تعداد زیادی از شخیت ها شکل گرفته است نکته مناسبی است اما تعلیق بیهوده ای نیز بر فضا حاکم شده است که دلیل محکمی برای آن موجود نیست. این جریان معلق در لحظه لحظه فیلم وجود دارد که کنار طنز موجود نتوانسته به یک انسجام برسد.    

اسب حیوان نجیبی است شبیه به آن دست آثار از کاهانی است که قصد تحمیل عقیده و اندیشه خود را به بیننده ندارد بلکه مفهوم اصلی را از طریق طنزی تلخ به نمایش می گذارد.کاهانی در واقع از جمله فیلمسازانی است که فضاسازی به شکل رئال  و وارد شدن به بطن اجتماع را بیش از هر کارگردان دیگری در فیلم هایش به کار می گیرد. این فضاسازی مبتنی بر واقعیت از سویی برای بیننده دارای جذابیت است و از سوی دیگر همراه با تلخی هایی است که زیر پوست روایت پنهان شده است. به واقع روایت و داستان در این فیلم حرفی برای گفتن ندارد اما فرم اصلی کارگردانی نشان می دهد که روش کلی وی برای کارگردانی یک اثر،نزدیک شدن هر چه بیشتر مخاطب به تلخی های اجتماع است. گرچه همیشه از سوی عده ای این مخالفت وجود دارد که تلخی اتفاقات نباید بیش از حد به بیننده القا شود،اما کاهانی همچنان در این وادی به مسیر خود ادامه می دهد. کارگردانی این فیلم از جهتی مود توجه است چرا که با وجود تعداد بسیار زیاد شخصیت ها اما تسلط کارگردان به خوبی در آن حس می شود.

نکته جالب توجه در این کار حضور بازیگران شناخته شده ای مثل مهتاب کرامتی،ماهایا پطروسیان و اشکان خطیبی است که هر کدام در نقش های چند دقیقه ای به ایفای نقش پرداخته اند،به نظر می رسد همکاری با این کارگردان و نوع پرداخت روایت این مجال را به این گروه از بازیگران داده است تا در مدت زمانی کوتاه نقش خود را بازی کنند و از این بابت هم ناراحتی نداشته باشند. در این فیلم ما فقط صدای پانته آ بهرام در نقش همسر پارسا پیروزفر را می شنویم و حضور پیروزفر پس از سالها که در این فیلم نقشی را به عهده گرفته است. اسب حیوان نجیبی است فیلم متوسطی است که روایت در آن نقش مهمی ندارد و بر عکس این موقعیت ها از سوی کارگردان و بازی بازیگران و به ویژه عطاران است که توانسته آن را کمی متفاوت نشان دهد. فیلم از یک ایده به ظاهر جالب آغاز می شود ولی در ادامه راه این ذهنیت کارگردان است که کار را پیش می برد.  به هر حال نمایش این فیلم در سالن های سینما نشان می دهد که بیان شفافیت ها در برخورد با مسائل مختلف در جامعه به رکن مهمی بدل شده است و از این پس شاید باید به انتظار چنین آثاری نیز بنشینیم.  

فرناز عبادی