پایان هفته با طعم «خاک و آتش»

به گزارش خبرنگار سینمایی باشگاه خبری فارس‌ «توانا»، هر چقدر هم از فیلم‌های خشن و پروداکشن‌دار خسته‌ باشی باز هم عنوانی چون «خاک و آتش» و اتمسفر ضدانگلیسی پشت این فیلم ترغبیت می‌کند، برای تماشا.

چهارشنبه 23 آذرماه است، میدان رازی را که دور بزنی به فرهنگسرای رازی خواهی رسید، در راه به این فکر می‌کنی که می‌توانی روی هر صندلی که بخواهی بنشینی، اما جای خالی به زحمت دیده می‌شود.
تیتراژ «خاک و آتش» شروع می‌شود، چشم‌هایت که به تاریکی عادت کرد، گوش‌هایت تیزتر می‌شود. ریتم کند فیلم که در ابتدا آزارت می‌داد تندتر می‌شود، مظلومیت ایرانیان و استعمار همیشگی انگلیسی در داستان هم آزارت می‌دهد، حتی فرامرز صدیقی و فریبرز عرب‌نیا هم که جلوتر از تو نشسته‌اند، انگار داستان تازه‌ای برایشان تداعی می‌شود.
قصه ادامه پیدا می‌کند و بالاخره وحدت سنی و شیعه ... و تو شیرینی پایان فیلم را می‌توانی در ذهنت
مزمزه کنی، همراه جمعی از دختران جوان از سالن خارج می‌شوم. آنها خود را دانشجویان علوم سیاسی دانشگاه تهران مرکز معرفی می‌کنند.
زهرا حیدری از میان این جمع از داستان خوشش آمده و معتقد است که با توجه به اتفاقات اخیر سفارت انگلیس اگر این فیلم زودتر اکران عمومی شود، مطمئناً عالی خواهد بود.
پیرمرد خوش‌رویی که به عصایش تکیه داده و در فاصله کمی از ما به زحمت ایستاده است، وقتی از چرایی حضورش در سالن جویا می‌شوی، با لبخند می‌گوید نوه‌ام گفت می‌خواهند فیلمی در مورد اشغال ایران به وسیله انگلیسی‌ها نشان‌ دهند من هم با او آمده‌ام خاطرات تلخ و شیرین دوران نوجوانی‌ام تداعی شود. گرچه الان اوضاع فرق کرده و خوشحالم که زنده‌ام و خاری این روباه پیر را می‌بینم.
پویا امیری نیز از هنرجویان صنعت فیلمسازی است و «خاک و آتش» را فیلمی متفاوت‌تر از سایر کارهای صباغ‌زاده می‌داند، می‌گوید:‌ داستان واقعی فیلم در دره «نالک» شهرستان خاش اتفاق افتاده و وجود گورستان مربوط به کشته‌های نیروهای انگلیسی در منطقه، سندیت داستان فیلم و در واقع یکی از افتخارات مردم خطه سیستان و بلوچستان ونشان دهنده روحیه وطن دوستی و بیگانه‌ستیزی آنان است که نظرم در فیلم به خوبی منعکس شده است.
وی در ادامه می افزاید: البته باید بگویم ریتم فیلم به صورت کلی کند است و در برخی موارد مخاطب را آزار می‌دهد.
زنی میانسال که همراه دختر نوجوان خود به دیدن فیلم آمده در این‌باره می‌گوید: من فیلم را دوست نداشتم چون فیلم تلخی بود اما اینکه وحدت سنی و شیعه در آن به تصویر کشیده شده بود، برایم خوشایند بود.
فیلم تمام شده، عده‌‌ای برای نقد و بررسی آن می‌مانند و تو نیز باید بروی و بعد این همه گفتن و شنیدن‌ها آخر هفته‌ای پاییزی را با طعم «خاک و آتش» تجربه کردی، تجربه‌ای که نیاکان ما نیز داشته‌اند و تو امید داری آن را خیل کثیری از مردم خاک وآبت ببینند.