بخشی از یک اعتقاد

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز؛ سریال «فرات» به نویسندگی علی اکبر محلوجیان و کارگردانی مازیار میری در چند قسمت از شبکه دو به نمایش درآمده است. این سریال نیز که در دسته سریال های مناسبتی قرار می گیرد، تلاش کرده تا از تشکیل یک فضای تصنعی دوری کند و به یک تعادل برسد.البته این سریال با ریتم کندی که از همان ابتدا به نمایش گذاشته است،قصد دارد تا به مخاطب بفهماند که به آسانی از کنار هر مساله ای عبور نمی کند.  ملودرام های خانوادگی همیشه از یک معضل رنج برده اند که این نکته بیش از همه در نبود شخصیت سازی نمود یافته است. مهمترین نکته در سریال «فرات» نیز به فاصله گرفتن از تیپ و نزدیک شدن به واقعیت شخصیت ها برمی گردد. مازیار میری این بار نیز با بهره گیری از ریتم آرام در اثرش سعی داشته تا با روندی تدریجی،ذهن مخاطب را به درون شخصت ها سوق دهد.این پیشروی آرام اتفاق موجب شده است تا ذهن بیننده از هیجان های کاذب فاصله بسیاری بگیرد و هر چه بیشتر با شخصیت ها همذات پنداری نماید.

آنچه که در واقعیت موجود هست برای هر مخاطبی در این گونه آثار ارزش مضاعفی دارد.بیننده در این طور داستان ها در واقع به دنبال این است تا ما به ازا عینی از یک سوژه  را در اطراف خو بجوید و با تماشای آن به نوعی به تسکین آلام خود بپردازد. سریال فرات با بهره گیری از یک روایت ساده در پی رسیدن به نوعی آرامش و قضاوت در بیننده است. قصه با سادگی خود در جدال میان پیش بینی،قضاوت و تصمیم باقی مانده در حالی که پیش بینی اصلی را به مخاطب واگذار کرده است.داستان اختلاف میان دو دوست قدیمی (حاج ابراهیم و کاظم) و فرزندان آنان که قرار است به عقد یکدیگر درآیند،شاید چندان هم تازه به نظر نرسد اما نوع نگاه نویسنده و کارگردان به آنها عاملی خواهد بود تا این رویه را کمی بهبود بخشد. ما در این سریال با خانواده هایی روبرو هستیم که شاید باید اندک اندک عمق ماجرا را برای ما به نمایش بگذارند.در ابن سریال اکبر زنجان پور در نقش حاج ابراهیم و حسن پورشیرازی در نقش کاظم ظاهر شده اسن.رامین راستاد نیز در نقش حامد و پسر حاج ابراهیم  سعی می کند تا از وصلت  فرزندان ابراهیم و کاظم جلوگیری کندو او در این میان در پی منافع خودش است که البته از سوی همسرش به او گفته می شود.در این بین آنچه که پراهمیت خواهد بود،نوعی قضاوت است که از سوی بیننده باید شکل گیرد. البته ذیتم کند کار شاید دارای نکات مثبتی نیز باشد اما کمی هم خسته کننده به نظر می رسد. این نکته در سریال قبلی میری به نام گاوصندوق هم در قسمت های ابتدای خود را نشان داده بود ولی در قسمت های انتهایی به نوعی هیجان تبدیل شد.شاید کارگردان در این سریال نیز قصد دارد تا بیننده را به یکباره با یک شگفتی روبرو کند.

ترسیم یک فضای ایرانی شاید مهمترین قسمتی است که برخی از کارگردان ها و نویسندگان آن را به فراموشی سپرده اند.این سریال اکنون این فرصت را ایجاد نموده تا نگاه بیننده کمی هم دچار چنین تصاویری باشد.این مجموعه می خواهد بار دیگر فضای ایرانی و حضور خانواده های ایرانی را برای مخاطب امروز جلوه گر کند. نکته ای که باید در درون قصه سریال های اخیر مورد بازبینی قرار گیرد،در اسبی شناسی همین موضوع یعنی کمرنگ شدن فضاهای ایرانی می گنجد. این سریال به نوعی بر اعتقادات و باورهای دینی و مذهبی ایرانی دست گذاشته است تا تصویرگر بخشی از نقاط فراموش شده باشد.

قصه بسایر ساده و روان است منتها آنچه که ذهن مخاطب را با خود درگیر می کند در همین پیچیدگی های شخصیتی بیان نهاده شده است.بیننده در چنین داستان هایی علاقه مند است تا با واقعیت های اطراف خود روبرو شود.میری سعی داشته تا با روش خاص خود باز هم تصویرگر نوعی از خو و منش ایرانی باشد که این نکته در انتخاب بازیگران نیز موثر واقع شده است. باید اذعان داشت که برداشت بیننده از این دست داستان ها بیشتر به سلیقه وی و ارائه تصویری نو از یک ماجرا می گنجد.داستان هایی از این قبیل اگر نکته خاصی برای باورپذیری مخاطب نداشته باشند در همان ابتدا به بن بست می رسند و دیگر راهی برای ادامه نخواهند داشت.یک نکته دیگر نیز در این میان خودنمایی می کند که در امتداد همان سلیقه مخاطب جای می گیرد.ذوق مخاطب گاهی به نوعی عادت تبدیل می شود که این بخش بی شک مسیر را برای سازندگان اثر سهل تر خواهد کرد. عادت مخاطب به تکرارهای همیشگی و تماشای تیپ های از پیش تعیین شده،همان آفتی است که این قبیل قصه ها از آن تبعیت می کنند. سریال فرات قرار است متنی باشد از دل همین جامعه و مردمی که تشنه دیدن داستان هایی از بطن اجتماع هستند. این داستان در کنار یک موقعیت زمانی خاص (محرم) و یک باور دینی قرار می گیرد که قضاوت نیز در بستر آن می نشیند.

فرناز عبادی