اهمال قلم ها از جنگي كه گنج شد

ما را خليده در هياهوي تن، رها كرده و خود، نردبان ملكوت را نشانه رفتند. شراب فرقت از اين زمين خاكي را تا انتها سركشيده و بر چكاد عرش، آشيان گرفتند. وه كه چه طومارها مي توان نوشت از سپهر صولتاني كه بي پيرايه به آغوش خدا خزيده و كفش هاي عمرشان را ميان پادري اين گيتي جا گذاشتند.بي گمان هنوز هم قلم هاي چوبي ما نتوانسته اند آن گونه كه بايسته ي يك حماسه ي آهنين است، دين خود را به دفاع مقدس ادا كنند.رشحه ي سياه اين قلم ها، كماكان وامدار خون شهيداني است كه جان و متاع اين دنيا را به يك لبخند از محبوب معاوضه كردند.