اندوه پنهان در اکثر لحظه ها

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر بولتن نیوز؛ فیلم «سعادت آباد» معضلات همیشگی آدم ها را به ساده ترین شکل ممکن به نمایش گذاشته است. این فیلم قصد ندارد تا با ایجاد شلوغی بیش از حد و فضاهای عجیب و غریب به ذهن و روح بیننده پای بگذارد بلکه تعلیق پنهان در لحظه های ذهنی انسانها را با غمی درونی آمیخته و بر نگاه بیننده وارد شده است.فیلم از لحاظ فضاسازی حرفی برای گفتن دارد که مهمترین نکته در آن را می توان به همان تعلیق دقایق دانست. فیلم سعادت آباد را بی شک نمی توان یک اثر عالی و فاقد هر گونه ضعف دانست چرا که به هر حال دارای ضعف هایی در نگارش قصه است.
برخی از لحظه ها که در روابط زن و شوهرها گنجیده مثل یک قسمت به اصطلاح رو شده در فیلم خود را به نمایش می گذارند. رابطه مهناز افشار و امیر آقایی به عنوان همسر در همان ابتدا با دروغ همراه است و گرچه قرار است این دروغ نمایان نباشد ولی به هر حال به زودی خود را نشان می دهد؛شاید بتوان گفت که بیننده در این زمان چندان هم دچار غافلگیری نخواهد شد. نکته مهم اما در فضاسازی و معلق بودن به کار گرفته شده است که به خوبی ذهن بیننده را با خود درگیر می نماید. بیننده ناخودآگاه دچار یک تعلیق در فضایی می شود که به ظاهر ساده و آرام است و در عین حال انفجاری را در آینده ای نزدیک نوید می دهد. یاسی (لیلا حاتمی) به خاطر مشکوک شدن به شوهرش محسن (حامد بهداد) یک مهمانی را درا یام هفته برای دوستانش تدارک می بیند که به بهانه تولد محسن است. همه با کمی اجبار و به اصطلاح قرار گرفتن در رودرواسی می آیند و حالا در لحظه های فیلم شاهد هستیم که چگونه رازهای پنهان و درون واقعی شخصیت ها بر ملا می شود. این فیلم در واقع تعریف خیانت آدم ها نسبت به یکدیگر نیست بلکه فضایی است که  شخصیت ها در آن مسیر ناهمگونی را طی می کنند تا به هدف نهایی یعنی سعادت برسند.

بیشترین تاثیر بر مخاطب در این فیلم در واقع استوار بر کارگردانی کار است که به خوبی بر رفتار و بازی بازیگران موثر واقع شده است. کارگردان با استفاده از یک فضای ذهنی و تعریف درست از این فضا در فکر بازیگران،به خوبی به عمق شخصیت ها تشخص بخشیده است. در عین حال که تعلیق عجیبی در کار وجود دارد اما بیننده در دام بیهودگی و سردرگمی نمی افتد و بخشی از زندگی عادی همراه با دروغ ها را به تماشا می نشیند. نمایشی از دروغ و خیانت در نهایت به یک سعادت همگانی و شناخت از در خود شخصیت ها می رسد.  

می توانیم به یکی از سکانس های برتر در فیلم سعادت آباد اشاره نماییم که بسیار قابل توجه است. زمانی که یاسی (لیلا حاتمی) لیوانش را بر می دارد و به محسن ( حامد بهداد) می گوید یک نوشابه برایش بریزد؛محسن (حامد بهداد) در حال گذاشتن یخ در لیوان است که یک دفعه لیوان می افتد و شکسته می شود و شیشه به داخل غذا ها می ریزد. در این لحظه همگی وسایل روی میز را برمی دارند. این نماها با موسیقی آرامی همراه شده است که بیش از همه نگاه بیننده را به خود معطوف می نمایند.انگار همه شخصیت ها در این نمای طولانی منتظر بودند تا اتفاقی بیفتد و از این لحظه راه گریزی پیدا کنند و هر یک به گوشه ای بخزند. این دقیقه ها در واقع همان ویرانی ذهن یاسی است که تا به آن لحظه با خود حمل می کرد و حال با این اتفاق از ان رهایی یافته است.

لوکشین اصلی فیلم سعادت آباد یعنی خانه یاسی و محسن فضایی به ظاهر آرام وساده دارد و از این منظر می توان به ستایش ذهن کارگردان پرداخت که همه اتفاقات را در همین لوکیشن گنجانده است.معمولا روایت قصه در یک فضای ساکن ناخودآگاه فضایی خسته کننده و خواب آلود را برای بیننده فراهم می نماید اما در این فیلم با وجود فضای نه چندان بزرگ خانه،بیننده دچار سردرگمی نمی شود و به لحظه های فیلم دل می بندد. روایت این فیلم را می توان  یک نقطه عطف در نگارش و همچنین کارنامه کاری مازیار میری دانست که به طرز صحیحی بر فضا و ذهن بازیگران مسلط شده است. بازگیران در این فیلم لحظه های نابی از بازی خود را به نمایش می گذارند؛حتی مهناز افشار که تا به حال نقش قابل قبولی در سینمای ایران نداشت در اینجا بخش مهمی از اندوخته ها و تجربه های تازه خود را به نمایش می گذارد. او در این فیلم پیشرفت محسوسی در بازیگری را از خود نشان می دهد. همچنین حامد بهداد که باز روان و طبیعی دارد و لیلا حاتمی که گمان می رفت در بین جوایز جشنواره فجر باشد و چنین نشد. ولی در عین حال حاتمی مثل همیشه خوب است به اضافه حسین یاری که سکوت بامعنایی را در فیلم به نمایش می گذارد.

سعادت آباد فیلمی تمام عیار نیست و با فاصله گرفتن از سطح متوسط گام هایی را به سوی یک فیلم خوب و آبرومند برداشته است. سعادت آباد فیلمی کامل و عالی نیست اما حداقل به فضای ذهنی آدم های امروز نزدیک شده است.

فرناز عبادی