زنان بيخانمان زيرچتر حمايت
گرمخانهاي براي زنان ؛ همان جايي كه قرار است اولين نمونه آن در يكي از مناطق جنوبي شهر تهران احداث شود. مسوولان شهرداري تهران ميگويند درهاي اين مركز روي زنان بيخانمان و كارتنخواب باز خواهد بود، البته آنها اين را هم ميگويند كه با توجه به امكانات محدودي كه در اختيار دارند فقط به طور موقت و آن هم شبها ميتوانند از زنان بيخانمان نگهداري كنند و با فرارسيدن روز، آنها بايد اين مركز را ترك كنند و اگر خواستند دوباره شب به اين مكان بازگردند.
هرچند ايجاد نخستين گرمخانه ويژه زنان بيخانمان بهمنظور حمايت از زناني كه به هر دليل بيجا و مكان هستند در جاي خود قابل تقدير است، اما چرخه ناقص مسائل مرتبط با آسيبهاي اجتماعي و از جمله كارتنخوابي و بيخانماني همواره از چالشهاي اساسي چنين موضوعاتي بوده است؛ چرخه ناقصي كه با آمدن زنان بيخانمان به گرمخانهها و اقامت شبانه آنها در اين مركز به عنوان يك نگهداري موقت هرچند با ارائه خدماتي مطلوب آغاز ميشود اما با فرارسيدن روز و اجبار اين زنان به ترك گرمخانهها همه چيز نيمهكاره رها ميشود تا اين زنان يك بار ديگر با حضوري از سر اجبار در سطح شهر به كانون آسيبهاي اجتماعي بازگردند.
اين همان واقعيتي است كه به نظر ميرسد مسوولان امر در سازمانها و دستگاههاي اجرايي متولي از آن غافل شدهاند؛ نكتهاي كه معاون سازمان رفاه، خدمات و مشاركتهاي اجتماعي شهرداري تهران هم با اشاره به آن از بيمهري ديگر سازمانهاي متولي در اين مقوله گلايه كرده و ميگويد كه با وجود بازديد مسوولان استانداري تهران و وزارت كشور و تاكيد آنها براي همكاري سازمانهاي مرتبط با امور بيخانمانها و متكديان هنوز هيچ نهادي براي بررسي وضعيت بيخانمانها و متكديان تهراني اعلام آمادگي نكرده و شهرداري تنها وظيفه نگهداري موقت آنها را بر عهده دارد.
در چنين شرايطي با توجه به امكانات محدود شهرداري براي نگهداري دائم از زنان بيخانمان در گرمخانههاي شهر همكاري ساير سازمانهاي متولي آسيبهاي اجتماعي؛ از نيروي انتظامي و استانداري گرفته تا سازمان بهزيستي واقعيتي است كه نبايد از آن غافل شد.
تا زماني كه زنان بيخانمان فقط شبها امكان ماندن در گرمخانهها را دارند و روزها دوباره در شهر رها شده و هيچ برنامه تكميلي از سوي ديگر سازمانهاي متولي بخصوص سازمان بهزيستي براي ساماندهي و نگهداري از اين زنان و حمايت از اين افراد در بحث كاريابي و اشتغال به منظور تامين هزينههاي زندگي وجود نداشته باشد قطعا نميتوان به كنترل آسيبهاي اجتماعي اميدوار بود و برخي اقدامات موثري كه از سوي سازمانهاي متولي در اين زمينه انجام ميشود نيز همچون احداث گرمخانهها به تنهايي راهبهجايي نخواهد برد.
واقعيت تلخ ديگري كه اين مقام مسوول در شهرداري تهران به آن اشاره ميكند افزايش تعداد افراد بيخانمان و كارتنخوابي است كه تقاضاي آمدن به گرمخانهها را دارند، هرچند رضا جاگيري ارائه خدمات بهداشتي و اقامتي مطلوب را دليل اين استقبال ميداند، اما اين موضوع يك پرسش اساسي و مهم را مطرح كند و آن اينكه دليل اين روند افزايش سالانه چيست؟ قطعا اين سخن منطقي نيست كه بگوييم كيفيت بالاي خدمات ارائه شده در اين گرمخانهها و جذابيت اين مكان آنقدر براي افراد بيخانمان زياد است كه اين افراد براي آمدن به اين مكان سر و دست ميشكنند!
پاسخ اين پرسش را بايد در حلقه مفقوده اين ماجرا جستجو كرد؛ نبود تعامل و همكاري ميان سازمانهاي متولي در بحث آسيبهاي اجتماعي.
قطعا تا زماني كه همكاري ميان سازمانها و دستگاههاي متولي در بحث آسيبهاي اجتماعي مانند حلقههاي يك زنجير به هم متصل نشوند، چرخه آسيبهاي اجتماعي با دورتسلسلي ناقص همچنان خواهد چرخيد.
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com
