مدلباس ایرانیان، ترکیبی از گذشته وامروز

 در کشور اسلامی ما هماهنگی و تطبیقی که این گونه نمایش لباس ها برقرار کرده است فقط به یدک کشیدن اسم اسلامی و ایرانی آن برای گرفتن اجازه  برگزاری این گونه نمایش هاست حال در یک نگاه عمیقتر باید تامل بیشتر داشت که این مجالس ایرانی، اسلامی، تاچه حد می تواند به مدروز توجه کند و توجیه اقتصادی، تبلیغی و ... داشته باشد.

آمدن مد مخصوصا در پوشش بانوان پدیده ای نیست که با یک شعار و اجرای چند نمایش، عملی باشد یا به یکباره بتوان نوع سلیقه افراد را تغییر داد.

توجه به مد در کشور ما از اواخر دوره قاجار با مسافرت به کشورهای اروپایی شک گرفت و ایران درگیر پدیده ای به نام مد شد، پوشش کنونی ما را تحت شعاع خود قرار داد و با آمدن کت و شلوار و پیراهن مردانه و نیز بروز شدن لباس بانوان متاثر از فرنگ، چهره و پوشش شهرها و روستاها دگرگون شد.

در سال های اخیر نیز تبلیغات ماهواره و اینترنت به سرعت سرسام آوری بافت های سنتی ما را دچار دگرگونی کرده است و کمتر محیطی را می توان مشاهده کرد که متاثر از این مساله نباشد. با این توضیحات مختصر میتوان مشاهده نمود که پدیده مد لباس آن هم در کشوری مثل کشور ما که پیشینه غنی فرهنگی و دینی دارد به راحتی قابل ارزش یابی و تصمیم گیری نیست.

لباس با توجه به نیاز و پشتوانه فرهنگی و آداب و سنن به مرور تغییر می کند حال بعد از این وقفه صد و پنجاه ساله بطور حتم نمیتوانیم پلی بگذشته بزنیم و یا این واقعیت، عجین شدن فرهنگ بیگانه را در جامعه قیچی کنیم و به کنار بگذاریم این مساله متاسفانه بیشتر با فعالیت های نافرجام همراه است تا تفکر و بررسی ریشه ای آن.

بهرحال اگر بخواهیم خوشبینانه به این مساله نگاه کنیم فقط میتوانیم نمایش لباسی را شاهد باشیم که با توجه به نوع پوشش در دین اسلام معنی شده است و پوشش آن توجیه داشته باشد هر چند که این ظاهر مساله است و حجاب در اسلام فقط پوشاندن سر و حجاب نیست حجاب از حیا و حجب یک زن نشات میگیرد و توجه به این مساله که لباس جزئی از تن ماست.

حال باید دید که این پوشش و مد نمایش داده شده  آیا می تواند این خواسته را تامین کند یا نه و آیا می تواند حجب و حیا و رفتار زن و مرد  را آن گونه که شایسته است تامین نماید.

به عبارت دیگر، مهمتر از شکل لباس و پوشش، اثری است که مد لباس متناسب با فرهنگ ایرانی اسلامی باید بر رفتار و شخصیت و ظاهر ما داشته باشد. به عبارت دیگر، احیای لباس و پوشش گذشته و ترکیب لباس دیروز با مد امروز، باید با آن چه از لباس و پوشش متناسب با تعالیم اسلامی و فرهنگ ایرانی انتظار داریم باشد تا هم مانع و هم کامل باشد

به عنوان مثال نمی توان نقوشی که در دوره ساسانیان، اشکانیان و هخامنشیان متداول بوده را برای تمام تاریخ ایران و فرهنگ و آداب و رسوم ایران معرفی کرد و انتظار داشت که برای تمام تاریخ مد و لباس ما استفاده شود و همان طور که زبان و مهندسی ساختمان و معماری تغییر می کند، لباس نیز در گذر زمان تغییرمی کند. اما مهم انتظاری است که ما از مد و لباس داریم.