کد خبر: ۶۱۶۵۷۱
تاریخ انتشار: ۱۳ تير ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۵
بچه دلت درد مکنه، شیشیه خونای مشکنی، وایمیسیو سیل مکنی/با تیرکمون کفتر چایی، گوچرون و ملوچه داغون مکنی/لامپای تیر کوچمون

به گزارش بولتن نیوز، بچه دلت درد مکنه، شیشیه خونای مشکنی، وایمیسیو سیل مکنی/با تیرکمون کفتر چایی، گوچرون و ملوچه داغون مکنی/لامپای تیر کوچمون، مشکنی و خاموش و تاریک مکنی، سگای ول کوچه مون، زخمی و پا لنگ و همه شل مکنی/سیبیلای گربه ها یه کوتاه‌ و گو گیج‌ مکنی، دم قاشقی، میون جو، لقه سا و له و لورده مکنی/زنگ در حیاط مردمه تو چنه دیه وقت و بی وقت چسب مکنی، پشت درشکه شی ماخای، ا نیای پایین، شلاق نوش جون مکنی/موقع کولاک که میشه، کوچه خیابون سرسره، سور و هچل هفت مکنی/غازی کلفت قس گوشت، دو لپه ‌هی کوفت مکنی/با تیغ ژیلیت، لباسه بچه مچای مین صف، ریف مکنی/قروچ قروچ قن مخوری، دنوناته سیاه و داغون مکنی/پشت در سینما با بچه محل، وایمیسیو ا خنه هی غش مکنی/آلاسگا و عسل گلاب، هی مخوری، کرمیجاته سیر مکنی/با شادونه، خودکار بیک، پشت گوش رفیقاته کو مکنی/باطوم و چک پاسبون، با اشک و قل دماغت ظاهر و نقه مکنی/با دس و تیر ماهرت، گولوهای بچه محل، دو سه گیره، چر مکنی/صب تا غروب مین محل، ایستیرلی اوسترولی، هی قله قادم مکنی/چنجه و آرد نخوچی، دو جیبته پر مکنی، جوغ مکنی/لبوی داغ و ترخینه، باقاله با مشکی نمک، حلمه و هیزه مکنی/آتیش گردون ننته، با سرعت خیلی زیاد، دور سرت چرخ مکنی/با چرخ بی پنجه رکاب، میون تنه، یا سرتنه محله یه گز مکنی/له له شاطر حسن سنگکیه، په چنه دیه صاف مکنی/از سر شو تا صب زود، لنگ و لقه، زیر لاحاف، پرتله پرتو مکنی/برار و خوار کوچوکت، سوقلمه و نوک مزنی، حوصلشون سر مکنی/ا‌ در بازار که میری، شوت مزنی، گردنته آماده چک مکنی/عزیز برار قج و قوالته نزنی، اوسا خطره با خودت لج مکنی/میری شنو مایو کرایه مکنی، ایجوری بهداشته رعایت مکنی/سنگ آبه و بن گمه، چاه حاجی آباد و موده شورت مامان دوز مکنی/کله ملاغ میون آب، شیریجه با روی شکم، تلته داغون مکنی/پارک که میری چاقاله دزی، گله درخت، دزه خجالت مکنی/دکه مراد جیگری، پفی و خوشه، قلوه و جیگر، یا هوس جغولی پغولی مکنی/باغ نصل، سر جو کشه، چار را خنق، یا بو کجا غروباته سر مکنی/تیر ده سینه، کله کلفت لنگ دراز، هنی بگم یا گورته گم مکنی...؟

پی نوشت: ملایر دهه چهل و پنجاه، در بازار کاسبی بود از صدای سوت بچه ها به خشم می آمد و به آنها پس گردنی میزد./له له وسیله ای مثل چوب خط بود که شاطرهای نان سنگکی بوسیله آن حساب نسیه میدادند و هر خانواده یک عدد چوب له له داشتند./بازی بود به نام قله قادم با آهنگ ایستیریلی اوسترولو./در استخر تختی ملایر مایو کرایه میدادند و بچه های سانس بعدی مایو های خیس بچه های سانس قبل را میپوشیدند./هنگام گلو بازی گلوهای بچه ها را برمیداشتدن و میگفتند چر حلاله./چر کردنک: برداشتن گلو به زور و قدرت.

+ شعر از پهلوان دکتر حمید جعفری
رئیس اسبق کمیته داوران کشتی
و استاد فعلی دانشگاه های تهران

برچسب ها: تاریک ، شادونه ، نان سنگکی

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر :
آخرین اخبار
پربازدید ها
پربحث ترین عناوین