تونل توحيد معضل ترافيكي

اگر کشورمان را کشور موج ها بنامیم اغراق نکرده ایم. در هر زمینه ای، حوزه ای و هر بخشی کافی است که موضوعی به اصطلاح گل کند، بعد ازآن باید شاهد حرکت موجی باشیم که نه بنا به مصالح و ضروریات بلکه تنها به دلیل جو جامعه بوجود آمده است و هنگام فروکش کردنش هم تنها بعلت اشباع جامعه به فراموشی سپرده می شود.
تونل رسالت در حالی که قرار بود سه سال تکمیل و افتتاح شود پس از نزدیک به ده سال به بهره برداری رسید و چون پروژه تقریبا بی سابقه ای در ایران و به ویژه پایتخت بود در جامعه موجی افکند و تعریف ها و تمجیدها آغاز شد تا جایی که بعضی ها آن را به تونل مانش تشبیه کردند! پس از آن به سرعت عملیات احداث تونل توحید آغاز شد و قرار بود این زیرگذر هم سه ساله به بهره برداری برسد. اکنون بیش از یک سال و نیم از آغاز ساخت این تونل می گذرد و بسیاری از شهروندان که روزانه از جنوب به شمال و یا برعکس از این مسیر می گذرند در حال پرداخت هزینه سنگین آن یعنی گرفتاری در ترافیک تشدید شده ی این مسیر هستند و ناگفته پیدا است که افتتاح این تونل حتی اگر در موعد مقرر انجام گیرد میلیون ها ساعت از وقت و حوصله و انرژی جمع کثیری از مردم در این مسیر تلف خواهد شد.
اگر به موضوع با دقت بیشتری نگاه کنیم احتمالا کارشناسان شهری هم با ما هم نظر خواهند بود که احداث این زیرگذر پرخرج چندان هم ضروری نبوده و به طرق دیگر و با هزینه بسیار کمتر می شد ترافیک این نقطه را سامان داد; بدون اینکه وقت مردم طی سه سال در این محور گرفته شود.
جالب این که دست اندرکاران و تصمیم گیران این موضوع اصلا توجه نداشتند که اگر در مسیر اتوبان رسالت احداث یک تونل ضروری بود به این خاطر است که در آن نقطه با تپه و بلندی روبرو هستیم که امکان پل زدن روی آن وجود نداشت ولی در مسیر بزرگ راه چمران مشکل غیر هم سطح بودن مسیر وجود ندارد و به راحتی امکان احداث یک پل که تا میدان جمهوری همه تقاطع ها را پوشش دهد، وجود دارد. یعنی درست همان کاری که هم اکنون در تقاطع بهبودی-آزادی درحال انجام است. اگر مسئولین شهرداری اطلاع ندارند کافی است به اسناد پل حافظ مراجعه کنند که بیشتر از 30 سال پیش با تکنولوژی آن زمان دو پل طولانی در مدت چند ماه احداث گردید و هر دو پل مذکور تا کنون به خوبی کار می کنند و ترافیک آن مسیر را به حداقل رسانده اند، این امکان با سرعت و جدیت و استحکام بیشتری می توانست در مسیر بزرگ راه چمران تا جمهوری تحقق یابد; اگر تب زیرگذرسازی وجود نداشت، اگر مسئولین مربوط نسبت به هزینه های آن احساس مسوولیت بیشتری داشتند، اگر کار شهری با کار سیاسی اختلاط پیدا نمی کرد و اگر انتخابات ریاست جمهوری در پیش نبود و ...