طبق آنچه در یادداشت م. آزاد در سایت " شمال فردا " خواندم، محمد نادری یا همان حاج محمد نگارنده، - ببخشید عموم اهالی بابلسر – متولد این شهرستان است و تقریبا به گفته نگارنده احتمالا تمام عمر کاری خود را مدیر این شهر و آن شهر بوده است در اداره ها و ارگان ها و سازمان های مختلف و همچنین در پایتخت به یکی دوتا سازمان مرکزی هم خدماتی ارائه داده.
همه این عناوین و تجارب کاری جای خود، اینکه هر شغل می تواند یک تجربه ای را در اختیار افرد قرار دهد غیرقابل انکار است، اما این مهم دلیل نمی شود هر فردی که بنا به دلایلی بتواند از هر شغلی سر در بیاورد می تواند فرد لایق و شایسته و متخصص و کاردانی باشد، خیر.
بنده که هیچ اعتقادی به این موضوع ندارم چراکه شایسته سالاری و بودن هر چیزی در جای خودش در کشور ما مسئله نسبتا بعیدی است و موضوع همان داستان ضابطه و رابطه ... است.
لذا، اشتغال یک فرد به عنوان مدیر در بخش های مختلف صنعتی، خدماتی، فرهنگی، ورزشی، اجتماعی،اقتصادی، آموزشی و ... نمی تواند بر توان مدیریتی و کارآمدی او دلالت داشته باشد.
محمد نادری یاهمان حاج محمد بابلسری ها، درست است که از سوابق مدیریتی شهرستانی، استانی و کشوری (بعضا) برخوردار است اما به نظر نمی رسد در شهرستان بابلسر دریچه ای را به سوی توسعه و عمران گشوده باشد.
آیا از زمانی که وی بر مسند فرمانداری بابلسر تکیه زد تا کنون راه حلی برای بازگشایی کارخانه فرش البرز قابل اتخاذ نبود؟
وعده های عملی نشده محمد نادری را که در آن یادداشت آمده است یعنی تسریع در تکمیل زیر ساختهای فرهنگی ، اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی بمنظور دستیابی به شرایط احراز ارتقاء منطقه ای در رده بندی تقسیمات کشوری -تشکیل بانک اطلاعاتی از نیروهای جامعه اسلامی، از جمله نیروهای نخبه ، کارشناس ، متخصص و سرمایه گذار -ساماندهی و حل مشکلات کارخانجات منطقه بطور اعم و اخص آن- تکمیل و ادامه کمربندی ساحلی -اجرای طرح مطالعاتی بابلرود- مطالعه و اجرایی نمودن بند ه ماده ۱۰۴ قانون برنامه (پاکسازی ساحل به دریا)-احداث صنایع جانبی کشاورزی-اجرای پروژه پایانه گل و گیاه در شهرستان بابلسر را به کناری می گذارم، آنچه که برای خودم بسیار حائز اهمیت می نماید اینست که نادری نتوانست در حفظ داشته های بابلسر هم موفق باشد.
ساختمان فرمانداری بابلسر که حاج محمد بابلسری ها اطاقش در آن واقع است، در همسایگی عمارت زیبای شهربانی سابق قرار دارد، عمارتی که در فهرست آثار ملی ثبت است اما نشانی از یک میراث فرهنگی ندارد.
درب نیمه باز رنگ و رو رفته، ظاهری نازیبا و تارهای عنکبوتی که نقابی بر چهره زیبای این عمارت چند ده ساله افکنده اند چگونه در مدت پنج سال فرمانداری نادری از نگاهش دور مانده است؟
بیش از یک سال پیش از عمارت شهربانی بابلسر نوشتم اما دریغ از حتی کمترین توجه فرمانداری.
آیا این میراث فرهنگی که یادگاری از بابلسر قدیم است نمی تواند به یک موزه یا فرهنگخانه تبدیل شود؟
البته که می تواند یک مزیت فرهنگی و اقتصادی برای این شهر ساحلی باشد و به عنوان یکی از منابع درآمدی این شهرستان به شمار آید اما متاسفانه این مهم مورد توجه فرمانداران بابلسر قرار نگرفت و در زمان فرمانداری نادری این بی توجهی بیشتر احساس می شود چراکه چهره عمارت شهربانی بیش از گذشته در سال های اخیر زیر گرد و خاک، پیر شده است.
این عمارت یکی از داشته های بابلسر زیباست، اینکه می گویم بابلسر زیبا از آن جهت نیست که زیبایی های دست ساز انسانی به آن جلوه بخشیده باشد خیر، بلکه این زیبایی را از طبیعت خدادادی به ودیعه گرفته است.
داشته دیگر بابلسر ساحلش است که همیشه مغفول مانده، تعبیه کردن چند سطل زباله، سوار کردن چند متر برزنت بر چند میله آهنی که اسمش را طرح سالمسازی دریا می گذارند، نمی شود ساماندهی ساحل، که به نظر من می شود توهین به ساحل و نادیده انگاشتن و بی اهمیت دانستن آن.
بابلسر نه تنها در تعطیلات عید باستانی نوروز و روزهای تابستان بلکه در همه روزهای هفته شاهد حضور مسافران فراوان است و عدم استقرار تاسیسات گردشگری عمومی در ساحلش جای تاسف دارد، اینکه حریم ۶۰ متر ساحل در بابلسر آزاد شده است تنها یک گام است گام های بعدی را که باید بردارد؟
آیا فرماندار به عنوان نماینده عالی دولت در این شهرستان نباید با درایت، تدبیر، بهره گیری از تجارب دیگر شهرهایی که با توسعه صنعت گردشگری به اقتصاد پایداری دست یافتند، در این راه گام برمی داشت؟
اگرچه نمی توان از محمد نادری همه انتظارها را داشت اما تفاوت او با فرمانداران قبلی و سایر فرمانداران اینست که او فرزند بابلسر است و باید تعلق خاطر و نگرانی هایش دوچندان باشد.
اما اینگونه نشد.
البته نادری با سایر همتایانش یک تفاوت فاحش دارد و آن بیان جملات زیبا و وصف همشهریانش با واژه هایی زیبا و شکیل است.
به این گفته های آقای فرماندار که در آن یادداشت آمده است توجه کنید: به گفته نادری بابلسر شهر اولي ها وشهر امنيت واقتدار است، او همشهريان خود را مردم عاقل، عاشق ، حق شناس و بی بدیل معرفي مي نمود ودر جلسات استاني نيز هروقت بناي بر گزارش عملكرد دستگاه هاي اجرايي از شهرستان بابلسر بود مدعي مي شد كه مديران شهرستان بابلسر كمترين مشكل را دارند وحتي مي توانند مشكل كل استان مازندران را هم حل كنند.
جناب نادری!
اگر مدیران شما توان حل مشکلات کل استان را داشتند بابلرود ارزش اقتصادی خود را ازدست نمی داد، بوی تعفن کارخانه فیبر شهر را آلوده نمی کرد ( نه این روزها)، کارخانه فرش البرز بازگشایی می شد، ساحل بابلسر ساماندهی و شکل و شمایل زیبایی به خود می دید، عمارت شهربانی متروکه نمی شد، خانه جوان بابلسر به ساختمان اداری فرهنگ و ارشاد تبدیل تغییر کاربری نمی داد و ... و..
حرف نیکو به زبان آوردن، حفظ حرمت جایگاه نیروهای زیرمجموعه امری ستودنی نیست نه تا آن اندازه که تبدیل به اغراق شود.
مردم بابلسر عاشق، عاقل، حق شناس و هر آنچه که حاج محمد به آن اعتقاد دارد، اما آیا همین مردم با صفت های زیبایی که فرماندارشان در مورد آنها به کار می برد حق داشتن شهری توسعه یافته و زیبا را ندارند؟
بد نیست جناب فرماندار سری به بازار روزهای قدیم و جدید این شهر بزنند، آیا این بازار روزها در شأن شهر مسافرپذیری چون بابلسر است؟
الغرض، قرار بود محمد نادری ۵۶ ساله در آینده ای بسیار روشن و زلال و نزدیک، از بابلسر شهرستانی نمونه نه تنها در استان بلکه در کشور بسازد، اما بابلسر همان بابلسر است که بود.
واقعا من البته همه مطالب را شاید نتوانم تایید کنم ولی واقعا حق بابلسر این نیست 
