رسالت فراموش شده رسانه

با گسترش شگفت انگیز رسانه های الکترونیکی که هدیه ورود اینترنت به جهان بود، شاید بتوان گفت که جایگاه رسانه های مکتوب نسبت به گذشته کم رنگ تر شده و حتی اثر گذاری رسانه الکترونیک نیز در گستره دید و سرعت انتشار غیر قابل مقایسه با سایر رسانه ها باشد. اما آیا رسانه مسئولیت دارد، یعنی رسانه باید صرفاً خبر دهد و تحلیل خبر کند یا اینکه رسانه هم در تعیین سمت و سوی جامعه نقش ایفا می کند. وظیفه رسانه در تحولات اجتماعی چیست؟ آیا اساساً می توان گفت رسانه مسئولیتی در برابر اتفاقات رخ داده در جامعه نیست؟

امروز البته متأسفانه رسانه به این سوالات پاسخگو نبوده و جذب خواننده مهم ترین هدف رسانه در عصر حاضر است. گسترش رسانه های دیجیتالی با عناوین خبرگزاری، سایت های خبری و تحلیلی در حد بسیار وسیع در اندک زمانی دنیای خبر را درنوردیده و در دنیای اطلاع رسانی از همه پیشی گرفته.

بطوری که مقایسه روزنامه با سایت مثل مقایسه هفته نامه با روزنامه است. این موضوع هم یک فرصت بزرگ و هم تهدیدی بزرگ به شمار می آید. لذت دریافت سریع خبر و البته تحلیل آن چیزی نیست که کسی به آن واقف نباشد اما این منافع به چه قیمتی برای مردم حاصل می شود.

رسانه های امروز با بزرگ نمایی اختلافات داخلی، انرژی کشور را به سمت سؤال و جواب های بی فایده می برند و خود می شوند آتش بیار معرکه ای که سود آن چیزی جز اختلاف و دشمنی نیست و بدون شک باید از آفت اصلی رسانه در عصر امروز که همان بازیچه شدن است پرهیز کرد.

خبر راست یا دروغش مهم نیست، حتی تأثیرات خبر و تحلیل هم شاید اهمیتی نداشته باشد، آنچه مهم است 2 چیز است. 1) این خبر را برای خوش آمد شخص یا گروه یا دشمنی و تخریب اشخاصی بکار گرفته شود.

2) این خبر چند نفر مخاطب می تواند جذب کند. در هر دو روی این سکه متأسفانه اما آنچه که نیست، احساس وظیفه و رسالت است.

با این طرز نگاه رسانه ای، شاهد هستیم که برخی رسانه ها در کشور در حال نهادینه کردن بد اخلاقی رسانه ای هستند. یعنی رسانه را به ابزار نادرستی برای به نتیجه رساندن هدفی که درست نیست استفاده می کنند.

رسانه باید زبان مردم باشد نه اشخاص و گروه های سیاسی . اگر نگاه رسانه به تحولات ملی باشد و منافع ملی نیز اهداف رسانه شود آنگاه هم جایگاه رسانه به طرز عجیبی ارتقا پیدا می کند و هم مشکلات جامعه با همت رسانه حل و فصل خواهد شد.

می شود عکسی از یک قتل فجیع را تمام قد به صفحه اول رسانه آورد، و دل میلیونها انسان را لرزاند و مخاطب را جذب کرد. کاری که البته برخی آن را به وفور انجام می دهند. یا به دروغ حرفی زد که همه را پای مطلب کشاند، اما آیا این نوع اطلاع رسانی چیزی جز ضربه به پیکره سرمایه اجتماعی نیست؟

دامن زدن به اختلافات، پرداختن به موضوعات غیر اساسی و دور شدن از اهداف رسانه، معایبی هستند که بسیار راحت در ادبیات رسانه ای ما برای خود جا باز کرده اند در شرایط کنونی که اشتغال، تولید، ازدواج و امنیت سر فصل نیازهای کشور است، آیا بهتر نیست رسانه هم به کمک مردم و مسئولان بشتابد تا رنگ بد رنگ معضلات اجتماعی را که همه به واسطه سرفصل های گفته شده دامن گیر جامعه ما شدند، ریشه کن کنند.

اما موضوع دیگری که خواسته یا ناخواسته زیر چکمه های رسانه های امروز له شده، انصاف است، نقد عالمانه هدفش رشد است نه تخریب کما اینکه نقدهای کنونی که در برخی رسانه ها منتشر می شود چیزی جز سیاه نمایی و تخریب ندارند.

امید است همه رسانه ها علی الخصوص رسانه های سایبری با درک شرایط کشور و هم دوش با ملت در جهت مشکلات اساسی کشور همت کنند، چرا که نگاه تیز رسانه و زبان گویای آن کلید مشکلات قفل شده کشور خواهد بود.