وقتی که افراطیون متحد می شوند

جوان:

این بنیاد در گزارش اخیر خود با تشریح فضای سیاسی ایران و نقش جریان انحرافی در عرصه سیاسی کشور مدعی شده است که این جریان به یک عامل جهت ایجاد اتحاد در جنبش دموکراسی خواهانه ایران (جریان فتنه) تبدیل شده است و در نهایت باعث زنده شدن این جریان در کشور خواهد شد. این ادعا در حالی از سوی این نهاد امریکایی صورت می گیرد که پیش تر نیز اخبار مختلفی از همکاری احزاب وابسته به فتنه گران با جریان انحرافی منتشر شده بود. همکاری که آنقدر عمیق بود که لیدر جریان انحرافی را به این توهم انداخت تا داعیه جذب 13 میلیون رای میرحسین موسوی در انتخابات سال 88 را در سرداشته باشد. گرچه هیچ کدام از طرفین هیچ گاه حاضر نشدند تا این همکاری را به صورت رسمی و علنی تائید کنند.

جریان هایی مکمل یکدیگر

اما جدای از تمامی اسناد و مدارکی که در خصوص ارتباط این دو جریان با یکدیگر وجود دارد، نگاهی ساده و گذرا به وضعیت آنها و نیازهای هر دو گروه می تواند مهر تائیدی بر اخبار روابط پنهانی جریان انحرافی و فرقه فتنه بزند. در حال حاضر در یک سوی ماجرا فتنه گرانی نشسته اند که تمامی رویاپردازیشان برای بازگشت به قدرت از طریق براندازی نرم نقش بر آب شده و با بحرانی به نام سرمایه اجتماعی روبرو شده اند. بحرانی که ثمره مدیریت غلط عملکرد در قبال نظام و مردم است که سبب ریزش شدید در پایگاه های اجتماعی این جریان و پراکندگی شدید اندک هواداران این گروه شده است. علاوه بر این، همین نوع رفتار و عملکرد در قبال نظام نیز عاملی بزرگ برای از دست دادن کرسی های قدرت در نهادهایی شده که جلوس بر صندلی های آن به رای عمومی نیاز دارد. چراکه رای سنتی اصلاح طلبان که توسط مردم به صندوق های ریخته می شد به خاطر همین نوع عملکرد جریان فتنه که قاطبه آنها از اصلاح طلبان هستند، در هاله ای از ابهام قرار گرفته است.

در طرف دیگر این ماجرا هم گروهی به نام جریان انحرافی نشسته است که روزی رقیب انتخاباتی فتنه گران بود. این گروه که روزی توانسته بود به نام اصولگرایی به نهادهای حکومتی راه پیدا کند، سرنوشتی مشابه گروه قبلی داشت و به خاطر رفتارهای ساختار شکنانه خود که حتی برخی کارشناسان آن را تندتر از عملکرد اصلاح طلبان می دانند از بدنه اصولگرایی کنار گذاشته شد اما به رغم تلاش های عمومی که برای کنار گذاشته شدن این جریان از قدرت شکل گرفت، آنها به خاطر پنهان شدن و وصله کردن خود به رئیس جمهور توانستند همچنان در بخشی از قدرت باقی بمانند و هدایت برخی از نهادها را همچنان در اختیار داشته باشند. با این حال آنها به خوبی می دانستند که در انتخابات پیش رو به خاطر همین رفتارهای خود دیگر سهمی از آرای اصولگرایان نخواهند داشت و خود به خود در یک روند دموکراتیک از قدرت کنار خواهند رفت. از این رو تصمیم گرفتند تا به سراغ جریان فتنه بروند و به این جریان پیشنهاد همکاری بدهند. این پیشنهاد همکاری چند امتیاز برای هر دو طرف داشت. از یک سو جریان فتنه توانسته است، از طریق سرمایه و نفوذ جریان انحرافی در دستگاه های مختلف بار دیگر هواداران خود را سازماندهی و اقدام به احیای پایگاه های اجتماعی خود کند و علاوه بر این بار دیگر به کرسی های مسئولیتی بیاندیشد که تا چندی پیش آن را از دست رفته می دید. در طرف مقابل نیز جریان انحرافی، خواهد توانست سبد رای معلق اصلاح طلبان را به نفع خود جذب کند و به یک جریان دارای سمپات در داخل کشور تبدیل شود. موضوعی که تا پیش از این به خاطر اختلافهایش با اصولگرایان و اصلاح طلبان قابل تحقق نبود.

رقیبی مشترک به نام اصولگرایان

در کنار تمامی این مسائل این دو جریان رقیبی مشترک به نام اصولگرایان دارند. رقیبی که تجربه پیروزی در چندین دوره متوالی انتخابات را در کارنامه خود دارد. بنابراین تضعیف طیف اصولگرا زمینه ساز پیروزی قدرتمند و حداکثری در انتخابات مجلس را فراهم می کند و این تضعیف چیزی جز عدم تحقق وحدت در میان اصولگرایان نیست.

از این رو در تقسیم کاری که میان این دو جریان صورت گرفته است، جریان انحرافی به دلیل نفوذی که همچنان در داخل اصولگرایان دارد وظیفه برهم زدن اتحاد اصولگرایان را برعهده گرفت تا شریک سیاسی اش زمینه سازی های لازم برای افزایش سبد رایشان را آغاز کند.

جریان انحرافی در تمامی این مدت کوشیده است تا با بحرانی جلوه دادن وضعیت وحدت اصولگرایان در افکار عمومی و بزرگنمایی اختلافات جزئی میان سران اصولگرا، اصولگرایان را به عنوان عامل اصلی عدم تحقق وحدت معرفی کند و از این طریق با چند دسته کردن اصولگرایان عملا باعث خرد شدن سبد رای آنها و در نتیجه کم شدن میزان تصرف کرسی های مجلس شود.

آن چیز که در این میان مسلم است، رویکرد این روزهای اصولگرایان حاکی از تلاشهای بی شائبه برای رسیدن به وحدت در آستانه انتخابات است و باید منتظر ماند و دید که آیا سرانجام این وحدت می تواند به حذف دموکراتیک جریان های منجر شود که به رغم تمامی تعارضات با یکدیگر عقدی شوم خوانده اند؟