پایان دوره تعیین تکلیف برای بینندگان

این روزها رسانه ملی با پخش مستمر فیلم و سریال های متنوع در شبکه های مختلف عزم خود را جزم نموده تا مخاطبان خود را از سلیقه های و پنداشته های مختلف پای تلویزیون نگاه دارد، حتی اگر چه مخاطب کنترل به دست، در کانال های مختلف چرخ بزند، اما از مدار سیگنال های تلویزیون ایران خارج نشود.

مک کوایل می گوید: درعصرانقلاب در فن‌آوري‌هاي رسانه، تغييرات سنگيني در مفهوم مخاطب ايجاد شده است. مفهومي که در شکل اوليه‌اش، ثابت و محدود به مرزهاي ملي بود و به وضوح توسط علايق و ابزار، محلي و فرهنگي تعيين مي‌شد با فن‌آوري‌هاي جديد مربوط به ضبط، نگهداري و پخش مجدد تمامي انواع رسانه‌ها، انعطاف‌پذيري کاربرد رسانه، وصل شدن به بازار جهاني، امکان رها شدن مخاطبان از مديريت و کنترل سازمان‌هاي رسانه‌اي را فراهم کرده است.

نوع مواجهه مخاطبان با محصولات فرهنگي، الگوي تماشاي بيننده‌ها، سليقه و علاقه آنها در گزينش و مصرف رسانه‌اي حاکي از تغيير ذائقه ها و سلایق مختلف بینندگان است یعنی اگر در گذشته فقط دو شبکه نصف و نیمه رسانه ملی برای بیننده تعیین می کردند، که چه برنامه هایی را می تواند ببیند امروزه، ذائقه مخاطب تعیین کننده این است که به طور مثال
چه سریال و چه فیلمی را چگونه و در چه زمانی باید تماشا کند.

البته با همه این ها ساختار وجودی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران حکم می کند که در همه حالات و حتی در رقابت با نمونه های فارسی شبکه های خارجی، تعميق معارف دينی مهم‌ترين رسالت رسانه ملی دانسته شود.

که البته در برهه های مختلف گذشته خصوصا در ایام ماه مبارک رمضان و برخی از ایام مناسبتی نیز توانسته است در راستای عمق بخشی به معارف دينی مردم، رسانه ملی تلاش كرده است، تأثيرگذاری برنامه‌های معارفی خود را افزايش دهد.

البته باید این نکته مهم را نیز مد نظر قرار داد که تعميق به معارف دينی، متناسب با گروه هدف باید تعريف و باز تعریف شود و در طراحی سیستم دقیق خود کنترلی برای ارزیابی لحظه ای امکان تقویت و مدیریت بر روند اداره حرفه ای رسانه را نیز محقق ساخت.

برای تحقق این امر نیز باید همیشه رسانه را طرف مشورت نخبگان قرار داد و با یک تئوری قوی و مستدل برگرفته از منویات و رهنمودهای رهبرمعظم انقلاب، فراتر از منازعات و با حفظ خط قرمزهای امنیت ملی، منافع ملی و وحدت ملی پیشرو باشد.

کارشناسان ارتباطات معتقدند رسانه ملی، در عرصه رقابت با نمونه های فارسی زبان خارجی که هیچ خط قرمز اعتقادی و اخلاقی را برای کار خود لحاظ نمی کنند، از برتری ها و نقاط قوت خاصی برخوردار است که نمونه های خارجی از آن ها برخوردار نیستند.